Στο πεδίο της μάχης στη Μέση Ανατολή, ο πόλεμος μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών, Ισραήλ και Ιράν έχει λάβει πλέον χαρακτηριστικά ευρείας σύγκρουσης, με καθημερινές επιθέσεις, αντίποινα και διαρκή κλιμάκωση. Από τα τέλη Φεβρουαρίου 2026, όταν ΗΠΑ και Ισραήλ εξαπέλυσαν εκτεταμένα πλήγματα κατά ιρανικών στόχων, η ένταση έχει μεταφερθεί πέρα από τα σύνορα των εμπλεκόμενων χωρών, επηρεάζοντας ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. Το Ιράν απαντά με μαζικές πυραυλικές επιθέσεις και επιθέσεις με drones κατά ισραηλινών πόλεων, όπως το Τελ Αβίβ και η Ιερουσαλήμ, ενώ το Ισραήλ επεκτείνει τις επιχειρήσεις του σε περιοχές όπως ο Λίβανος, στοχεύοντας δυνάμεις που συνδέονται με τη «Χεζμπολάχ».

Διαβάστε: Μηνύματα Τραμπ για "συμφωνία" με το Ιράν και "πολύ εύκολη" κατάληψη της νήσου Χαργκ - Νέα πλήγματα σε Λίβανο, Τεχεράνη, επλήγη μονάδα αφαλάτωσης στο Κουβέιτ

Η σύγκρουση, όμως, δεν περιορίζεται σε στρατιωτικά πλήγματα. Ενεργειακές εγκαταστάσεις, θαλάσσιες οδοί και κρίσιμες υποδομές βρίσκονται στο στόχαστρο, με άμεσες επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία και τις τιμές ενέργειας. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον διαρκούς αστάθειας, η εικόνα του πολέμου διαμορφώνεται και από τις μαρτυρίες εκείνων που βρίσκονται στο πεδίο. Πολεμικοί ανταποκριτές στον Λίβανο και στο Ισραήλ καταγράφουν μια καθημερινότητα όπου οι εκρήξεις, οι μετακινήσεις πληθυσμών και η αβεβαιότητα διαμορφώνουν ένα σύνθετο και διαρκώς μεταβαλλόμενο σκηνικό.

"Η εθνική υπηρεσία επειγόντων περιστατικών του Ισραήλ έχει κάθε μέρα να αντιμετωπίσει περιστατικά κρίσης άγχους"

Ο Γιώργος Σιδέρης, πολεμικός ανταποκριτής, απεσταλμένος της ΕΡΤ, μιλώντας στα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ», μεταφέρει την εικόνα μιας κοινωνίας που ισορροπεί ανάμεσα στον φόβο και την αντοχή, με τους πολίτες να ζουν υπό διαρκή ψυχολογική πίεση. Την ίδια στιγμή περιγράφει μια καθημερινότητα που έχει σχεδόν παραλύσει, με περιορισμούς, εκτοπισμούς και μια κοινωνία εξαντλημένη, αλλά ταυτόχρονα συσπειρωμένη και έτοιμη να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του πολέμου. «Ο κόσμος εδώ βρίσκεται πάνω σε ένα τεντωμένο σκοινί. Οι Ισραηλινοί έχουν μεγαλώσει με την ιδέα του αφανισμού του έθνους τους. Εχουν μέσα τους την αίσθηση ότι, για να μην αφανιστούν, πρέπει να πολεμήσουν. Ταυτόχρονα, ο κόσμος αυτός είναι τρομερά κουρασμένος. Βρέθηκα στη Ναχαρίγια, όπου χτυπήθηκαν δύο σπίτια από ρουκέτες της “Χεζμπολάχ”, και με το που ήχησε η σειρήνα ο κόσμος άρχισε να ουρλιάζει», ανέφερε. «Η Magen David Adom (MDA), η εθνική υπηρεσία επειγόντων περιστατικών, έχει κάθε μέρα να αντιμετωπίσει περιστατικά κρίσης άγχους», συνέχισε. Οπως εξηγεί, σε αυτή την αποστολή έχει χρειαστεί να «καλύψει» και νεκρούς, ανθρώπους που έτρεξαν να προστατευτούν, αλλά ένας πύραυλος, ένα drone, μια ρουκέτα χτύπησε ακριβώς το σηµείο όπου πήγαν. Οσον αφορά την καθηµερινότητα στο πεδίο της µάχης, ο κ. Σιδέρης µεταφέρει ότι οι δουλειές των κατοίκων έχουν σταµατήσει, οι άνθρωποι δεν εργάζονται, τα µαγαζιά κλείνουν και τα παιδιά αναγκάζονται να κάνουν τηλεκπαίδευση. Υπάρχει µια διοίκηση, η οποία είναι κάτι µεταξύ Αστυνοµίας, Στρατού και Γενικής Γραµµατείας Πολιτικής Προστασίας, και κάθε τρεις µε πέντε ηµέρες βγάζει οδηγία για τις περιοχές που βρίσκονται στο στόχαστρο.

