Το 2025 κλείνει με την Ευρώπη ευρισκόμενη εν μέσω Συμπληγάδων και με την πολεμική ρητορεία να επανέρχεται τακτικά, προκειμένου να κερδηθεί μια (εξοπλιστική) μάχη με τον χρόνο, την ώρα που το «βάρος» έχει πέσει σαφώς αλλού: ΗΠΑ και Ρωσία φέρονται έτοιμες να διαμορφώσουν νέες ισορροπίες, με τον καταλύτη μιας (θεαματικής ως προς τα συνήθη) αλλαγής στην εξωτερική πολιτική της Ουάσινγκτον να μην είναι φυσικά άλλος από τον Ντόναλντ Τραμπ. Η παρουσία του, δε, είναι τόσο «κατακλυσμιαία», που ακόμα και το Politico τον κατέταξε στην «τάξη των 28» ως τη Νο 1 πιο επιδραστική προσωπικότητα στην Ευρώπη. Στα «Π» θα επιχειρηθεί μια αποτίμηση, με βάση τα δεδομένα και την κινητικότητα στην παγκόσμια σκακιέρα, των 10 εκείνων φυσιογνωμιών οι οποίες θα «γυρίσουν τα γρανάζια» το 2026, οδηγώντας τις αποφάσεις.

Ντόναλντ Τραμπ

Ο Αμερικανός πρόεδρος αδιαμφισβήτητα πρέπει να μπει στην πρώτη θέση, καθώς εμφανίζεται να έχει αναλάβει την πρωτοβουλία των κινήσεων, προκειμένου να «χαράξει» εκ νέου τον χάρτη, πιθανότατα διαπνεόμενος και από τη λογική των σφαιρών επιρροής, με φόντο τις δύο πολεμικές συγκρούσεις στην ευρωπαϊκή (σ.σ.: ευρω-ενωσιακή) «αυλή»: Ο λόγος φυσικά για τον πόλεμο μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, αλλά και εκείνον μεταξύ Ισραήλ και «Χαμάς» στη Μέση Ανατολή. Με τα συμπυκνωμένα σε bullets ειρηνευτικά σχέδια, ο Τραμπ μοιάζει να επιχειρεί να κλείσει τα μέτωπα με διαδικασίες fast track, επιδιώκοντας πάντα την προώθηση επικερδών business για τις αμερικανικές επιχειρήσεις. Ας μη λησμονούνται και οι επικερδείς περιοδείες στον Αραβικό Κόλπο και στην Ασία που πραγματοποίησε μέσα στη χρονιά και συνθέτουν τις ψηφίδες του μωσαϊκού, ενώ παράλληλα από την «αυγή» του 2025 εστίασε σε έναν ακόμα στόχο: στην αποτροπή «ξένης» επιρροής στη δική του «αυλή», στην αμερικανική ήπειρο (με τις ενέργειες για μείωση της κινεζικής επιρροής στον Παναμά, στον οποίο είχε αναφερθεί και στην ομιλία του κατά την ορκωμοσία, ή πιο πρόσφατα με την ολοένα αυξανόμενη πίεση στη Βενεζουέλα, που οδήγησε και στη σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο).

Μπενιαμίν Νετανιάχου

Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός, επενδύοντας στον δίαυλο Ιερουσαλήμ (σ.σ.: η πρωτεύουσα του Ισραήλ, σύμφωνα με την αναγνώριση των ΗΠΑ) - Ουάσινγκτον, φαίνεται πως έχει πετύχει τους κυριότερους αντικειμενικούς στόχους για το Ισραήλ, ακόμα και αν υπήρξαν πιέσεις από αρκετές χώρες στη Δύση να «κάνει πίσω» στο «σφυροκόπημα» της «Χαμάς» και στα πλήγματα στη Λωρίδα της Γάζας, που άφησαν πίσω τους πάνω από 70.000 νεκρούς και 171.000 τραυματίες, σύμφωνα με στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα από το υπουργείο Υγείας του θύλακα (σημειώνεται, δε, πως με βάση την ίδια πηγή, μέχρι και την 14η Δεκεμβρίου, δύο μήνες μετά τη θέση σε ισχύ της εκεχειρίας, 391 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους, ενώ 1.063 τραυματίστηκαν). Ο Νετανιάχου κατάφερε να «αποκεφαλίσει» ουσιαστικά την ηγεσία της «Χαμάς» και της «Χεζμπολάχ» τα δύο τελευταία χρόνια, ενώ προξένησε πλήγματα σε πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν τον Ιούνιο, στοχεύοντας στο ίδιο το κέντρο του «Αξονα της Αντίστασης». Παράλληλα, έχει επεκτείνει τα ελεγχόμενα εδάφη στη Συρία, έχοντας στόχο την ενίσχυση των Δρούζων, με τον μεγάλο στόχο να παραμένει η επέκταση των «Συμφωνιών του Αβραάμ» όχι μόνο στον Αραβικό Κόλπο, αλλά και πέραν αυτού. Ο Νετανιάχου δεδομένα θα έχει σημαντικό ρόλο και το 2026, με το μεγάλο στοίχημα προφανώς να είναι η συμφωνία για τη Γάζα και η μετάβαση στα επόμενα στάδια.

