Μπορεί να έχει ήδη περί τους 1.500 νεκρούς και τους 12.000 τραυματίες (σύμφωνα με στοιχεία που δημοσίευσε την Πέμπτη το Al Jazeera), μπορεί από την έναρξη της σύγκρουσης να έχουν ήδη εκτοπιστεί περί τα 3,2 εκατομμύρια άνθρωποι από τις εστίες τους, μπορεί τα πλήγματα στο οπλοστάσιο και στο Πολεμικό Ναυτικό του (μεταξύ άλλων) να είναι σφοδρά, ωστόσο το Ιράν δεν μοιάζει διατεθειμένο να εγκαταλείψει και να «παραδοθεί άνευ όρων», παρά τα μηνύματα αισιοδοξίας που εκπέμπουν κατά βάση ο Λευκός Οίκος και ο Ντόναλντ Τραμπ.

Διαβάστε: ΙDF: Ο δράστης της επίθεσης σε συναγωγή στο Μίσιγκαν, είναι αδελφός του διοικητή της Χεζμπολάχ που σκοτώθηκε σε αεροπορική επιδρομή

Αντίθετα, με τα μέχρι στιγμής δεδομένα και με τις συγκλίνουσες δηλώσεις διαφορετικών πυλώνων του καθεστώτος (σ.σ.: Φρουροί της Επανάστασης, πρόεδρος του ιρανικού Κοινοβουλίου), πέραν ασφαλώς της πρώτης δήλωσης που δόθηκε στη δημοσιότητα από τον Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, η Τεχεράνη θα συνεχίσει να επενδύει κατά βάση σε δύο άξονες: στο κλείσιμο του κομβικού για την παγκόσμια ναυτιλία και τη διακίνηση πετρελαίου Στενού του Ορμούζ, από κοινού με τα πλήγματα στις αμερικανικές βάσεις στις χώρες του Κόλπου. Από το κάδρο δεν πρέπει να βγαίνει (κάτι στο οποίο αναφέρονται κατά βάση αμερικανικά Μέσα) και η τακτική πιθανής ενεργοποίησης αδρανών τρομοκρατικών πυρήνων στο εξωτερικό, με το ABC News να αναφέρεται σε σχετικό κρυπτογραφημένο μήνυμα που φέρεται να έχει αποσταλεί από το καθεστώς.

Στόχος του Ιράν η οικονομική εξάντληση

Η στόχευση του Ιράν είναι σαφής: επιμήκυνση της πολεμικής αναμέτρησης, συνέχιση της τακτικής «διάχυσης αστάθειας» μέχρι και στην Ανατολική Μεσόγειο και εκτόξευση της τιμής του πετρελαίου, με το επίδικο να είναι να καταστεί οικονομικά ασύμφορη η συνέχιση της σύγκρουσης κατά βάση για τις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς το Ισραήλ αποτελεί μια εντελώς διαφορετική περίπτωση. Αλλωστε, σύμφωνα με ρεπορτάζ των «New York Times», μόνο την πρώτη εβδομάδα (τις πρώτες 6 ημέρες, ειδικότερα) του πολέμου δαπανήθηκαν πάνω από 11 δισ. δολάρια, με το ποσό αυτό (που έγινε γνωστό, σύμφωνα με την εφημερίδα, κατόπιν κλειστής ενημέρωσης του Κογκρέσου από το Πεντάγωνο), μάλιστα, να μην περιλαμβάνει πολλά έξοδα που αφορούν την προετοιμασία των επιθέσεων.

Την ίδια ώρα, βέβαια, ο Τραμπ και η κυβέρνησή του φέρεται να διαβεβαιώνουν πως οι τιμές του πετρελαίου θα πέσουν, χωρίς, πάντως, αυτή η πεποίθηση να δικαιώνεται μέχρι στιγμής, ενώ σε μια μάλλον κυνική τοποθέτηση ο Αμερικανός πρόεδρος θύμισε πως οι ΗΠΑ «κερδίζουν πολύ» όταν οι τιμές του «μαύρου χρυσού» σημειώνουν ράλι ανόδου, με φόντο ασφαλώς το γεγονός ότι αποτελούν τον Νο 1 παραγωγό πετρελαίου στον κόσμο. Αυτό, πάντως, που παραμένει εν πολλοίς ασαφές είναι ο αντικειμενικός σκοπός της Ουάσινγκτον. Η αλλαγή του καθεστώτος σαφώς δεν αποκλείεται, ωστόσο ο ένοικος του Λευκού Οίκου έχει ξιφουλκήσει στο παρελθόν κατά τέτοιων επεμβάσεων. Αλλωστε, υπάρχει και το παράδειγμα της Βενεζουέλας, όπου, αντί του Μαδούρο και λειτουργώντας με το βλέμμα στο επιχειρείν, το οποίο και γνωρίζει, στηρίζει την Ντέλσι Ροντρίγκες και όχι τη Μαρία Κορίνα Ματσάδο.

