Το ψύχος συναγωνίζεται στο Κίεβο τη δριμύτητα του πολέμου. Κι ενώ όλοι φοβούνται για νέα χτυπήματα και προτρέπουν τους κατοίκους να φύγουν σε πιο ασφαλή μέρη της επαρχίας, υπάρχουν κάποιοι που δεν έχουν τη δυνατότητα να φύγουν… Είναι οι «κάτοικοι» του Ζωολογικού Κήπου του Κιέβου. Αυτά τα δύσμοιρα ζωντανά που υποφέρουν από κρύο, πείνα και δίψα. Οι υπάλληλοι του κέντρου αγωνιούν για την τύχη τους και τη βιωσιμότητά τους.

Οσοι εργάζονται εκεί δίνουν έναν προσωπικό αγώνα για τη διάσωση κάποιων ζώων που έχουν περισσότερη ανάγκη για ζεστασιά... Μεταφέρουν τόνους ξύλα, αφού το δίκτυο ηλεκτροδότησης και θέρμανσης έχει καταστραφεί από τους βομβαρδισμούς, ενώ κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να μειώσουν τους κινδύνους. Γεννήτριες δουλεύουν πυρετωδώς, για να κρατήσουν στη ζωή τον 50χρονο γορίλα, τον ελέφαντα, τους βίσονες και τα άλογα.

Οι θερμοκρασίες, που «παίζουν» στους -20 βαθμούς Κελσίου, δημιουργούν προβλήματα και στην υδροδότηση και, αν σκεφτεί κανείς πως ένας ελέφαντας για να ζήσει χρειάζεται καθημερινά 150 λίτρα νερό, καταλαβαίνει ότι η απουσία του νερού είναι δολοφονική για τα πλάσματα αυτά. Οσο για την επιβίωση των αδέσποτων σκυλιών, που κυκλοφορούν κατά εκατοντάδες στην πόλη του Κιέβου, αυτή επαφίεται στους εναπομείναντες κατοίκους και στα φιλοζωικά τους αισθήματα...

Μέχρι σήμερα, πάντως, πολλοί είναι εκείνοι που ανοίγουν τις πόρτες τους και τα περιθάλπουν σε σπίτια και μαγαζιά για να μην πεθάνουν από το κρύο. Παράλληλα, οι φιλοζωικές οργανώσεις πραγματοποιούν έναν κύκλο ανθρωπιάς για την επιβίωση τόσων αθώων πλασμάτων που δεν έχουν καμία σχέση με τον πόλεμο και τα συμφέροντά του...


Δημοσιεύτηκε στο Animall των Παραπολιτικών