Για την εκτέλεση των 200 αντιστασιακών στο Σκοπευτήριο Καισαριανής την 1η Μαΐου 1944, με αφορμή νέο φωτογραφικό ντοκουμέντο που ήρθε στο φως, μίλησε ο φωτορεπόρτερ Αριστοτέλης Σαρρηκώστας στα Παραπολιτικά 90,1 και στην εκπομπή «Απέναντι μικρόφωνα». Γεννημένος στην Καισαριανή το 1937, ο Σαρρηκώστας περιέγραψε τις μνήμες του από την περίοδο της Κατοχής και τη σωτήρια συμβολή του Ερυθρού Σταυρού, που με το καθημερινό συσσίτιο κράτησε ζωντανά χιλιάδες παιδιά. Ο κ. Σαρρηκώστας θυμήθηκε το πρωινό της 1ης Μαΐου 1944, όταν πηγαίνοντας στο σχολείο αντίκρισε γερμανικά στρατιωτικά καμιόνια γεμάτα πολίτες που τραγουδούσαν τον εθνικό ύμνο, χωρίς τότε να γνωρίζει ότι οδηγούνταν στην εκτέλεση. Όπως τόνισε, οι 200 εκτελέστηκαν ως αντίποινα για τη δολοφονία Γερμανών αξιωματικών στους Μολάοους της Σπάρτης. «Με ψηλά το κεφάλι δεν λύγισαν», υπογράμμισε, σημειώνοντας ότι οι φωτογραφίες που δημοσιοποιήθηκαν αποτελούν πολύτιμη παρακαταθήκη για τις νεότερες γενιές.

Διαβάστε: Καισαριανή: "Mεγάλη περηφάνια που οι εκτελεσθέντες δεν προσκύνησαν τον κατακτητή ούτε την τελευταία στιγμή" - H Μαρία Βουλβούλη, απόγονος του Ηλία Κακαλιού, στο parapolitika.gr (Ηχητικό)


Αριστοτέλης Σαρρηκώστας στα Παραπολιτικά 90,1 για την εκτέλεση των 200 αντιστασιακών στο Σκοπευτήριο Καισαριανής την 1η Μαΐου 1944: "Δεν άκουγα πλέον τραγούδια, ούτε τον εθνικό ύμνο αλλά από το πίσω μέρος των φορτηγών είδα να στάζει αίμα"

Ο κ. Σαρρηκώστας εξιστόρησε: «Είμαι γεννημένος στην Καισαριανή το 1937. Την περίοδο της κατοχής εκείνο που μας έσωσε ήταν ο Ερυθρός Σταυρός με το καθημερινό συσσίτιο που πρόσφερε στα παιδιά στο σχολείο. Κάθε μέρα μας έδιναν ένα γάλα σκόνη και το μεσημέρι μας έδιναν μια σούπα που μας κράτησε στη ζωή. Θυμάμαι εκείνο το πρωινό της 1ης Μαΐου του 1944 όταν μαζί με τα δύο πρώτα μου ξαδέλφια πηγαίναμε στο σχολείο για το σισσίτιο, ανηφορίζοντας την Λεωφόρο Βασ.Κωνσταντίνου - σήμερα Εθνικής Αντιστάσεως- περνάγαμε ανάμεσα από τους Γερμανούς στρατιώτες οι οποίοι είχαν στήσει πολυβόλα και δεξιά και αριστερά και τσεκάρανε τους πάντες που πέρναγαν εμάς όμως τα παιδιά μας επέτρεπαν. Σε κάποια στιγμή μπροστά από την εκκλησία της Παναγίτσας είδα να περνάνε γερμανικά στρατιωτικά καμιόνια γεμάτα με πολίτες οι οποίοι τραγουδούσαν και έλεγαν τον εθνικό ύμνο. Εμείς δεν μπορούσαμε να φανταστούμε τότε ποιοι ήταν αυτοί και που τους πήγαιναν, αυτοί όμως ήξεραν. Γνώριζαν ότι τους πήγαιναν να τους εκτελέσουν στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής.

Εκείνη την ημέρα μετά αφού μας έδωσαν το πρωινό και το μεσημβρινό μας είπαν οι άνθρωποι του Ερυθρού Σταυρού ότι τώρα πρέπει να πάτε σπίτι σας. Λίγο αργότερα παίρνοντας τον ίδιο δρόμο για να πάμε στα σπίτια μας στο ίδιο μέρος στην πλατεία μπροστά είδα να περνάνε πάλι τα καμιόνια αυτά με τη μόνη διαφορά ότι δεν άκουγα πλέον τραγούδια ούτε τον εθνικό ύμνο αλλά από το πίσω μέρος των φορτηγών είδα να στάζει αίμα. Είδα αυτές τις σταγόνες να σχηματίζουν ένα ματωμένο αυλάκι στην άσφαλτο και τότε κατάλαβα τι είχε συμβεί. Αυτό το αίμα ήταν το αίμα των ανθρώπων αυτών που πριν λίγο τους είχαν πάει και τους είχαν εκτελέσει στο Σκοπευτήριο ως αντίποινα γιατί στους Μολάους της Σπάρτης οι αντιστασιακοί είχαν σκοτώσει 2-3 αξιωματικούς Γερμανούς. Με το αίμα αυτό των 200 ηρώων, με ψηλά το κεφάλι, αυτό μας το αποδεικνύουν τώρα οι φωτογραφίες που βγήκαν στην δημοσιότητα, με το υψηλό φρόνημα του Έλληνα δεν λύγισαν, δεν έσκυψαν το κεφάλι παρότι τους είχαν φυλακίσει, βασανίσει και τελικά τους εκτέλεσαν στον τοίχο. Απ’ ότι βλέπουμε στις φωτογραφίες είναι νομίζω η μόνη παρακαταθήκη που μας έδωσαν σε εμάς τους νεότερους, είναι ότι η ελευθερία δεν χαρίζεται, η ελευθερία κατακτιέται».