Εκατοντάδες χιλιάδες μη αδειοδοτημένα ιατρεία λειτουργούν σε ολόκληρο το Πακιστάν, καλύπτοντας, με επικίνδυνο τρόπο, τα τεράστια κενά του δημόσιου συστήματος υγείας. Σύμφωνα με ρεπορτάζ του γαλλικού πρακτορείου ειδήσεων AFP, το φαινόμενο έχει λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, με ειδικούς να μιλούν ανοιχτά για μια «επιδημία δημόσιας υγείας».

Σε φτωχές και απομακρυσμένες περιοχές της χώρας, αυτοσχέδια ιατρεία ξεφυτρώνουν δίπλα σε δρόμους και μικρά καταστήματα. Σκουριασμένα καρφιά συγκρατούν χρησιμοποιημένους ορούς στους τοίχους, ενώ ασθενείς ξαπλώνουν σε πρόχειρα ξύλινα τραπέζια. Παρά τις άθλιες συνθήκες, δεκάδες άνθρωποι επισκέπτονται καθημερινά αυτά τα σημεία, καθώς συχνά δεν έχουν άλλη πρόσβαση σε ιατρική φροντίδα.

Πακιστάν: Παράνομα ιατρεία και θάνατος

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Abdul Waheed, 48 ετών, ο οποίος διατηρεί παράνομο «ιατρείο» κοντά στην πόλη Χαϊντεραμπάντ. Ο ίδιος εργάζεται την ημέρα σε ιδιωτικό νοσοκομείο και τα βράδια δέχεται ασθενείς σε χωριό της επαρχίας Σιντ, ζητώντας ένα μικρό αντίτιμο για κάθε επίσκεψη. Παρότι δεν διαθέτει άδεια άσκησης ιατρικής, δηλώνει βέβαιος για τις «ικανότητές» του και υποστηρίζει ότι οι ασθενείς τον εμπιστεύονται.

Ειδικοί του κλάδου προειδοποιούν ότι τέτοιες πρακτικές είναι εξαιρετικά επικίνδυνες. Ο γενικός γραμματέας της Ιατρικής Κοινότητας Πακιστάν, Abdul Ghafoor Shoro, εκτιμά ότι στη χώρα δραστηριοποιούνται πάνω από 600.000 ψεύτικοι γιατροί. Όπως τονίζει, πολλοί από αυτούς έχουν αποκτήσει στοιχειώδη εμπειρία δίπλα σε επαγγελματίες γιατρούς και στη συνέχεια άνοιξαν δικά τους ιατρεία, χωρίς επαρκή εκπαίδευση.

Πακιστάν: Λανθασμένες διαγνώσεις και θεραπείες

Η επαναχρησιμοποίηση σύριγγων και μη αποστειρωμένων εργαλείων αυξάνει δραματικά τον κίνδυνο μετάδοσης σοβαρών ασθενειών, όπως η ηπατίτιδα και το AIDS. Παράλληλα, λανθασμένες διαγνώσεις και θεραπείες οδηγούν σε επιδείνωση της κατάστασης των ασθενών, οι οποίοι καταλήγουν τελικά στα μεγάλα δημόσια νοσοκομεία, επιβαρύνοντας ακόμη περισσότερο το ήδη πιεσμένο σύστημα υγείας.

Οι ρυθμιστικές αρχές παραδέχονται ότι αδυνατούν να ελέγξουν το πρόβλημα, καθώς οι πόροι είναι περιορισμένοι και κάθε προσπάθεια καταστολής μοιάζει προσωρινή. Το φαινόμενο, όπως παραδέχονται οι ίδιοι, αναπαράγεται με ταχύτητα, αφήνοντας ανοιχτό ένα σοβαρό ζήτημα δημόσιας ασφάλειας.