Μια ανατριχιαστική υπόθεση που αφορά περίπου 250 γυναίκες έχει προκαλέσει σοκ στη Γαλλία. Στο επίκεντρο βρίσκεται ένας πρώην υψηλόβαθμος δημόσιος υπάλληλος, ο οποίος φέρεται να χορηγούσε κρυφά διουρητικές ουσίες σε υποψήφιες για εργασία κατά τη διάρκεια συνεντεύξεων, προκαλώντας τους έντονη και ανεξέλεγκτη ανάγκη για ούρηση και εκθέτοντάς τες σε εξευτελιστικές καταστάσεις.


Διαβάστε: Γαλλία: Αποδοκιμασίες κατά του Λεκορνί από πυρόπληκτους - Επισκέφθηκε σημείο που επλήγη από μεγάλη πυρκαγιά (Βίντεο)


Περίπου 250 γυναίκες εκτιμάται ότι έπεσαν θύματα του Κριστιάν Νεγκρ, ενός δημοσίου υπαλλήλου στη Γαλλία που κατηγορείται ότι χορηγούσε διουρητικές ουσίες σε υποψήφιες κατά τη διάρκεια συνεντεύξεων εργασίας. Η υπόθεση, που ερευνάται στη Γαλλία, επαναφέρει στο προσκήνιο το ζήτημα της «χημικής υποταγής» και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα θύματα όταν προσπαθούν να αποδείξουν τι τους έχει συμβεί.


Γαλλία: "Δεν καταλάβαινα τι μου συνέβαινε" – Σοκάρουν οι μαρτυρίες

«Ήμουν πραγματικά πολύ αδύναμη. Σχεδόν δεν ένιωθα πια τα πόδια μου. Φοβόμουν. Δεν καταλάβαινα τι μου συνέβαινε». Η Αναΐς ντε Βος ήταν μόλις 27 ετών όταν, τον Ιούλιο του 2011, πήγε σε συνέντευξη για μια θέση εργασίας στο υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας, στο Παρίσι. Δεν μπορούσε τότε να φανταστεί ότι η συγκεκριμένη συνάντηση θα έμενε χαραγμένη στη μνήμη της για χρόνια και ότι, πολύ αργότερα, θα μάθαινε πως ενδέχεται να μην ήταν η μόνη γυναίκα που είχε βιώσει κάτι παρόμοιο.


Πώς δρούσε ο Νεγκρ

Ο άνθρωπος που της πήρε τη συνέντευξη, ο υψηλόβαθμος δημόσιος υπάλληλος Κριστιάν Νεγκρ, της πρόσφερε έναν καφέ. Εκείνη, αν και δεν συνήθιζε να πίνει, δέχθηκε από ευγένεια. «Είχε άσχημη γεύση, οπότε ήπια περίπου τον μισό», θυμάται, σύμφωνα με το BBC.


Η συζήτηση εκτός γραφείου

Λίγα λεπτά αργότερα, η συνέντευξη μεταφέρθηκε εκτός γραφείου. Ο Νεγκρ πρότεινε να συνεχίσουν τη συζήτηση περπατώντας στους δρόμους του Παρισιού. Τότε η Αναΐς άρχισε ξαφνικά να αισθάνεται μια έντονη και ανεξέλεγκτη ανάγκη να ουρήσει. Αυτό που ακολούθησε, όπως περιγράφει, θα την έκανε χρόνια αργότερα να αναρωτηθεί αν εκείνη η παράξενη αντίδραση ήταν αποτέλεσμα μιας ουσίας που είχε καταναλώσει χωρίς να το γνωρίζει.

Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, η Αναΐς είναι μία από τις σχεδόν 250 γυναίκες που πιστεύουν ότι ο Νεγκρ τους χορήγησε φαρμακευτικές ουσίες σε περιστατικά που φέρονται να συνέβησαν μεταξύ 2009 και 2018. Για χρόνια, η Αναΐς δεν μπορούσε να εξηγήσει τι ακριβώς είχε συμβεί εκείνη την ημέρα. Δεν πήρε τη δουλειά, ενώ η εμπειρία, όπως λέει, επηρέασε βαθιά την αυτοπεποίθηση και την επαγγελματική της πορεία.


"Κάτι είχε συμβεί εκείνη την ημέρα"

Το 2019 έλαβε μια επιστολή από την αστυνομία. Τότε έμαθε ότι οι ερευνητές πίστευαν πως ήταν μία από σχεδόν 200 γυναίκες, τις οποίες ο Νεγκρ φέρεται να είχε ναρκώσει κατά τη διάρκεια συνεντεύξεων εργασίας. «Σοκαρίστηκα. Αλλά χάρηκα που έμαθα ότι δεν ήμουν τρελή. Κάτι είχε συμβεί εκείνη την ημέρα», λέει.

Σύμφωνα με την ίδια, οι αστυνομικοί εντόπισαν στον υπολογιστή του Νεγκρ ένα αρχείο με τίτλο «Experiments P», μέσα στο οποίο καταγράφονταν στοιχεία των γυναικών. Το αρχείο φέρεται να περιείχε την ώρα άφιξής τους, τη στιγμή κατά την οποία χορηγείτο το διουρητικό, πόσο χρόνο χρειάζονταν μέχρι να ουρήσουν, ακόμη και τι εσώρουχα φορούσαν.

