«Καμπάνα» 14 χρόνια στη Γερμανίδα σύντροφο του 64χρόνου μεσίτη βρέθηκε νεκρός στο Χαλάνδρι
apofasi-dikastiriou-aitountas-asilo-atheos
Ελλάδα

«Καμπάνα» 14 χρόνια στη Γερμανίδα σύντροφο του 64χρόνου μεσίτη βρέθηκε νεκρός στο Χαλάνδρι

Σε ποινή κάθειρξης 14 ετών καταδικάστηκε η Γερμανίδα σύντροφος του 64χρόνου μεσίτη ο οποίος τον Φεβρουάριο του 2019 βρέθηκε νεκρός τυλιγμένος σε σεντόνι μέσα στο διαμέρισμα τους στο Χαλάνδρι.

Σύμφωνη με την απόφαση του δικαστηρίου ήταν η πρόταση της εισαγγελέως της έδρας.

Δικαστές και ένορκοι έκριναν ένοχη την γυναίκα για τη δολοφονία του άτυχου ηλικιωμένου ωστόσο της αναγνώρισαν το ελαφρυντικό της καλής συμπεριφοράς μετά την πράξη της ανθρωποκτονίας με αποτέλεσμα να «σπάσουν» τα ισόβια.

Δυο ένορκοι ζήτησαν να της επιβληθεί μικρότερη ποινή.

Νωρίτερα, η κατηγορούμενη προσπάθησε να πείσει δικαστές και ενόρκους πως δεν ευθύνεται για τον θάνατο του συντρόφου της. Ωστόσο, ο ισχυρισμός της δεν έγινε δεκτός από τους δικαστές και τους ενόρκους.

«Με κατηγορούν για κάτι που δεν το έχω κάνει. Δεν είμαι δολοφόνος» ανέφερε κλαίγοντας στην απολογία της η κατηγορούμενη, η οποία παρέμεινε για περίπου ένα μήνα όπως περιέγραψε σήμερα στην απολογία της με το πτώμα του συντρόφου της, τον οποίο είχε τυλίξει σε σεντόνια αλλά και γιατί έφυγε για την Γερμανία από την οποία επέστρεψε για να καθίσει στο εδώλιο.

«Γύρισα για να ξεκαθαρίσω τα πράγματα» είπε η κατηγορούμενη απευθυνόμενη στο Δικαστήριο και αναφέρθηκε στο βράδυ που σύμφωνα με την ίδια όλα ξεκίνησαν, όταν ο σύντροφος της επέστρεψε στο σπίτι τους εκνευρισμένος και πιωμένος.

«Το ύφος του στο πρόσωπο έδειχνε πως είχε νεύρα και ήταν αλλιώτικος.» είπε και ισχυρίστηκε ότι εκείνος ήπιε μάλλον κάποιο φάρμακο. «Δεν είδα τι, κομματάκια και σκόνη είδα, δεν ξέρω εάν ήταν φάρμακα. Δεν είδα το κουτί. Τρόμαξα λέω τι κάνει, αφού δεν υπάρχει πρόβλημα. Είχε ένα ποτήρι με αναψυκτικό, δεν ξέρω εάν είχε βάλει κάτι μέσα και με το χέρι του το αριστερό έβαζε σκόνη…Ήμουν πίσω του και τον χάιδευα. Ξέρω ότι ήπιε, δεν ξέρω εάν το ήπιε όλο» περιέγραψε συμπληρώνοντας ότι του μιλούσε και δεν της απαντούσε και το ύφος του ήταν άγριο. Η γυναίκα ισχυρίστηκε πως το θύμα έγινε επιθετικό

«Γύρισε απότομα με έπιασε στον ώμο και με πέταξε πάνω στο τραπέζι και μου είπε ότι τα έκανε όλα για μένα. Είχε χέρι του πολύ σφιχτά, σαν μην τον γνώριζα» ανέφερε και πρόσθεσε ότι την έσπρωξε στο τραπέζι και τη ρώτησε : «τι είναι καλύτερα να τσακωθούμε ή να κάνουμε έρωτα ;». « Κατάλαβα ότι δεν είναι Γιάννης που ξέρω αλλά κάποιος άλλος. Του έλεγα ότι με πονάει. Προσπάθησε να κάνουμε έρωτα αλλά δεν το πέτυχε. Του είπα να σταματήσει, ότι πονάω και φοβάμαι. Δεν ήθελα να δω αυτό το άγριο. Τον ιδρώτα. Μου έλεγε πες τι είναι καλύτερα από δύο; Δεν μίλαγα από κάποια στιγμή από μετά, δεν έχω ζήσει ξανά κάτι τέτοιο και φοβόμουν. Όπως περιέγραψε πως ένιωσε φόβο, πανικοβλήθηκε και μετά από λίγο εκείνη έπεσε κάτω και έχασε την αίσθηση του χρόνου. Στη συνέχεια η ίδια παραδέχτηκε πως του πρόσφερε ένα ποτήρι με αναψυκτικό στο οποίο είχε βάλει την «σκόνη».

