Μόνο ο Πάπας Ιωάννης Παύλος ο Β', μάλιστα από το 1980 έως το 1994, είχε σηκώσει τον ξύλινο σταυρό τη Μεγάλη Παρασκευή των Καθολικών, μέχρι τις 3 Απριλίου του 2026, που σειρά πήρε ο Πάπας Λέων ο ΙΔ', στο Κολοσσαίο της Ρώμης. Ο ποντίφικας διένυσε τις 14 στάσεις της τελετής της «Οδού του Σταυρού» ενώπιον 30.000 πιστών, που ρίγησαν εκ του σύνεγγυς, αλλά και πιθανότατα εκατομμυρίων άλλον που παρακολούθησαν την πορεία εκ του μακρόθεν. Ο Πάπας ηγήθηκε την πορεία υπό το φως των κεριών, μπροστά στα ερείπια του οικοδομήματος που είναι το πλέον δηλωτικό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αλλά και το όποιο, όπως αναφέρει το Βατικανό, έγινε τόπους μαρτυρίου πολλών χριστιανών. Κάθε χρόνο, λοιπόν, το Κολοσσαίο γίνεται ο τόπος του πνευματικού προσκυνήματος μέσω των 14 στάσεων που υπενθυμίζουν το θάνατο και την ταφή του Χριστού. Τελειώνοντας τις 14 στάσεις, ο Πάπας Λέων ΙΔ προσευχήθηκε οι χριστιανοί να μπορέσουν να ανταποκριθούν στην πρόσκληση του Αγίου Φραγκίσμου, να «ζούμε τις ζωές μας σαν ένα ταξίδι διαρκώς εμβαθυντική συμμετοχή στην κοινωνία της αγάπης». 

Διαβάστε: Ο Πάπας Λέων ΙΔ’ θα σηκώσει τον ξύλινο σταυρό στην τελετή της Μεγάλης Παρασκευής των Καθολικών - Ειδική αναφορά στη Μέση Ανατολή στους στοχασμούς

"Οι Οδοί του Σταυρού"

Τους στοχασμούς έγραψε ο Καθολικός ιερέας Φραντσέσκο Πάτον. «Την εποχή του Χριστού, βρίσκουμε τους εαυτούς μας σε ένα χαοτικό, αποπροσανατολιστικό και θορυβώδες περιβάλλον, περιβαλλόμαστε από ανθρώπους με τους οποίους μοιραζόμαστε την πίστη σε Εκείνον, αλλά και από αυτούς που Τον ειρωνεύονται ή Τον προσβάλλουν. Η Οδός του Σταυρού είναι άσκηση για εκείνον που ξέρει ότι η πίστη, η ελπίδα και η ευσπλαχνία πρέπει να ενσαρκωθούν στον αληθινό κόσμο». Σε κάθε στάση, ο Φραντσέσκο Πάτον κατακρίνει την ανθρώπινη κατανόηση της εξουσίας και τον πειρασμό της ασυδοσίας. Όπως ο Χριστός πέφτει τρεις φορές, ο Φραντσέσκο Πάτον υπενθυμίζει πως ο άνθρωπος πρέπει να Τον εμπιστευτεί να τον σηκώσει μέχρι τον πατέρα μέσω της ατέρμονης δύναμης της αγάπης. Όπως η Μαρία γίνεται μάρτυρας του θανάτου του Γιού της, ο Φραντσέσκο Πάτον ανακαλεί πως οι γυναίκες πάντα μένουν δίπλα σε εκείνους που υποφέρουν και ο άνθρωπος μαθαίνει ότι τα δάκρυά του τον διδάσκουν να παραμένει άνθρωποι. Ωστόσο, στο θάνατό Του, ο Ιησούς επιστρέφει στον Πατέρα και παίρνει τον άνθρωπο μαζί του, καθώς τον εμπιστεύεται με την αποστολή να κυρήξει την καταστροφή του αιώνιου θανάτου από τον ίδιο.