Ο Neil Sedaka πέθανε σε ηλικία 86 ετών στο Λος Άντζελες, σύμφωνα με ανακοίνωση της οικογένειάς του που έκανε λόγο για αιφνίδιο θάνατο. Ο δημιουργός των «Breaking Up Is Hard to Do», «Calendar Girl» και «Happy Birthday Sweet Sixteen» υπήρξε μία από τις πιο χαρακτηριστικές μορφές της προ-Beatles ποπ σκηνής, με καριέρα που εκτείνεται σε επτά δεκαετίες και περιλαμβάνει τεράστιες εμπορικές επιτυχίες, διεθνείς περιοδείες, πτώση μετά τη βρετανική εισβολή και εντυπωσιακή επιστροφή.


Από το Μπρούκλιν στη Juilliard και στο Brill Building

Γεννημένος το 1939 στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, ο Neil Sedaka έδειξε από πολύ μικρός το σπάνιο μουσικό του χάρισμα. Σε ηλικία μόλις 9 ετών κέρδισε υποτροφία για το προπαρασκευαστικό τμήμα της Juilliard School, ερμηνεύοντας αργότερα έργα Ντεμπισί και Προκόφιεφ σε ραδιοφωνικό σταθμό της Νέας Υόρκης. Παρά τη δυναμική του στην κλασική μουσική, στράφηκε στην ποπ όταν ξεκίνησε να γράφει τραγούδια με τον Howard Greenfield. Οι δυο τους εγκαταστάθηκαν στο ιστορικό Brill Building, που αποτέλεσε θερμοκοιτίδα επιτυχιών της δεκαετίας του ’50 και του ’60.



Οι επιτυχίες του Neil Sedaka που έγραψαν ιστορία

Το 1962 το «Breaking Up Is Hard to Do» έφτασε στην κορυφή των αμερικανικών charts και καθιέρωσε τον Sedaka ως απόλυτο εκπρόσωπο της εφηβικής ποπ. Το «Calendar Girl», το «Happy Birthday Sweet Sixteen» και το «Oh! Carol» έγιναν ύμνοι μιας ολόκληρης γενιάς. Παράλληλα, έγραψε μεγάλες επιτυχίες για άλλους καλλιτέχνες. Για την Connie Francis υπέγραψε τα «Stupid Cupid» και «Where the Boys Are», ενώ το «Love Will Keep Us Together» έγινε τεράστια επιτυχία για το ντουέτο Captain & Tennille. Από το 1959 έως το 1963 πούλησε περισσότερους από 25 εκατομμύρια δίσκους, γνωρίζοντας παγκόσμια αναγνώριση.


Η βρετανική εισβολή, η πτώση και η σπουδαία επιστροφή

Η άνοδος των The Beatles και η αλλαγή του μουσικού τοπίου τη δεκαετία του ’60 περιόρισαν την απήχησή του. Ωστόσο, το 1975 επέστρεψε εντυπωσιακά με τη στήριξη του Elton John και της Rocket Records. Η νέα, μπαλαντική εκδοχή του «Breaking Up Is Hard to Do» μπήκε ξανά στο Top 10, ενώ τα «Laughter in the Rain» και «Bad Blood» γνώρισαν μεγάλη επιτυχία. Ο ίδιος απέδειξε ότι δεν ήταν απλώς ένα είδωλο της δεκαετίας του ’60, αλλά ένας δημιουργός με αντοχή στον χρόνο.




Επιστροφή στις ρίζες και αδιάκοπη δημιουργία

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του επέστρεψε στις κλασικές του καταβολές, συνθέτοντας το «Joie de Vivre» και το κοντσέρτο για πιάνο «Manhattan Intermezzo», που ηχογραφήθηκαν με τη Philharmonia Orchestra. Μέχρι και μετά τα 80 του χρόνια συνέχιζε να εμφανίζεται ζωντανά. Σε παλαιότερη συνέντευξή του είχε δηλώσει: «Υπάρχει κάτι σε αυτή την έκρηξη αδρεναλίνης όταν δέχεσαι όρθιο χειροκρότημα. Μπορεί να είσαι άρρωστος, αλλά πάνω στη σκηνή γίνεσαι άλλος άνθρωπος». Με τον θάνατό του, κλείνει ένα μεγάλο κεφάλαιο της αμερικανικής ποπ ιστορίας, όμως τα τραγούδια του παραμένουν ζωντανά και διαχρονικά.