Στο Βόρειο Ισραήλ είναι οι πιο πληγµένες περιοχές, καθώς βρίσκονται κοντά στα σύνορα µε τον Λίβανο. Σύµφωνα µε τον ανταποκριτή της ΕΡΤ, εκεί υπάρχουν χτυπήµατα από την πλευρά της «Χεζµπολάχ» και οι κάτοικοι έχουν αναγκαστεί να µετακινηθούν σε άλλες πόλεις, πιο ασφαλείς. «Τώρα, που συναντώ ξανά κατοίκους του Βόρειου Λιβάνου, µου λένε ότι πάλι πρέπει να φύγουν. Βρήκα άνθρωπο στη Μετούλα που µου είπε: “Ελειπα. Ηρθα 9 µήνες, άνοιξα το σπίτι µου και τώρα πρέπει να ξαναφύγω”», εξηγεί, αποτυπώνοντας το αίσθηµα αγανάκτησης των κατοίκων. Ωστόσο, «οι Ισραηλινοί είναι ένας λαός ο οποίος θα πολεµήσει για την πατρίδα του. ∆εν έχει ανθρώπους που φεύγουν από τη χώρα όταν ξεσπάει πόλεµος. Αντιθέτως, έχει Ισραηλινούς που επιστρέφουν για να πολεµήσουν». Η ζωή εκεί, από τα µάτια ενός πολεµικού ανταποκριτή, είναι γεµάτη ανασφάλεια.

Ο κ. Σιδέρης, ο οποίος είχε καλύψει και στο παρελθόν τις συγκρούσεις του Ισραήλ, από το 2023, εξήγησε ότι βιώνει την ανασφάλεια σε καθηµερινή βάση: «Ανασφάλεια δεν έχω βιώσει µόνο τώρα, αλλά και τον Νοέµβριο του 2023, όταν ένα βλήµα έσκασε 15 µέτρα από εµένα και το συνεργείο. Ανασφάλεια έζησα στο βόρειο µέτωπο την επόµενη χρονιά, το 2024, όταν ρουκέτες χτύπησαν το σηµείο στο οποίο κάναµε ζωντανή µετάδοση. Πρόσφατα, σε αυτό το µέτωπο όπου βρίσκοµαι, σφύριξε ένα drone το οποίο ερχόταν και καταρρίφθηκε από την αεράµυνα στην περιοχή της Μετούλα. Ήµασταν εκεί. Το πρωί της Τρίτης έπεσε βαλλιστικός πύραυλος. Είχαµε την αναχαίτιση, αλλά το κοµµάτι του βαλλιστικού πυραύλου, µε 100 κιλά εκρηκτικής ύλης, έπεσε µόλις 1 χιλιόµετρο µακριά από εµάς». Μεταφέροντας εικόνες από µια χώρα σε κατάσταση συναγερµού, όπου οι επιθέσεις, τα καταφύγια και η αβεβαιότητα αποτελούν µέρος της καθηµερινότητας, ο Γιώργος Σιδέρης εξηγεί ότι «όπως στην Ελλάδα χτυπάει το “112”, ακριβώς ο ίδιος ήχος ηχεί κι εδώ και ο κόσµος έχει περίπου τρία µε πέντε λεπτά για να αποµακρυνθεί, να πάει σε καταφύγιο».

