Η ιστορία της Διονυσίας, που αναζητά τον αδερφό της σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά, ξαναφέρνει στο προσκήνιο μια υπόθεση που η οικογένεια πιστεύει ότι συνδέεται με παράνομη υιοθεσία. Όπως περιγράφεται, όλα ξεκινούν το 1995, όταν η μητέρα γέννησε ένα αγοράκι και, όπως η ίδια επιμένει μέχρι σήμερα, άκουσε το βρέφος να κλαίει. Λίγο αργότερα, οι γιατροί της ανακοίνωσαν ότι το παιδί πέθανε αμέσως μετά τη γέννηση. Από εκείνη τη στιγμή, όμως, τα ερωτήματα δεν σταμάτησαν, επειδή οι εξηγήσεις που δόθηκαν στην οικογένεια παρουσιάστηκαν ως αντικρουόμενες, ενώ ο τρόπος που αποτυπώθηκαν στα έγγραφα δεν ταίριαζε με την εικόνα μιας κανονικής γέννας. Σύμφωνα με όσα αναφέρει η οικογένεια, στο εξιτήριο υπήρξε αναφορά που παρέπεμπε σε αποβολή λίγων εβδομάδων, κάτι που, όπως υποστηρίζουν, δεν ανταποκρίνεται σε αυτό που βίωσαν. Για τη μητέρα, το σημείο που «δεν κολλάει» είναι διπλό: από τη μία θυμάται κλάμα μωρού, από την άλλη άκουσε διαφορετικές αιτιολογίες για τον θάνατο. Αυτή η απόσταση ανάμεσα στη βιωμένη εμπειρία και στις επίσημες διατυπώσεις είναι που γέννησε, από την πρώτη στιγμή, την υποψία ότι κάτι δεν ειπώθηκε καθαρά.

Διαβάστε: Ποιος είναι ο Μπάμπης; Το δράμα του 45χρονου που ζητά να βρεθεί η ταυτότητά του για να ζήσει ως ελεύθερος άνθρωπος (Βίντεο)

Παράνομη υιοθεσία: Τα σημάδια που δεν σβήνουν

Η οικογένεια αναφέρει ότι ο πατέρας προσπάθησε τότε να διερευνήσει την υπόθεση και κατάφερε να αποκτήσει τον ιατρικό φάκελο. Ωστόσο, λίγες ημέρες αργότερα, σημειώθηκε διάρρηξη στο σπίτι τους και, όπως καταγγέλλουν, αφαιρέθηκε αποκλειστικά ο συγκεκριμένος φάκελος, χωρίς να κλαπεί κάτι άλλο. Αυτό το περιστατικό αντιμετωπίζεται από την οικογένεια ως κομβικό, γιατί δεν μοιάζει με τυχαία κλοπή, αλλά με στοχευμένη εξαφάνιση στοιχείων, κάτι που ενισχύει τη σκιά της παράνομης υιοθεσίας. Ένα δεύτερο στοιχείο ήρθε, όπως λένε, το 1997, όταν γεννήθηκε το επόμενο παιδί. Κατά τη δήλωση γέννησης στο ληξιαρχείο, ο πατέρας ενημερώθηκε ότι το νεογέννητο καταγράφεται ως «πέμπτο» παιδί της οικογένειας και όχι ως «τέταρτο». Η πληροφορία αυτή, με βάση τα όσα γνώριζαν οι ίδιοι, δεν μπορούσε να εξηγηθεί. Για τη Διονυσία, αυτή η ληξιαρχική αναφορά λειτουργεί σαν «χαρτί» που κρατά ανοιχτό το ενδεχόμενο να υπήρξε παιδί που δεν καταγράφηκε όπως τους είπαν.

Παράνομη υιοθεσία: Η συνάντηση που άναψε ξανά την ελπίδα

Χρόνια αργότερα, η Διονυσία περιγράφει μια τυχαία συνάντηση στο μετρό με έναν νεαρό που της θύμισε έντονα τον αδερφό της. Η ομοιότητα, όπως υποστηρίζει, ήταν τόσο μεγάλη που για μια στιγμή τον μπέρδεψε. Παρόμοια εμπειρία ανέφερε και παλιά γειτόνισσα, η οποία θεώρησε ότι είδε το ίδιο πρόσωπο. Αυτές οι μαρτυρίες δεν αποτελούν αποδείξεις, αλλά, όπως λέει η οικογένεια, λειτούργησαν σαν «σπίθα» που αναζωπύρωσε την αγωνία και την ανάγκη να βρεθεί η αλήθεια. Σήμερα, η Διονυσία κάνει δημόσια έκκληση για πληροφορίες, με το βάρος να πέφτει και στη μητέρα, η οποία, όπως αναφέρεται, ζει με την επιθυμία να μάθει τι απέγινε το παιδί της. Η οικογένεια ζητά από όποιον γνωρίζει κάτι ή αναγνωρίζει στοιχεία της υπόθεσης να επικοινωνήσει. Το ζητούμενο, όπως το θέτουν, δεν είναι οι υποθέσεις, αλλά μια καθαρή απάντηση για το αν το παιδί πράγματι πέθανε ή αν η ιστορία του γράφτηκε αλλού.