Βλαντιμίρ Πούτιν

Ο Ρώσος πρόεδρος φαίνεται έτοιμος να πάρει επίσης όλα όσα επιζητεί από την ευρισκόμενη σε εξέλιξη περίπου τέσσερα χρόνια πολεμική επιχείρηση στην Ουκρανία. Παρά τις κυρώσεις και το εχθρικό περιβάλλον, η Μόσχα στράφηκε προς Ανατολάς για τη διάθεση των υδρογονανθράκων της, ενώ η εκλογή Τραμπ άνοιξε ένα νέο «παράθυρο», οδηγώντας και στη συνάντηση στην Αλάσκα τον Αύγουστο, κάτι μη σύνηθες, αν μη τι άλλο, με φόντο τη διπλωματική απομόνωση του 73χρονου Ρώσου προέδρου. Στηριζόμενη, δε, στα όχι αναφανδόν φιλο-ουκρανικά στοιχεία του περιβάλλοντος του Αμερικανού προέδρου (βλ. τις τοποθετήσεις του υιού Τραμπ και του Τζέι Ντι Βανς) και με τη μεγαλύτερη διάθεση της Ουάσινγκτον και των συνεργατών του ενοίκου του Λευκού Οίκου να «ακούσουν» τις ρωσικές θέσεις, η Μόσχα «χτίζει» πάνω σε μια λογική ρήγματος στη σχέση των ΗΠΑ με την Ευρώπη, με σκοπό να βγει ωφελημένη. Οχι μόνο πολιτικά, αλλά και οικονομικά, με δημοσιεύματα της «Wall Street Journal», στον απόηχο και της Αλάσκας, να κάνουν λόγο για κοινά projects στην Αρκτική, ακόμα και για κοινή αποστολή των διαστημικών υπηρεσιών Ρωσίας και ΗΠΑ με την SpaceX του Ελον Μασκ στον Αρη. Η Ρωσία επανέρχεται, όπως και να έχει, στο διπλωματικό-οικονομικό-πολιτικό γίγνεσθαι της Ευρώπης, με τη μεταψυχροπολεμική διεθνή τάξη να φαίνεται πως αλλάζει και να θυμίζει (τηρουμένων των αναλογιών) Γιάλτα, κάτι που πιστώνεται (και) στον Ρώσο πρόεδρο.

Μαρίν Λεπέν

Η ηγέτης της Ακροδεξιάς στη Γαλλία έχει σίγουρα να διαδραματίσει τον δικό της ρόλο, επιδιώκοντας να έχει συμμετοχή στις προεδρικές εκλογές που θα ακολουθήσουν το 2027. Μπορεί να επικαλεστεί το «χαρτί» Τραμπ, με τον Αμερικανό πρόεδρο να βλέπει ομοιότητες στη δική της νομική περιπέτεια και καταδίκη για διαχείριση κοινοτικών κονδυλίων, ωστόσο διατηρεί τη δυναμική της, με εφόδιο τις αδύναμες κυβερνήσεις που διορίζει ο Εμανουέλ Μακρόν. Πατώντας και στα μείζονα ζητήματα που ταλανίζουν τη γαλλική οικονομία (με τη χώρα να κλυδωνίζεται από κινητοποιήσεις και στον αγροτικό τομέα, που είναι σε εξέλιξη το τελευταίο χρονικό διάστημα, έπειτα από μεγάλες διαδηλώσεις που προηγήθηκαν τον Σεπτέμβριο, με φόντο τον προϋπολογισμό λιτότητας και έφεραν μνήμες «Κίτρινων Γιλέκων»), η Μαρίν Λεπέν ευελπιστεί να οδηγήσει τη χώρα σε πρόωρες προεδρικές εκλογές, ενώ έχει ήδη σημειώσει στο «καλεντάρι» τον Μάρτιο του 2026, καθώς θα διεξαχθούν δημοτικές εκλογές, με το αποτέλεσμά τους και την ενδεχόμενη κατάκτηση των μεγάλων αστικών κέντρων να αποτελεί το καλύτερο όπλο για να νικήσει το «δημοκρατικό τόξο».

