Η Ζιζέλ Πελικό, θύμα συστηματικών βιασμών που οργάνωνε ο ίδιος της ο σύζυγος μέσα στο σπίτι τους στη νότια Γαλλία, καταγράφει τη συγκλονιστική εμπειρία της από την ιστορική δίκη των κατηγορουμένων και τον παγκόσμιο αντίκτυπο που προκάλεσε η επιλογή της να μη διεξαχθεί η διαδικασία κεκλεισμένων των θυρών. Αποσπάσματα από τα απομνημονεύματά της δημοσίευσε απόψε η εφημερίδα Le Monde. Η Πελικό, που εξελίχθηκε σε σύμβολο δύναμης για γυναίκες διεθνώς, υπήρξε θύμα του πρώην συζύγου της: επί δέκα χρόνια ο Ντομινίκ Πελικό τη νάρκωνε με αγχολυτικά και στη συνέχεια τη βίαζε ο ίδιος ή άνδρες που προσέγγιζε διαδικτυακά για τον σκοπό αυτό.

Διαβάστε: Ντομινίκ Πελικό: Ξεκίνησαν οι έρευνες για την εμπλοκή του σε δύο "ανεξιχνίαστες υποθέσεις" βιασμού και φόνου

Ζιζέλ Πελικό: Αν ήμουν είκοσι χρόνια νεότερη, ίσως να μην είχα το θάρρος να αρνηθώ τη δίκη κεκλεισμένων των θυρών

«Αν ήμουν είκοσι χρόνια νεότερη, ίσως να μην είχα το θάρρος να αρνηθώ τη δίκη κεκλεισμένων των θυρών», γράφει σε πρώτο πρόσωπο στο βιβλίο της με τίτλο «Και η χαρά της ζωής», το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 17 Φεβρουαρίου σε 22 γλώσσες. Περιγράφει αναλυτικά τη δίκη που πραγματοποιήθηκε στην Αβινιόν το 2024 και συγκλόνισε τη διεθνή κοινή γνώμη, τόσο για τον αριθμό των κατηγορουμένων και τη φύση των εγκλημάτων όσο και για τη δική της απόφαση να αποκαλύψει την ταυτότητά της και να μιλήσει δημόσια. «Σκέφτομαι τη στιγμή που πήρα αυτή την απόφαση και λέω πως, αν ήμουν 20 χρόνια νεότερη, ίσως να μην τολμούσα. Θα φοβόμουν τα βλέμματα, αυτά τα σάπια βλέμματα με τα οποία μια γυναίκα της γενιάς μου μάθαινε να συμβιβάζεται», σημειώνει σε απόσπασμα που δημοσιεύεται.

«Ίσως η ντροπή να φεύγει ευκολότερα όταν είσαι 70 ετών και κανείς δεν σε προσέχει πια. Δεν ξέρω. Δεν φοβόμουν τις ρυτίδες μου, ούτε το σώμα μου», αποκάλυψε σε αυτά τα απομνημονεύματα που συνέγραψε από κοινού με τη δημοσιογράφο και μυθιστοριογράφο Ζουντίτ Περινιόν. Εξηγεί ωστόσο ότι πριν από τη δίκη είχε «ακαθόριστα» συναισθήματα: «Εκείνον (σ.σ. τον Ντομινίκ Πελικό) βιαζόμουν να τον δω απέναντί μου. Για εκείνους, φοβόμουν τον αριθμό τους. Όσο πλησίαζε η δίκη, τόσο περισσότερο φανταζόμουν ότι θα γινόμουν όμηρος του βλέμματός τους, των ψεμάτων τους, της θρασυδειλίας και της περιφρόνησής τους», πρόσθεσε.

Στο βιβλίο της περιγράφει επίσης πόσο δύσπιστη ήταν όταν είδε, στο αστυνομικό τμήμα, τις φωτογραφίες της από τους βιασμούς ενώ η ίδια ήταν ναρκωμένη. «Δεν αναγνώριζα αυτά τα άτομα. Ούτε εκείνη τη γυναίκα. Το μάγουλό της ήταν πλαδαρό. Το στόμα της μαλακό. Ήταν μια πάνινη κούκλα».