«Είχα την εντύπωση πως και ο ίδιος είχε σοκ και δεν μιλάγαμε.

Δεν σκεφτόμουν είχα πανικό και από ένστικτο έβαλα αυτό το ποτήρι εκεί. Εγώ νόμιζα ότι ήταν κάτι για να ηρεμήσει. Προσπάθησα να του μιλήσω δεν μου έδινε όμως σημασία.» είπε και πρόσθεσε πως λίγο πριν η ίδια κοιμηθεί ο 64χρονος πήγε χωρίς βοήθεια στο μπάνιο . Αυτό που της έκανε εντύπωση, είπε, όταν στη συνέχεια ξάπλωσε δίπλα του ήταν «ότι ροχάλιζε δυνατά, είχε βαριά ανάσα αλλά και κάποια φορά δύσπνοια» «Κατάλαβα ότι δεν ήταν καλά ότι ήταν μεθυσμένος…Χαζό κοιμήθηκα.» ανέφερε και περιέγραψε πώς ο άνδρας δεν την άφησε να ειδοποιήσει γιατρό αν και όταν επιχείρησε να σηκωθεί από το κρεβάτι έπεσε στα γόνατα λέγοντας πως δεν νιώθει καλά και στη συνέχεια χτύπησε στο κεφάλι του «μάλλον στη λεκάνη της τουαλέτας».

Συνεχίζοντας την αφήγηση της η κατηγορούμενη ισχυρίστηκε πως τα γεγονότα την είχαν ακινητοποιήσει με αποτέλεσμα να μην είναι σε θέση να πάρει κάποια πρωτοβουλία για βοηθήσει τον σύντροφο της.

«Ένιωσα ότι τον αγαπάω και δεν θέλω να τον αφήσω και από την άλλη έπρεπε να φύγω…» είπε και περιέγραψε κλαίγοντας την περιπλάνηση της στην Αθήνα όπου «νόμιζα πως ο κόσμος κοιτάει, άκουγα φωνές, δεν μπορούσα να καταλάβω τι γίνεται, δεν θυμόμουν εάν είχα κλείσει την πόρτα, γύρισα σπίτι και είδα ότι δεν είχα κλείσει πόρτα, πήγα μέσα να δω τι κάνει ο Γιάννης, ήταν ακόμα ξαπλωμένος και ροχάλιζε...» είπε και πρόσθεσε πως δεν τον πλησίασε γιατί «ζαλιζόμουν, φοβόμουν μήπως με ακούσει, μήπως ξυπνήσει και έχουμε πάλι τα ίδια, μετά έφυγα έκλεισα πόρτα, δεν την κλειδώσω, είχε κλειδιά σκούτερ και χαρτιά, τα πήρα, γιατί φοβόμουν μήπως ξυπνήσει και τα πάρει.».

Η κατηγορούμενη αναζήτησε καταφύγιο σε ένα ξενοδοχείο στο Μοναστηράκι και την επόμενη ημέρα επέστρεψε στο σπίτι όπου περιέγραψε κλαίγοντας ένα απόκοσμο σκηνικό.

«Πήγα στην κρεβατοκάμαρα και είδα στο πρόσωπο πληγές, είχε κίτρινο υγρό σαν να είχε κάνει εμετό, με άκουσε που μίλαγα, του είπα «αγάπη μου είμαι εδώ». Προσπάθησε να απαντήσει, με είχε σφιχτά αγκαλιά και στα γερμανικά μου είπε «μην φύγεις, κάτσε δω»

Πρόεδρος: Ανέπνεε κανονικά;

Κατηγορούμενη: Ναι Τα χέρια του ήταν λερωμένα

Πρόεδρος: Καταλάβατε εάν χρειαζόταν βοήθεια;

Κατηγορούμενη : Δεν μπορούσα να καταλάβω τι γίνεται με εμένα, με τον Γιάννη, εάν είναι καλά.