"Η ζωή συνεχίζεται µε κανονικό ρυθµό στον Λίβανο - Η δύναµη και η επιρροή της 'Χεζµπολάχ' είναι πολύ µεγάλη"

Ο Βασίλης Βρυώνης, πολεµικός ανταποκριτής στον Λίβανο, απεσταλµένος του Mega, περιγράφει µια κατάσταση υποβόσκουσας έντασης, χωρίς ωστόσο να εκδηλώνεται µαζικός πανικός, ακόµα και ύστερα από πλήγµατα σε κοµβικά σηµεία της Βηρυτού. Η ζωή συνεχίζεται µε έναν σχεδόν κανονικό ρυθµό, καθώς οι κάτοικοι έχουν πλέον συνηθίσει να ζουν υπό τη σκιά των συγκρούσεων, ενώ η εικόνα που διαµορφώνεται αντανακλά τόσο την περιορισµένη κρατική οργάνωση όσο και τον καθοριστικό ρόλο που διαδραµατίζει η «Χεζµπολάχ». «Επειτα από δεκαετίες πολέµων, αυτή η κατάσταση είναι πολύ δυσάρεστη για όλους -πλην των ορκισµένων υποστηρικτών της “Χεζµπολάχ”-, αλλά δεν προκαλεί καµία έκπληξη στον κόσµο. Στη Βηρυτό δεν συναντάς την εικόνα που έχουµε συνηθίσει να βλέπουµε στο Ισραήλ. Οταν εξελίσσεται µια πυραυλική ή αεροπορική επίθεση, δεν ηχούν σειρήνες, ούτε τρέχει ο κόσµος στα καταφύγια. Αλλωστε, η χώρα δεν διαθέτει την αντιαεροπορική-αντιπυραυλική άµυνα του Ισραήλ, ούτε την οργάνωση της Πολιτικής Προστασίας του. Σε γενικές γραµµές, η εντύπωση που αποκοµίζεις είναι ότι η ζωή συνεχίζεται “κανονικά”. Μια επίθεση ακόµα και στο κέντρο της Βηρυτού αντιµετωπίζεται σαν business as usual», περιγράφει. Επιπλέον, όπως εξηγεί ο κ. Βρυώνης, η δύναµη και η επιρροή της «Χεζµπολάχ» είναι πολύ µεγάλη.

«Προσπαθείς να προσεγγίσεις το σηµείο του βοµβαρδισµού και συναντάς έλεγχο. Αφού ελέγξει τα χαρτιά σου ένας στρατιωτικός του επίσηµου Στρατού του Λιβάνου, προχωράς µερικά µέτρα και τότε σε σταµατά ξανά ένα µέλος της “Χεζµπολάχ” και σε ελέγχει εκ νέου. Αν αυτός πει “όχι”, τότε δεν µπορείς να προχωρήσεις. Ακόµα και αν ζητήσεις βοήθεια από τον στρατιωτικό που σου επέτρεψε προηγουµένως να περάσεις, το “όχι” της “Χεζµπολάχ” είναι “όχι” και πρέπει να αποχωρήσεις. Εδώ η υποστήριξη στη “Χεζµπολάχ” είναι κάτι παραπάνω από εµφανής, ιδιαίτερα στον Νότο, όπου οι δρόµοι πόλεων και χωριών είναι γεµάτοι µε λάβαρα της “Χεζµπολάχ” και πόστερ που απεικονίζουν στελέχη της που σκοτώθηκαν», σηµειώνει. Η Αδαµαντία Λιόλιου, δηµοσιογράφος της ΕΡΤ, µεταφέρει µια πιο συναισθηµατική διάσταση του πολέµου στον Λίβανο. Περιγράφει µια κοινωνία στα όρια της αντοχής, όπου ο εκτοπισµός, η απώλεια και η καθηµερινή ανασφάλεια δεν είναι απλώς συνέπειες του πολέµου, αλλά η νέα κανονικότητα για χιλιάδες οικογένειες. «Ο Λίβανος δοκιµάζεται και το κατάλαβα από τη στιγµή που έκανα το πρώτο βήµα στο Αεροδρόµιο της Βηρυτού και τα επόµενα λεπτά, όταν µετακινήθηκα προς το κέντρο της πόλης. Εστρεψα το βλέµµα µου και είδα ανθρώπους να ζουν σε σκηνές κάτω από γέφυρες. Οι εκτοπισµένοι έχουν ξεπεράσει το ένα εκατοµµύριο. Στην παραλιακή της Βηρυτού έχουν µεταφέρει τη ζωή τους οικογένειες µε µικρά παιδιά», εξηγεί τονίζοντας το µέγεθος της καταστροφής αλλά και την αγανάκτηση του κόσµου.

