Ένα τέταρτο του αιώνα μετά τα επεισόδια στη Γένοβα και τη δολοφονία του Κάρλο Τζουλιάνι, σε εκείνες τις ιστορικές πορείες διαμαρτυρίας κατά τη G8, η Αριστερά στην Ιταλία ψάχνει να ξαναβρεί την αναπνοή της. Ωστόσο, πρέπει πρώτα να βρει την πνοή της και έπειτα να προσθέσει την πρόθεση -και ποιος πιο ταιριαστός για να το κάνει από μια ξανθιά 40άρα, Παρθένο στο ζώδιο (γεννημένη στις 17 Σεπτεμβρίου 1985), πρώην σφυροβόλο, με πατέρα φροντιστή αθλητικών εγκαταστάσεων και ακτιβιστή του κομουνιστικού κόμματος; Το στοιχείο του σουρεαλισμού ουδέποτε έλειψε από τους θορυβώδεις γείτονες, ωστόσο, όπως και στην περίπτωση της Τζόρτζια Μελόνι, το σουρεαλιστικό είναι εφικτό να καταστεί πραγματικό από νωρίς. Εξάλλου, η δήμαρχος της Γένοβας, Σίλβια Σάλις, ένα χρόνο μετά την ανάληψη των καθηκόντων της, έχει πάρει το φιλολογικό, ου μην και... φιλοσοφικό, σκήπτρο από την Αριστερά, προκειμένου να επιδοθεί σε ανένδοτο και να πιέσει την ακροδεξιά πρωθυπουργό, η οποία επί του παρόντος δεν έχει βάλει τη γάτα της να κλαίει, ωστόσο κάποιος δεν μπορεί να το αποκλείσει. 

Διαβάστε: Ιταλία: Ο πόλεμος αναγκάζει τη Μελόνι να επιλέξει την Ευρώπη έναντι των ΗΠΑ

Ιταλία: Μια συμβολική... rave άνοιξη

Ενώ η Τζόρτζια Μελόνι στόχευσε σχεδόν αυθωρεί και παραχρήμα, μέτα την ανάληψη της εξουσίας, στην καταστολή των rave πάρτι, ο κακός χαμός έγινε στην πλατεία Ματεότι, με το rave πάρτι που διοργάνωσε η ίδια η Σάλις. Μάνα raver τω όντι, καθ' ότι άμεση πρόγονος του ούτε 3χρονου Εουγκένιο, που πήρε το όνομα του παππού. Καρπός έρωτος, μη φανταστεί κάτι ιδιαιτέρως αριστερό ο αναγνώστης, με το μεταξύ άλλων σκηνοθέτη -διότι οι σκηνοθέτες μοιάζουν να παραλληλίζονται με όλες τις σπουδαίες στιγμές της σύγχρονης ιταλικής Ιστορίας- Φάουστο Μπρίτζι, με τον οποίο συμπορεύεται -η πρώτη στα πολιτικά αίματα, ο δεύτερος στο ρόλο ενός δυνητικού Πυγμαλίωνα, συμβούλου πίσω από την κουίντα- από το 2020. Η Σάλις κρατά χαμηλούς τόνους, σε αντίθεση με τα μέτρα που πετούσε τη σφύρα. Ουδόλως του πεταμάτου υπήρξε, πάντως, στη ρίψη, αν και δεν έγινε ποτέ παγκόσμιου βεληνεκούς αθλήτρια. Πήγε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012, στο Λονδίνο, ωσρτόσο δεν είναι ολυμπιονίκης, καθώς είχε μόλις μία έγκυρη βολή, που μετρήθηκε στα 10,84μ. Παρ' όλα αυτά, κάπου πρέπει να φυλάει τα δύο μετάλλια, ένα χρυσό και ένα χάλκινο, που κατέκτησε στους Μεσογειακούς Αγώνες της Πεσκάρα (2009) και της Μερσίν (2013) αντιστοίχως. Το ίδιο και εκείνα στο εθνικό πρωτάθλημα, που σημείωσε 10 νίκες. 


Η Σάλις, πάντως, εμφανίζεται μαζεμένη το τελευταίο δίμηνο σε ό,τι αφορά τις ερωτήσεις για την εθνική εμβέλειά της. Ακόμα και μετά την ήττα που υπέστη η Μελόνι στο δημοψήφισμα για τις μεταρρυθμίσεις στη Δικαιοσύνη, τον περασμένο Μάρτιο, ακόμα και παρ' ότι αυτό συνέβη συγχρόνως της δήλωσής της «θα έλεγα ψέματα, αν έλεγα ότι δεν μ' ενδιαφέρει να ασχοληθώ κάποια στιγμή με την εθνική πολιτική σκηνή» στην εφημερίδα «La Stampa», ακόμα και παρά τις μεγαλοστομίες στα social media, των οποίων γίνεται κοινωνός, η Σίλβια Σάλις κοιτάζει και με τα δύο μελί μάτια της τη Γένοβα. «Οι πολίτες της Γένοβας με εξέλεξαν δήμαρχο, άρα περιμένουν να κάνω αυτή τη δουλειά», δήλωσε στο Politico. Η Αριστερά, από την άλλη, ψάχνει υποψήφιο που θα τείνει το χέρι της στη Μελόνι, όχι για ειρηνική χειραψία -εξάλλου οι Ιταλοί ανακάλυψαν τη χειραψία μέσω της μαφίας, καθώς οι αρχηγοί των φατριών ήθελαν να είναι σίγουροι ότι ο άλλος δεν οπλοφορούσε- αλλά για μπρα ντε φερ.