Ήθελα να είμαι δίπλα του. Κατάλαβα ότι δεν είναι καλά αλλά δεν μπορούσα να κάνω κάτι.

Πρόεδρος: Γιατί δεν φωνάξατε βοήθεια;

Κατηγορούμενη: Κατάλαβα ότι η καρδιά του δεν είναι καλά. Κατάλαβα ότι έπρεπε να είμαι δίπλα του. Ήμουν σε κατάσταση σοκ. Είναι σαν να βλέπεις ένα τροχαίο και δεν ξέρεις τι να κάνεις…Έμεινα δίπλα του και του μιλούσα. Άκουγε και δεν απαντούσε. Ένιωθε ότι ήμουν δίπλα του και δεν ήταν ήρεμος.

Πρόεδρος: Πως πέθανε;

Κατηγορούμενη: Κράταγα το χέρι του και είχα κεφάλι μου στο στήθος, του μιλούσα, την νύχτα 18 προς 19/12...

Πρόεδρος: Πώς καταλάβατε ότι πέθανε;

Κατηγορούμενη: Δεν το κατάλαβα (σ.σ. κλαίει) μέχρι σήμερα δεν το έχω καταλάβει...

Ξύπνησα το πρωί και είδα στο πρόσωπο του τα μάτια του κλειστά, χείλια κλειστά και είχε ήρεμο ύφος και τα χέρια του αφημένα...

Δεν έχω δει ποτέ ξανά πεθαμένο για μένα ήταν απλώς ήρεμος, τον αγαπούσα και δεν μπορούσα να καταλάβω.

Ξέρω ότι ήμουν καιρό δίπλα του, δεν υπήρχε χρόνος, για μένα ήταν μόνο ο Γιάννης, δεν ξέρω πόσες ώρες, καιρό ήμουν εκεί.

Η κατηγορούμενη είπε πως για ημέρες έμεινε στο διαμέρισμα έφτιαχνε καφέ, έβαζε δυο κούπες και καθόταν δίπλα στο άψυχο σώμα του συντρόφου της.

«Δεν έφυγα, ήμουν δίπλα του ξαπλωμένη, δεν έτρωγε...» ανέφερε και τόνισε ότι για ημέρες «τον κοίταζα τον πρόσεχα». «Ξάπλωσα πάνω του, τον καθάριζα, κάποια στιγμή, το κεφάλι του είχε βγάλει κάποια υγρά, δεν με ενόχλησε, ξάπλωσα πάλι, δεν με ενόχλησε» είπε.

Πρόεδρος: Ούτε μυρωδιά;

Κατηγορούμενη: Όχι.Δεν ήθελα, να είναι μέσα στα υγρά και τον καθάρισα. Αφρόλουτρο, νερό και πετσέτα. Δεν μύρισε, εγώ ήμουν χαρούμενη που ήμουν δίπλα του.

Επειδή συνέχιζε το υγρό, του έβαλα μια σακούλα μαύρη κάτω από κεφάλι, αλλά ήταν βαρύς (σ.σ. κλαίει) δεν μπορούσα

Κατάλαβα ότι δεν μπορούσα πλέον να τον διαχείριστω, φοβόμουν να αλλάξει μορφή σώματος του.

Πρόεδρος: Μόνο αυτό φοβηθήκατε;

Κατηγορούμενη: Ήθελα να τον έχω σκέψη μου έτσι όπως τον είδα, ήρεμο.

Τον σκέπασα με σεντόνι αλλά όχι στο πρόσωπο γιατί ήθελα να τον βλέπω

Κάθε ημέρα τον σκέπαζα παραπάνω.

Με τον καιρό έβαλα και αλλά σεντόνια...

Πρόεδρος: Γιατί το κάνατε;

Κατηγορούμενη: Δεν ξέρω ήταν σαν να ήθελα να τον προστατεύω, να τον προσέχω...Σκεφτόμουν μήπως θα βολευτεί καλύτερα... Όταν άρχισε να χάνετε το πρόσωπο τον τύλιξα με σακούλα. .Τις πρώτες εβδομάδες άκουγα τη φωνή του που έλεγε «μην φοβάσαι, είμαι καλά...».

Aποδοχή Cookies

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies της Google ή/και άλλων παρόχων διαφήμισης για την παροχή των υπηρεσιών του, για την εξατομίκευση διαφημίσεων και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας. Η Google κοινοποιεί πληροφορίες σχετικά με την από μέρους σας χρήση αυτού του ιστότοπου. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.

Διαβάστε περισσότερα