"Προσεύχοµαι να µείνει το µωρό µέσα στην κοιλιά µου. Εκεί θρέφεται"

«Γνώρισα τη Φατίµα, νεογέννητη στην αγκαλιά της µητέρας της, µέσα σε σκηνή. Είναι παιδί του πολέµου. Πριν από πέντε ηµέρες, κάτω από τις κερκίδες ενός γηπέδου της Βηρυτού, επίσης µέσα σε µια σκηνή, η Μαρούα, έγκυος στον µήνα της, µου είπε ό,τι πιο δυνατό και θλιβερό µου έχει πει ποτέ άνθρωπος: “Προσεύχοµαι να µείνει το µωρό µέσα στην κοιλιά µου. Εκεί θρέφεται. Αν το γεννήσω, πώς θα το θρέψω;”», αναφέρει. «Οταν, µετακινούµενη στον Νότο, πέρασα και τη Σιδώνα, άκουγα πιο έντονα τους ήχους του πολέµου. Ο Νότιος Λίβανος, πλούσιος σε φυσική οµορφιά, έχει αδειάσει από κατοίκους. Υπάρχουν και εκείνοι που αρνούνται να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, αν και ο κίνδυνος χτυπάει κόκκινο. Οπως µου είπε ο Χασάν, είναι θέµα αξιοπρέπειας. “Καλύτερα να µείνω σπίτι µου και ό,τι θέλει ο Θεός, παρά να στριµωχτώ σε ένα σχολείο που έχει µετατραπεί σε κέντρο φιλοξενίας εκατοντάδων ανθρώπων”», συνεχίζει.

"Γιατροί και προσωπικό στα νοσοκοµεία µένουν εντός του νοσοκοµείου 24 ώρες το εικοσιτετράωρο"

Σύµφωνα µε την κ. Λιόλιου, «γιατροί και προσωπικό στα νοσοκοµεία µένουν εντός του νοσοκοµείου είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο. Εχουν διαµορφώσει κατάλληλα έναν χώρο για να κοιµούνται, ο οποίος συνήθως βρίσκεται δίπλα στο τµήµα επειγόντων περιστατικών, ώστε, αν κάτι χρειαστεί, να τους χωρίζουν µόνο πέντε βήµατα από το σηµείο». Μιλώντας για την κοινωνία του Λιβάνου, τόνισε ότι πρόκειται για ένα πληθυσµιακό µωσαϊκό: «Ζουν µουσουλµάνοι, σιίτες, σουνίτες, χριστιανοί, ∆ρούζοι. Οι ισορροπίες είναι πολύ λεπτές και πάντα υπάρχει η πιθανότητα ενός εµφυλίου πολέµου, κάτι που όλοι οι Λιβανέζοι απεύχονται». Μέσα από τις µαρτυρίες σκιαγραφείται µια πολυεπίπεδη εικόνα της σύγκρουσης. Από τη σιωπηλή αντοχή και την καθηµερινή προσαρµογή στον Λίβανο, µέχρι την ένταση, τον φόβο και τη συνεχή επιφυλακή στο Ισραήλ. Κοινός παρονοµαστής, ωστόσο, παραµένει ο άνθρωπος, είτε ως άµαχος που παλεύει να επιβιώσει, είτε ως δηµοσιογράφος που καταγράφει την πραγµατικότητα µέσα σε συνθήκες κινδύνου.


Δημοσιεύτηκε στα Παραπολιτικά