 

Τι εκτιμούν οι ερευνητές

Οι ερευνητές εκτιμούν ότι ο Νεγκρ χρησιμοποιούσε διουρητικά, φάρμακα. Η Αναΐς είναι πλέον πεπεισμένη ότι η περίεργη γεύση που είχε ο καφές της οφειλόταν σε τέτοια ουσία. Θυμάται μάλιστα ότι εκείνη την ημέρα πέρασε στιγμιαία από το μυαλό της η σκέψη πως ίσως είχε βάλει κάτι στο ρόφημά της, αλλά την απέρριψε: «Είναι το υπουργείο Πολιτισμού. Δεν μπορεί να συμβαίνει».

Η έρευνα σε βάρος του Νεγκρ άρχισε τον Ιούνιο του 2018, όταν συνάδελφός του τον έπιασε να φωτογραφίζει μια γυναίκα κάτω από το τραπέζι. Αρχικά τέθηκε σε διαθεσιμότητα και το 2019 απολύθηκε από το υπουργείο Πολιτισμού. Σύμφωνα με τους εισαγγελείς, το 2018 είχε δηλώσει στους ερευνητές ότι είχε «επιβάλει ταπεινωτικές καταστάσεις σε γυναίκες» στη διάρκεια συνεντεύξεων.


Ερευνάται η υπόθεση του Νεγκρ

Ο Νεγκρ, σήμερα περίπου 60 ετών, βρίσκεται υπό επίσημη έρευνα για κατηγορίες που περιλαμβάνουν χορήγηση ουσιών, παραβίαση της ιδιωτικής ζωής και σεξουαλική επίθεση και αναμένει να δικαστεί. Αρνήθηκε να σχολιάσει τις κατηγορίες, όταν αυτό του ζητήθηκε από το BBC.

Ανάμεσα στις γυναίκες που εντόπισε η αστυνομία ήταν και η Μαρί-Ελέν Μπρις, η οποία είχε περάσει από συνέντευξη με τον Νεγκρ το 2016 στο Στρασβούργο. Όπως περιγράφει, εκείνος της πρότεινε να περπατήσουν έξω για να ηρεμήσει. Κατά τη διάρκεια της βόλτας άρχισε και εκείνη να αισθάνεται μια ανεξέλεγκτη ανάγκη να ουρήσει.


Ο πόνος ήταν τόσο έντονος που είχα ασπρίσει και τα δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια μου

Ο Νεγκρ τής είπε ότι γνώριζε μια δημόσια τουαλέτα κοντά, όμως όταν έφθασαν στο σημείο δεν υπήρχε καμία. «Ο πόνος ήταν τόσο έντονος που είχα ασπρίσει και τα δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια μου», θυμάται. Τελικά αναγκάστηκε να ουρήσει σε δημόσιο χώρο. Ο Νεγκρ προσφέρθηκε να την καλύψει με το σακάκι του.

«Ντρεπόμουν τρομερά. Δεν πήρε τα μάτια του από πάνω μου», λέει. «Δέχθηκα επίθεση, μου χορηγήθηκε ουσία, δηλητηριάστηκα. Για μένα πρόκειται ξεκάθαρα για σεξουαλική επίθεση», τονίζει.


Η συζήτηση σχετικά με τη χημική υποταγή

Η υπόθεση έχει ενταχθεί στη μεγαλύτερη δημόσια συζήτηση που έχει ανοίξει στη Γαλλία γύρω από τη «χημική υποταγή», δηλαδή τη χρήση φαρμάκων ή άλλων ουσιών προκειμένου κάποιος να αποκτήσει έλεγχο πάνω σε ένα άλλο άτομο. Το ζήτημα ήρθε με ιδιαίτερη ένταση στο προσκήνιο το 2024 μέσα από την υπόθεση της Ζιζέλ Πελικό, ο σύζυγος της οποίας καταδικάστηκε επειδή τη νάρκωνε και προσκαλούσε αγνώστους να τη βιάζουν ενώ εκείνη ήταν αναίσθητη.

Στη Γαλλία εφαρμόζεται πλέον πιλοτικό πρόγραμμα που δίνει τη δυνατότητα σε γυναίκες οι οποίες υποψιάζονται ότι τους έχει χορηγηθεί κάποια ουσία να υποβάλλουν δείγματα αίματος, ούρων ή μαλλιών για εργαστηριακό έλεγχο, χωρίς να χρειάζεται προηγουμένως να έχουν καταθέσει επίσημη καταγγελία.

Ωστόσο, η περίπτωση του Νεγκρ αναδεικνύει και τα όρια αυτής της διαδικασίας. Πολλές από τις γυναίκες δεν γνώριζαν καν ότι μπορεί να είχαν ναρκωθεί, ενώ οι περισσότερες ουσίες παύουν να ανιχνεύονται στο αίμα και στα ούρα μετά την παρέλευση ορισμένου χρόνου.