Όλα φαίνονταν έτοιμα και τελικά το Ισραήλ, μαζί με τις Ηνωμένες Πολιτείες, επέλεξαν να πλήξουν το Ιράν, με τις δύο πλευρές να εφαρμόζουν και επίσημα μια πολιτική (δια μέσου των όπλων) αλλαγής καθεστώτος, καθώς οι διαπραγματεύσεις, με πιο πρόσφατο τον γύρο των συνομιλιών στη Γενεύη, δεν παρήγαγαν τα αποτελέσματα που επιθυμούσε η αμερικανική πλευρά. Το... «βήμα πίσω», για το οποίο υπήρχε η αναφορά χθες, από την Τεχεράνη δεν ήταν αρκετό, προκειμένου να μην «πατηθεί το κουμπί» και τελικά ξεκινήσει η επιχείρηση «Βρυχηθμός του Λιονταριού» ("Roar of the Lion", όπως την ονομάζει το Ισραήλ) ή «Επική Οργή» ("Operation Epic Fury").

Ο Ντόναλντ Τραμπ στο διάγγελμά του (σ.σ. αμερικανικά μέσα αναφέρουν πως παρακολουθεί τις επιχειρήσεις από το Μαρ-α-Λάγκο και την κατοικία του στη Φλώριντα) κάλεσε τον ιρανικό λαό να «πάρει την κατάσταση στα χέρια του», επιμένοντας και σε ενδεχόμενο απειλής ακόμα και στην αμερικανική ενδοχώρα (παρά τις περί του αντιθέτου αναφορές των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών), ενώ και ο Μπενιαμίν Νετανιάχου ανέφερε πως στόχος είναι η «εξάλειψη της υπαρξιακής απειλής» που θέτει το «τρομοκρατικό καθεστώς» του Ιράν, σε ταυτόσημη ορολογία με την αναφορά Τραμπ και σήμερα, αλλά και στο Κογκρέσο και στην ομιλία του για την Κατάσταση της Ένωσης μεσοβδόμαδα, περί κράτους νο 1 «χορηγού της τρομοκρατίας». Ο Νετανιάχου παράλληλα έκανε επιμέρους αναφορές σε «τμήματα του ιρανικού λαού» (Πέρσες, Κούρδους, Αζέρους, Μπαλούχους) να «αποτινάξουν τον ζυγό της τυραννίας και να φέρουν ένα ελεύθερο και ειρηνικό Ιράν».

Διαβάστε: Live οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή: ΗΠΑ και Ισραήλ χτύπησαν το Ιράν, πυραύλους εκτόξευσε η Τεχεράνη - Χτυπήματα σε Μπαχρέιν, Άμπου Ντάμπι και Κουβέιτ (Live όλες οι εξελίξεις)

Χτύπημα Ισραήλ και ΗΠΑ στο Ιράν: Η επίσκεψη του ΥΠΕΞ του Ομάν στο Λευκό Οίκο και το "βήμα πίσω" που δεν αποδείχθηκε αρκετό

Η διπλωματία περνά σαφώς σε δεύτερη μοίρα, με τελευταίο επεισόδιο να φαίνεται πως ήταν η επίσκεψη του Υπουργού Εξωτερικών του Ομάν, Αλ Μπουσάιντι, με τον Αμερικανό αντιπρόεδρο, Τζέι Ντι Βανς, με την ενημέρωση από την πλευρά του κράτους του Κόλπου να κάνει λόγο για «σημαντική και άνευ προηγουμένου πρόοδο». Ωστόσο, όλα αυτά αποδείχθηκαν εκ των πραγμάτων «κενά περιεχομένου», καθώς η Τεχεράνη δεν συγκατάνευσε ουσιαστικά στους σκληρούς όρους που θέλησαν να επιβάλουν ΗΠΑ και Ισραήλ, δηλαδή τον ουσιαστικό περιορισμό του βαλλιστικού οπλοστασίου, από κοινού με την εκμηδένιση στον εμπλουτισμό ουρανίου. Το Ιράν φέρεται πως έφτασε μέχρι το σημείο της παράδοσης του εμπλουτισμένου ουρανίου και της επανέναρξης των επιθεωρήσεων, κάτι που εκ των πραγμάτων δεν αποδείχθηκε αρκετό για να «μην πάρουν τον λόγο τα όπλα».