Ποιος θα ηγηθεί

Εν είδει αναλογίας, λοιπόν, οι Ηνωμένες Πολιτείες αναζητούν πιθανότατα ένα πρόσωπο σαν την Ντέλσι Ροντρίγκες και για το Ιράν. Αυτό σίγουρα δεν θα είναι ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, ο οποίος -εφόσον είναι όντως σε θέση να ηγηθεί του θεοκρατικού καθεστώτος, καθώς φέρεται να είναι σοβαρά τραυματίας, σύμφωνα με τα διεθνή Μέσα- έχει και το προσωπικό κίνητρο της «εκδίκησης» για την απώλεια των οικείων του, ενώ φέρεται πως διατηρεί στενούς δεσμούς με τους Φρουρούς της Επανάστασης και την παραστρατιωτική πολιτοφυλακή Basij, όπως του καταμαρτυρούν αντιφρονούντες και Δυτικοί αναλυτές. Αλλωστε, του αποδίδουν και ρόλο στην καταστολή του λεγόμενου «Πράσινου Κινήματος», το οποίο ξέσπασε μετά την αμφισβητούμενη επανεκλογή του τότε συντηρητικού προέδρου Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ.

Υπάρχουν, όμως, και ορισμένες άλλες προσωπικότητες που θα μπορούσαν να φέρουν κοντά το Ιράν με τη Δύση (ευρύτερα) και είχαν περάσει από θέσεις εξουσίας στο παρελθόν (όχι, βέβαια, από αυτήν του ανώτατου ηγέτη): Τέτοια περίπτωση ήταν ο Μοχάμεντ Χαταμί, Ιρανός πρώην πρόεδρος της περιόδου 1997-2005, ο οποίος έλαβε και το προσωνύμιο «Αγιατολάχ Γκορμπατσόφ», καθώς προώθησε τον «Διάλογο των πολιτισμών», θέλοντας να απαντήσει, έτσι, έμμεσα στην περίφημη θεωρία της «Σύγκρουσης των πολιτισμών», που είχε προωθήσει λίγα χρόνια πριν ο Σάμουελ Χάντιγκτον. Αποτέλεσε τον πρώτο που πραγματοποίησε ταξίδι σε πλήθος ευρωπαϊκών χωρών, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, αλλά και η Γερμανία, η Γαλλία κ.ά., ενώ πριν από αυτόν δεν υπήρχαν πρεσβευτές των κρατώνμελών της Ε.Ε. στην Τεχεράνη. Παράλληλα, θέλησε να προωθήσει καλές σχέσεις με έναν μείζονα παίκτη στην περιοχή, την ηγέτιδα δύναμη στο σουνιτικό Ισλάμ Σαουδική Αραβία.

Αλλη μία τέτοια περίπτωση θα μπορούσε να θεωρηθεί ο Χασάν Ρουχανί, που αναδείχθηκε στην προεδρία την περίοδο 2013-2021, έχοντας ως μείζον επίτευγμα της εξωτερικής του πολιτικής τη Συμφωνία για τα Πυρηνικά (Joint Comprehensive Plan of Action), με το Ιράν να περιορίζει στο 98% (σε βάθος 15ετίας) το απόθεμα ουρανίου, συγκρατώντας στο 3,67% (πολύ χαμηλότερο από το απαιτούμενο για την παραγωγή πυρηνικού όπλου) το ποσοστό εμπλουτισμού, με αντάλλαγμα την άρση των κυρώσεων. Ο Τραμπ κατά την πρώτη του θητεία, βέβαια, αποχώρησε από τη συμφωνία, θεωρώντας ότι το Ιράν τότε δεν συμμορφωνόταν. Τώρα, πάντως, πιθανώς αναζητεί κάποιον σαν τους δύο προαναφερθέντες, προκειμένου να συνδιαλλαγεί, ενώ προωθεί το MIGA (Make Iran Great Again).