Εμανουέλ Μακρόν

Δεν αποκλείεται ο Εμανουέλ Μακρόν να αποτελέσει έναν εκ των «αρνητικών» πρωταγωνιστών για το 2026, με τη χρονιά που ολοκληρώνεται να είναι ενδεικτική της πίεσης στην οποία βρίσκεται. Ο Γάλλος πρόεδρος αντιμετωπίζει σοβαρά ζητήματα στη δεύτερη θητεία του στο εσωτερικό (ασταθείς κυβερνήσεις, ογκώδεις διαδηλώσεις με φόντο την οικονομία), ωστόσο επιχειρεί να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο ως μέλος της «Συμμαχίας των Προθύμων» στην Ουκρανία. Οπως υπενθυμίζει το Politico, μοιάζουν να δικαιώνονται ορισμένες θέσεις που είχε εκφράσει για τη στρατηγική αυτονομία της Ευρώπης και για την ανάγκη μείωσης της εξάρτησης της «γηραιάς ηπείρου» από τις ΗΠΑ, προειδοποιήσεις που φαντάζουν επίκαιρες λόγω του μετέωρου της προεδρίας Τραμπ στην άλλη όχθη του Ατλαντικού.

Φρίντριχ Μερτς

Το σκηνικό δεν φαίνεται να αλλάζει πολύ για τον Γερμανό καγκελάριο. Μείζον ζήτημα για το Βερολίνο αποτελούν δεδομένα η οικονομία και η στόχευση της τόνωσης της ανάπτυξης απέναντι στη δυσπιστία του επιχειρηματικού περιβάλλοντος, που «βλέπει τέλμα»: ο δείκτης IFO για το επιχειρηματικό κλίμα που δημοσιεύτηκε την Τετάρτη (17/12) αποτυπώνει την εν λόγω απαισιόδοξη τάση, καθώς έπεσε σε σχέση με τον προηγούμενο μήνα. Πέραν αυτού, υπάρχει και η ίδια ακροδεξιά απειλή, εν προκειμένω το AfD, που ήδη έχει πάρει προβάδισμα σε εθνικές δημοσκοπήσεις, ενώ το 2026 πέντε από τα 16 ομόσπονδα κράτη της Γερμανίας θα διεξαγάγουν περιφερειακές εκλογές, με το Bloomberg να υπενθυμίζει πως σε δύο από αυτά, και τα δύο στην πρώην Ανατολική Γερμανία, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι μπορεί να κερδίσει με σχεδόν 40% των ψήφων, φτάνοντας έτσι κοντά στην απόλυτη πλειοψηφία. Την ίδια ώρα, όμως, όπως και ο Μακρόν, ο Μερτς επιχειρεί να προβάλει ένα ρωμαλέο πρόσωπο προς τα έξω και κατά βάση στο ουκρανικό ζήτημα, εκεί όπου η Γερμανία δείχνει πρόθυμη ακόμα και να παρατάξει στρατό, ως τμήμα μιας δύναμης ασφαλείας της Ουκρανίας, μετά τον πόλεμο.

Βίκτορ Όρμπαν

Ο «επίμονος αντιρρησίας» στην Ε.Ε. Ορμπαν μοιάζει να επιτυγχάνει τους στόχους του, έχοντας επενδύσει στον κρίσιμο άξονα Ουάσινγκτον - Μόσχας. Δεν είναι τυχαίες οι επισκέψεις στο Μαρα-Λάγκο, όπως ούτε η πρόταση να φιλοξενήσει η Βουδαπέστη ένα τετ-α-τετ μεταξύ Τραμπ και Πούτιν. Η Ουγγαρία παίζει σε δύο ταμπλό και στην ενέργεια: πέραν της συνεχιζόμενης επένδυσης στη Μόσχα, η ουγγρική κυβέρνηση ανακοίνωσε την Τρίτη (16/12) την υπογραφή πενταετούς σύμβασης προμήθειας LNG με την αμερικανική ενεργειακή εταιρεία Chevron, μέσω της κρατικής εταιρείας ηλεκτρικής ενέργειας MVM. Σύμφωνα με τον υπουργό Εξωτερικών, Πέτερ Σιγιάρτο, η συμφωνία προβλέπει την παράδοση 400 εκατομμυρίων κυβικών μέτρων υγροποιημένου φυσικού αερίου ετησίως για τα επόμενα πέντε χρόνια. Τα παραπάνω αποτυπώνουν το πλαίσιο και καθιστούν σαφές το γιατί ο Ορμπαν σίγουρα είναι μια προσωπικότητα με τον δικό της ρόλο για το 2026.