Η επιχείρηση, όπως αναφέρουν από την ισραηλινή πλευρά, ήταν σχεδιασμένη εδώ και μήνες και στόχος ήταν, όπως ανέφεραν και τα αμερικανικά μέσα, στο πρώτο κύμα πληγμάτων να χτυπηθούν τα κεντρικά σημεία του καθεστώτος, με στόχο τον «αιφνιδιασμό». Σε κάθε περίπτωση, το Ιράν ήδη δείχνει έτοιμο να πλήξει και τους συμμάχους των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, με τον κίνδυνο περιφερειακής ανάφλεξης να φαίνεται κάτι παραπάνω από ορατός. 

Ομοιότητες και διαφορές με τον "Πόλεμο των 12 Ημερών"

Ένα κοινό στοιχείο με την επιχείρηση του Ιουνίου αφορά εν μέρει η ονομασία από ισραηλινής πλευράς: Ο «Ανατέλλων Λέων» (Operation Rising Lion) ονομάζεται σήμερα «Βρυχηθμός του Λιονταριού», με τη σύνδεση να γίνεται απευθείας με τη θρησκεία, από την οποία το Ισραήλ προφανώς επιδιώκει σε επίπεδο έκφρασης να αντλήσει νομιμοποίηση. Ο Λέων της Ιουδαίας (εβραϊκά: Aryeh Yehudah) συμβόλιζε τη φυλή της Ιουδαίας, που αργότερα συνδέθηκε με το Βασίλειο του Ισραήλ και την εβραϊκή ταυτότητα.  Το λιοντάρι συνδέεται κυρίως με τη δύναμη, τη βασιλεία και τη θεϊκή έγκριση — αξίες που το ισραηλινό κράτος προβάλλει τόσο μέσω της στρατιωτικής του στάσης όσο και μέσω της εθνικής του αφήγησης. Η ίδια τακτική ασφαλώς τηρείται και σε διπλωματικό επίπεδο, στην επιδίωξη επαναχάραξης του χάρτη της Μέσης Ανατολής, με φόντο τις «Συμφωνίες του Αβραάμ», αλλά και τις «Συμφωνίες του Κύρου», που έχουν άλλωστε στο επίκεντρο ακριβώς ένα νέο Ιράν, φέρνοντάς το και πάλι στο πλευρό του Ισραήλ, όπως συνέβαινε μέχρι και το 1979.

Από εκεί και πέρα, αρχίζουν οι διαφορές: Οι ΗΠΑ έχουν συγκεντρώσει μια άνευ προηγουμένου δύναμη πέριξ του Ιράν, για πρώτη φορά μετά το 2003 και τον πόλεμο στο Ιράκ, χωρίς να αρκούνται σε συγκεκριμένα πλήγματα με τις bunker buster βόμβες από αέρος σε Νατάνζ, Φορντό και Ισφαχάν, στις πυρηνικές εγκαταστάσεις. Παράλληλα, στον πόλεμο των 12 ημερών, το Ισραήλ διεξήγαγε πόλεμο με το Ιράν, με τις ΗΠΑ να προχωρούν στο ανωτέρω πλήγμα προς το τέλος χρονικά των ανωτέρω επιχειρήσεων, στις 22 Ιουνίου, λίγο πριν την κατάπαυση του πυρός στις 24 Ιουνίου.

Τέλος, ένα ακόμα στοιχείο που έχει το δικό του ενδιαφέρον έχει να κάνει με το ενδοαμερικανικό πολιτικό γίγνεσθαι: ούτε τον Ιούνιο, ούτε τώρα, υπάρχει επίσημη κήρυξη πολέμου από τις ΗΠΑ. Ο λόγος είναι ότι κάτι τέτοιο απαιτεί έγκριση από το Κογκρέσο, ωστόσο ο Τραμπ πρόλαβε και την κίνηση που ετοιμαζόταν από τους Βουλευτές Ρο Κάνα (Δημοκρατικός) και Τόμας Μέισι (Ρεπουμπλικανός), που θα έφερναν προς ψήφιση στο αμερικανικό νομοθετικό σώμα ψήφισμα, που θα απαιτούσε έγκριση από το Κογκρέσο για οποιαδήποτε στρατιωτική δραστηριότητα κατά του Ιράν.