Τακτική ή πραγματικότητα; 

Η Σίλβια Σάλις, λοιπόν, που έχει την υποστήριξη όλης της Αριστεράς, έχει βγει στον αφρό. Στην περίπτωση που έφτιαχνε κόμμα θα μπορούσε να φτάσει ακόμα και το 6,5% στις εκλογές, όπως δείχνουν τα ευρήματα της δημοσκόπησης που εκπόνησε η εταιρεία Noto. Αν υπολογίσει κάποιος ότι δεν έχει κόμμα, τέτοιο ποσοστό προκαλεί αίσθηση στη γείτονα. Επιπλέον, για την Κεντροαριστερά αυτός ο δεκαδικός αριθμός είναι λόγος για χαρές και πανηγύρια, αφού θα πλησίαζε τη Δεξιά στη 1,3 μονάδα (46,8 έναντι 45,5). Τα δεξιά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, πάντως, βάλλουν κατά της Σάλις, δηλωτικό του κινδύνου που ψυχανεμίζονται ότι φέρνουν τα μελτέμια της Μεσογείου και ο υγρός αέρας της πρωτεύουσας της Λιγουρίας. 

Η Σάλις έχει αποκλείσει, πάντως, τη συμμετοχή της σε προκριματικές εκλογές, όπου για την πρωτοκαθεδρία ερίζουν οι  Έλι Σλάιν του Δημοκρατικού Κόμματος και Τζουζέπε Κόντε του Κινήματος Πέντε Αστέρων. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, αφήνει αυτό το ύψος για να πάει στο επόμενο, για να δοθεί ένα παράδειγμα που θα καταλάβαινε ο Εμανουήλ Καραλής. Ήτοι, να γίνει αργότερα -και με γνώμονα ότι οι εκλογές πρέπει να γίνουν έως το τέλος του 2027- ισχυρή υποψήφια. Η ίδια θεωρεί ότι το προπατορικό αμάρτημα της Αριστεράς -κάτι που στα ημέτερα έχει καταστήσει σαφές- είναι η διάσπαση, ενώ τονίζει πως έχει τις δεξιότητες ενός ενωτικού ηγέτη: «Όπως στον αθλητισμό, για να κερδίσεις πρέπει να κάνεις θυσίες. Το ίδιο ισχύει και στην πολιτική. Για να νικήσεις, πρέπει να είσαι ενωμένος, κάτι που σημαίνει συμβιβασμούς» ανέφερε. 

Οι θέσεις της

Η Σάλις... σφάζει με το γάντι τη Μελόνι, αφού μόλις προσφάτως τόνισε ότι στήριξε τον Ντόναλντ Τραμπ «για το Νόμπελ Ειρήνης», ενώ έχει στηλιτεύσει την κυβέρνηση της χώρας για την ανέχεια ποσοστού, αλλά και την ασφάλεια και το σύστημα Υγείας, Ασφαλώς και έχει ερωτηθεί και για τη θέση των γυναικών στην πολιτική, λέγοντας πως «ο σεξισμός είναι υπαρκτός», ενώ και γι' αυτό ασκεί κριτική στην πρωθυπουργό, μια και τονίζει ότι δεν έχει ισχυροποιήσει τη θέση των γυναικών στην ιταλική κοινωνία. Στη θητεία της ως δημάρχου της Γένοβα έχει γίνει καταγραφή παιδιών ομόφυλων ζευγαριών. Επιπλέον, κατ' εντολή της δημιουργήθηκε γραφείο που αφορά στα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, ενώ δικό της μέτρο είναι και ο κατώτατος μισθός σε δημοτικά συμβόλαια. Εξυπακούεται πως στηρίζει τους Παλαιστίνιους στη Γάζα. Η Σάλις, λοιπόν, προς το παρόν τραγουδά ένα... rave Bella Ciao, παρ' όλα αυτά ενδεχομένως να υπάρξει μετατόπιση, αν θέλει το δημοτικό βήμα της να μετατραπεί σε εθνικό. Ακόμα και ο πιο προοδευτικός, εξάλλου, πρέπει να ρίχνει νερό στο κρασί του, διότι, καλώς ή κακώς, η ακροβασία ανάμεσα στο ρεαλισμό και την ουτοπία έχει κοστίσει στην Αριστερά, ενδεχομένως ακόμα περισσότερο και από τις πλείστες συνιστώσες της.