Τζόρτζια Μελόνι

Η Ιταλίδα πρωθυπουργός συνεχίζει να ηγείται της κυβέρνησής της από το φθινόπωρο του 2022 και να μην απασχολεί τον διεθνή Τύπο με σενάρια αστάθειας, τα οποία είναι προσφιλή στο πολιτικό σκηνικό της Ρώμης (συνήθεις για την Ιταλία, άλλωστε, ήταν κάποτε οι κυβερνητικές εναλλαγές). Επενδύοντας σε συνεργασίες τόσο εντός Ευρώπης όσο και στις ΗΠΑ, έχοντας άλλωστε κερδίσει επαίνους από τον Τραμπ, η Μελόνι αποτελεί μια παρουσία πιο σταθερή από τους εταίρους της στη «γηραιά ήπειρο» (τα ποσοστά δημοτικότητάς της κυμαίνονται σε ποσοστά άνω του 40%), επιχειρώντας πιθανώς να περιορίσει τους φόβους που προκαλούσε το συχνά κληθέν και ακροδεξιό background της. Με βάση τις ανωτέρω διαπιστώσεις και εφόσον παίξει σωστά τα χαρτιά της και στο Ουκρανικό, πιθανόν να διαδραματίσει σημαίνοντα ρόλο και το 2026.

Ρομπ Γέτεν

Ο 38χρονος Ρομπ Γέτεν ανέτρεψε τα προγνωστικά και έπειτα από μια σκληρή αναμέτρηση με τον ακροδεξιό Βίλντερς έκοψε πρώτος το νήμα στην εκλογική αναμέτρηση της Ολλανδίας τον Οκτώβριο. Ο ανοιχτά ομοφυλόφιλος Γέτεν, με μια καμπάνια που θύμισε Ομπάμα (ως προς το βασικό του σύνθημα), δίνει έναν τόνο αισιοδοξίας στην ευρωπαϊκή γραφειοκρατία, ακριβώς γιατί ερείδεται στον φιλοευρωπαϊκό του προσανατολισμό. Μπορεί η εξίσωση να είναι δύσκολη (άλλωστε, το ολλανδικό πολιτικό σκηνικό κατά κανόνα βασίζεται σε πολυκομματικές κυβερνήσεις, με το πιο πιθανό σενάριο μετά την κάλπη να είναι μια κυβέρνηση αποτελούμενη από τέσσερα κόμματα), ωστόσο η επικράτησή του αποτέλεσε μια περίπτωση κατά την οποία η Ακροδεξιά ηττήθηκε -καίτοι- στη «γηραιά ήπειρο».

Ζόχραν Μαμντάνι

Μιλώντας για ανατρεπτικούς, νέους σε ηλικία πρωταγωνιστές, η «περιήγηση» στις προσωπικότητες που πιθανόν θα είναι καθοριστικές το 2026 θα κλείσει με τον 34χρονο Ζοχράν Μαμντάνι. Ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης, που έγινε ο πρώτος μουσουλμάνος που ανήλθε στο αξίωμα (προερχόμενος από τους Δημοκρατικούς Σοσιαλιστές), έχοντας επενδύσει ιδίως στη στεγαστική κρίση και σε μια καμπάνια που στόχευσε στους νέους, έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα στον Τραμπ, μολονότι η πρώτη τους συνάντηση στον Λευκό Οίκο ήταν μάλλον σε ήπιους τόνους. Ο Μαμντάνι ενδέχεται να δείξει πάντως τον δρόμο στους ευρισκόμενους σε κρίση Δημοκρατικούς μετά τη νίκη του Ρεπουμπλικανού μεγιστάνα το 2024, με φόντο τις κρίσιμες ενδιάμεσες εκλογές, που θα θέσουν νέες ισορροπίες στο νομοθετικό σώμα των ΗΠΑ.

Δημοσιεύτηκε στα Παραπολιτικά