Οι πρόσφατα δημοσιοποιημένες φωτογραφίες από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στο Σκοπευτήριο Καισαριανής την 1η Μαΐου 1944 αποκτούν ιδιαίτερη σημασία και για τις οικογένειες των εκτελεσθέντων. Η Μαρία Βουλβούλη μοιράστηκε στο parapolitika.gr τη σύνδεσή της με έναν από τους εκτελεσθέντες, τον Ηλία Κακαλιό, θείο του πατέρα της και αδερφό της γιαγιάς της, και υπογράμμισε ότι, όταν αντίκρισαν τα νέα ντοκουμέντα, ένιωσαν «ρίγη στη σκέψη ότι για πρώτη φορά μπορεί να τον αντικρίσουμε στις τελευταίες του στιγμές», ενώ δεν παρέλειψε να υπογραμμίσει συγκινημένη ότι «υπάρχει μεγάλη περηφάνια που οι εκτελεσθέντες δεν προσκύνησαν τον κατακτητή ούτε την τελευταία στιγμή».

Διαβάστε: Καισαριανή: "Βαθιά συγκίνηση, οι φωτογραφίες πρέπει να υπάρχουν στο μουσείο" - Τι λέει ο δήμαρχος Ηλίας Σταμέλος και ο υπεύθυνος του μουσείου, Κώστας Γαβριλάκης, στο parapolitika.gr


Εκτέλεση 200 κομμουνιστών στο Σκοπευτήριο Καισαριανής την 1η Μαΐου 1944: "Μεγάλη περηφάνια μπορείς να νιώσεις γι' αυτούς τους ανθρώπους που δεν λύγισαν και δεν λιγοψύχησαν" - Η Μαρία Βουλβούλη, συγγενής του Ηλία Κακαλιού, στο parapolitika.gr

Η κ. Βουλβούλη σημείωσε ότι δεν αναγνώρισε τον θείο της ανάμεσα στους άνδρες που απεικονίζονται στα νέα φωτογραφικά ντοκουμέντα, κάτι που θεωρεί «φυσιολογικό» λόγω των αλλαγών στην εμφάνιση των κρατουμένων από τις συνθήκες κράτησης. Παρά ταύτα, όπως είπε, η πρώτη αντίδραση της οικογένειας ήταν ανατριχίλα στη σκέψη ότι για πρώτη φορά μπορεί να έβλεπαν τον άνθρωπό τους στις «τελευταίες του στιγμές». «Τι νιώσαμε; Βασικά νομίζω ότι το πρώτο πράγμα που νιώσαμε ήταν ρίγη στη σκέψη ότι για πρώτη φορά μπορεί να τον αντικρίσουμε στις τελευταίες του στιγμές. Αλλά, νομίζω, και μεγάλη περηφάνια βλέποντας όχι μόνο τον συγγενή μας, αλλά και τους υπόλοιπους κομμουνιστές να προχωράνε με ψηλά το κεφάλι να συναντήσουν τον θάνατο αγέρωχοι και τόσο σίγουροι και αποφασισμένοι να δώσουν τη ζωή τους για τα πιστεύω τους».

Και συμπλήρωσε ότι «μεγάλη περηφάνια μπορείς να νιώσεις γι' αυτούς τους ανθρώπους που δεν λύγισαν και δεν λιγοψύχησαν, που δεν προσκύνησαν τον κατακτητή ούτε την τελευταία στιγμή».

Η ίδια τόνισε τη σημασία των φωτογραφιών ως ντοκουμέντου «ιστορικής αξίας» και δήλωσε ότι η οικογένειά της επιθυμεί να αποκτηθούν και να αποδοθούν στο Μουσείο Εθνικής Αντίστασης της Καισαριανής, στον Δήμο Χαϊδαρίου αλλά και στο ΚΚΕ, ώστε η ιστορία να παραμείνει ζωντανή και να μεταδίδεται στις επόμενες γενιές. «Αυτό που εμείς επιθυμούμε ως οικογένεια είναι αυτές οι φωτογραφίες, που αποτελούν ιστορικά ντοκουμέντα, μιας και για πρώτη φορά έρχονται στη δημοσιότητα και αποτυπώνουν τις τελευταίες ηρωικές στιγμές των 200, που μεταφέρθηκαν από το στρατόπεδο του Χαϊδαρίου στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, όπου και τους εκτελούν οι ναζιστικοί κατακτητές, αυτά τα τεράστιας αξίας ιστορικά ντοκουμέντα να αποκτηθούν και να αποδοθούν τα πρωτότυπα στο Μουσείο Εθνικής Αντίστασης του Δήμου Καισαριανής, στο Δήμο Χαϊδαρίου, αλλά και στο ΚΚΕ. Να είναι προσιτά για τον λαό και τη νεολαία, γιατί είναι πολύ σημαντικό η ιστορία να μένει ζωντανή και να μπορεί να έχει πρόσβαση ο καθένας, όχι μόνο οι οικογένειες των θυσιαστών αυτών, ο καθένας να έχει πρόσβαση σε αυτές».


Ποιος ήταν ο Ηλίας Κακαλιός, ένας εκ των 200 εκτελεσθέντων κομμουνιστών στο Σκοπευτήριο Καισαριανής την 1η Μαΐου του 1944

Όπως περιέγραψε η κ. Βουλβούλη, ο Ηλίας Κακαλιός «γεννήθηκε το 1913 στην Αγιάσο της Λέσβου. Ήταν γραμματέας της ΟΚΝΕ Αγιάσου, που εξέδιδε τότε και τη δική της τοπική εφημερίδα. Ήταν ράφτης στο επάγγελμα και μαζί με άλλους Αγιασώτες πρωτοστάτησαν για τη συγκρότηση της Συνεργατικής ραφτάδων Αγιάσου. Το 1934 γίνεται μέλος του ΚΚΕ και την επόμενη χρονιά εξορίζεται για τέσσερις μήνες στη Σίκινο. Αφού γύρισε από την εξορία από τη Σίκινο, από όπου γυρίζει με ακόμα μεγαλύτερο ζήλο στο χωριό της Αγιάσου, δουλεύει για τις απόψεις του, ενώ στη διάρκεια της μεταξικής δικτατορίας υπηρετεί τη στρατιωτική του θητεία».

Η ζωή του Ηλία Κακαλιού σημαδεύτηκε από συνεχείς διώξεις. «Τον Δεκέμβριο του 1938, παραμονή της απόλυσής του από τον στρατό, τον συλλαμβάνουν και τον εκτοπίζουν στη Σίφνο και από εκεί στην Ανάφη, για να εκτίσει παλαιότερη ποινή που του είχε επιβληθεί. Μένει στην Ανάφη πέντε χρόνια, δηλαδή ως το 1943, και από εκεί μεταφέρεται στις φυλακές Αβέρωφ και παραδίδεται από την κυβέρνηση συνεργάτη της Αθήνας στις γερμανικές Αρχές Κατοχής. Από τις φυλακές Αβέρωφ μεταφέρεται στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου και την Πρωτομαγιά του 1944 εκτελείται με άλλους 199 κομμουνιστές». «Αυτή είναι επιγραμματικά η ιστορία του θείου του πατέρα μου», λέει με συγκίνηση και περηφάνια η κ. Βουλβούλη, η οποία υπογράμμισε ότι «μεγαλώσαμε στην οικογένεια ακούγοντας πάντα για τον αδερφό της γιαγιάς και την ιστορία του».