Μηνύματα πως έχει αντιληφθεί πλήρως τις τεκτονικές αλλαγές που φαίνεται να υλοποιούνται σε σχέση με την αμερικανική αντίληψη περί του διεθνούς συστήματος και επιβεβαιώθηκαν -όχι μόνο στο Νταβός, αλλά και με τη νέα αμυντική στρατηγική της Ουάσινγκτον- στέλνει η Ε.Ε. επιχειρώντας να απαντήσει σε διαφορετικά επίπεδα, όπως αυτό της επικοινωνίας, της πολιτικής, της οικονομίας, χωρίς παράλληλα να απουσιάζει από το τραπέζι η προοπτική για κάτι που ήδη στα διεθνή Μέσα αποκαλείται ως απόπειρα συγκρότησης μιας «Ευρώπης δύο ταχυτήτων». Μια επισκόπηση των κινήσεων αυτής της εβδομάδας, φαινομενικά πιο «ήρεμης» μετά την «καταιγίδα» πάνω από το… κομμάτι πάγου της Γροιλανδίας, καταδεικνύει τα ανωτέρω: Ιδιαίτερα «ενδιαφέρουσα» (και δεδομένα… εμπρηστική, δημιουργώντας «σύγκρουση πάγου και φωτιάς», αν σκεφτεί κανείς το αρκτικό φόντο) ήταν η παρουσία του Μαρκ Ρούτε, γ.γ. του ΝΑΤΟ, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τη Δευτέρα (26/1), όπου μιλώντας ενώπιον των Επιτροπών Ασφάλειας, Αμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων σημείωσε ότι «όποιος πιστεύει πως η Ευρώπη μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της χωρίς τις ΗΠΑ απλώς ονειρεύεται».

Διαβάστε: Γιατί βαθαίνει το ρήγμα ΗΠΑ - Ευρώπης μετά το Νταβός και τη Γροιλανδία: Τα κρίσιμα ''μέτωπα'' και το παρασκήνιο στη διαδρομή Ελβετία - Βρυξέλλες

"Καμπανάκι" για τάχιστη ανεξαρτησία της ΕΕ στην άμυνα

Αυτή, φυσικά, η δήλωση δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητη όχι μόνο από τις επιμέρους ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, όπως το Παρίσι, αλλά και από τους Ευρωπαίους αξιωματούχους, οι οποίοι δύο ημέρες μετά συνεδρίασαν για την 21η επέτειο του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Αμυνας (κάτι που δεδομένα έχει τη σημασία του). Ο επίτροπος Αμυνας της Ε.Ε., Αντριους Κουμπίλιους, σήμανε «καμπανάκι» για τάχιστη ευρωπαϊκή ανεξαρτησία στην άμυνα, επισημαίνοντας πάντως πως πρέπει να «χτίσουμε έναν ευρωπαϊκό πυλώνα εντός του ΝΑΤΟ», με την Κάγια Κάλας, από την πλευρά της, να κάνει λόγο για «δομική» μετατόπιση προτεραιοτήτων για τις ΗΠΑ (με την Ευρώπη να μην αποτελεί μέρος τους), στέλνοντας εκ νέου μηνύματα ενίσχυσης του ομοσπονδιακού προφίλ της Ε.Ε. (π.χ. ενάντια στην απόλυτη κατίσχυση του βέτο στο πεδίο της άμυνας) ακόμα και εντός ΝΑΤΟ (αναφέρθηκε, π.χ., σε «ευρωπαϊκούς στόχους δυνατοτήτων» εντός της Συμμαχίας, έναντι των εθνικών που ισχύουν μέχρι σήμερα, κάτι που αφορά 23 μέλη της Ενωσης, που αποτελούν και μέλη του ΝΑΤΟ). «Καμία μεγάλη δύναμη στην Ιστορία δεν έχει αναθέσει ποτέ την επιβίωσή της σε εξωτερικούς συνεργάτες και έχει επιβιώσει», είπε χαρακτηριστικά η κ. Κάλας, καλώντας σε «επείγουσα» δράση.


Καμία μεγάλη δύναμη στην Ιστορία δεν έχει αναθέσει ποτέ την επιβίωσή της σε εξωτερικούς συνεργάτες και έχει επιβιώσει, Κάγια Κάλας, Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής


Και αν οι αναφορές σε ρητορικό επίπεδο δεν επαρκούν, η προσέγγιση της Ε.Ε. με άλλους παράγοντες στο διεθνές στερέωμα δίνει το δικό της στίγμα: Δεν είναι τυχαίο πως, μετά τη Mercosur (που ταυτόχρονα υπενθύμισε και τα εγγενή ζητήματα του ευρωπαϊκού οικοδομήματος), η Ε.Ε. ολοκλήρωσε την εμπορική συμφωνία με την Ινδία, ένα «mega deal» σημαντικής μείωσης (και σε αρκετές περιπτώσεις, όπως αυτήν του ελαιολάδου, σχεδόν εκμηδένισης) δασμών, με στόχο την εξοικονόμηση ποσού έως και 4 δισ. ευρώ για τις ευρωπαϊκές οικονομίες, ενώ το αυτό ισχύει και για τα προϊόντα που θα προέρχονται από την Ινδία (εκμηδενίζοντας δασμούς σε θαλάσσια προϊόντα, δερμάτινα και υφαντουργικά προϊόντα, χημικά, καουτσούκ, βασικά μέταλλα, καθώς και πολύτιμους λίθους και κοσμήματα). Η «μητέρα όλων των συμφωνιών», όπως παρουσιάστηκε από Βρυξέλλες και Νέο Δελχί, δημιουργεί μια «ζώνη ελεύθερου εμπορίου» 2 δισεκατομμυρίων ανθρώπων και ξεμπλόκαρε έπειτα από 20 περίπου χρόνια διαπραγματεύσεων (σ.σ.: έτος αναφοράς το 2007), με αυτές μάλιστα να είχαν διακοπεί για εννέα χρόνια, καθώς οι δύο πλευρές κάθισαν τελικά και πάλι στο τραπέζι το 2022. Απέκτησαν, δε, δυναμική όταν ο Τραμπ επέβαλε δασμούς σε αρκετούς εμπορικούς εταίρους, μεταξύ των οποίων και δασμό 50% στα ινδικά προϊόντα, καθώς οι πρωταγωνιστές της εν λόγω συμφωνίας φάνηκε πως «ποντάρουν» και πέραν της Ουάσινγκτον, στην προσπάθεια αποκατάστασης της «προβλεψιμότητας» και του ελεύθερου εμπορίου στο διεθνές στερέωμα.

Ο κοινός βηματισμός Μερτς και Μελόνι για την επόμενη μέρα στην ΕΕ - Η προοπτική δημιουργίας της "Ευρώπης των δύο ταχυτήτων"

Οι ανωτέρω κινήσεις μοιάζουν να αφορούν en bloc την Ε.Ε., ωστόσο υπάρχουν και κινήσεις που δημιουργούν την τάση για μια «Ευρώπη δύο ταχυτήτων»: Ο λόγος γίνεται για την απόπειρα που μοιάζουν να ξεκινούν από κοινού Γερμανία και Γαλλία για την ομάδα Ε6. Λαρς Κλίνγκμπαϊλ (Υπ.Οικ. και αντικαγκελάριος της Γερμανίας) και Ρομάν Λεσκίρ (ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών) τίθενται ουσιαστικά επικεφαλής, με τον επικεφαλής των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών να περιλαμβάνει στο «προσκλητήριό» του την Ιταλία, την Ισπανία, την Πολωνία και την Ολλανδία (πέραν ασφαλώς της Γαλλίας). «Ως έξι μεγάλες οικονομίες της Ευρώπης, μπορούμε τώρα να αποτελέσουμε την κινητήρια δύναμη», δήλωσε ο Κλίνγκμπαϊλ στο Welt. Σε τομείς όπως η αμυντική ικανότητα και η εξασφάλιση κρίσιμων πρώτων υλών, τα κράτη-μέλη με παρόμοιο τρόπο σκέψης «θα πρέπει να προχωρήσουν με επείγουσες πρωτοβουλίες εάν άλλα έθνη τα εμποδίζουν», δήλωσε επίσης, ενώ παράλληλα από της προσοχής δεν διαλάθει και η ένωση των χρηματαγορών, αλλά και η ενίσχυση του ευρώ ως «ασφαλούς καταφυγίου», σε ένα «ευρωπαϊκό σχέδιο τεσσάρων πυλώνων». Τα παραπάνω αποκτούν τη δική τους σημασία, καθώς πέραν του άξονα Βερολίνου - Παρισιού (του οποίου η συνοχή δεδομένα δοκιμάστηκε το προηγούμενο διάστημα, με φόντο την αντιπαράθεση για τη συμφωνία της Mercosur αλλά και τις αντεγκλήσεις για την ενδεχόμενη χρήση του περίφημου «μπαζούκα» αντιποίνων έναντι των ΗΠΑ) δυναμική αναπτύσσει και ο άξονας Βερολίνου - Ρώμης. Αλλωστε, Φρίντριχ Μερτς και Τζόρτζια Μελόνι, που βρέθηκαν στο ίδιο «στρατόπεδο» και στο ζήτημα της Mercosur, αναμένεται να παρουσιάσουν από κοινού πακέτο προτάσεων για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της Ε.Ε. στη Σύνοδο Κορυφής, στις 12 Φεβρουαρίου, γεγονός δηλωτικό των νέων ισορροπιών, που τείνουν να διαμορφωθούν στα «ταραγμένα ύδατα» της τρέχουσας διεθνοπολιτικής πραγματικότητας.

Δημοσιεύτηκε στα Παραπολιτικά