Τρία χρόνια μετά την εθνική τραγωδία των Τεμπών, ο Νίκος Πλακιάς, που έχασε τις δίδυμες κόρες του, Θώμη και Χρύσα, καθώς και την ανιψιά του Αναστασία, μιλά για τον πόνο που παραμένει αμείωτος και για τη δίκη που πλησιάζει. Σε μια εξομολόγηση ψυχής στο iefimerida.gr λέει πως για τον ίδιο και την οικογένειά του ο χρόνος δεν έχει περάσει. «Για εσάς μπορεί να είναι τρία χρόνια, για εμάς είναι σαν χθες», αναφέρει, περιγράφοντας την ημέρα της τραγωδίας ως τη χειρότερη της ζωής του. Τα κορίτσια επέστρεφαν στη Θεσσαλονίκη, όπου σπούδαζαν, μετά το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας, και βρέθηκαν στο πρώτο βαγόνι της μοιραίας σύγκρουσης. Από τότε, όπως λέει, ο αγώνας του είναι ένας: να μπουν στη φυλακή οι υπεύθυνοι για τον θάνατο των παιδιών του και των υπόλοιπων επιβατών.

Διαβάστε: Νίκος Πλακιάς στα Παραπολιτικά: Βάλαμε τα παιδιά μας στα σάπια βαγόνια - Δεν πίστεψα τα σενάρια για παράνομο φορτίο στα Τέμπη

Νίκος Πλακιάς: «Δεν θα δώσω λευκή επιταγή σε κανέναν»

Ενόψει της επερχόμενης δίκης, ο Νίκος Πλακιάς δηλώνει στο iefimerida.gr  ότι θα παραβρεθεί σε όλες τις διαδικασίες και ότι πιστεύει στην ελληνική Δικαιοσύνη, χωρίς όμως να δίνει «λευκή επιταγή» σε κανέναν. Τονίζει ότι δεν θέλει να προεξοφλήσει το αποτέλεσμα, αλλά ξεκαθαρίζει ότι δεν θα αφήσει να πολιτικοποιηθεί η διαδικασία. Όπως λέει, τον εξοργίζει το γεγονός ότι τρία χρόνια μετά «δεν είναι κανένας φυλακή» για τους 57 ανθρώπους που χάθηκαν. Αναφέρει ότι έχουν γίνει μνημόσυνα και τελετές, όμως το βασικό ζητούμενο, κατά τον ίδιο, είναι η απόδοση ευθυνών. Εκφράζει τον φόβο ότι η υπόθεση μπορεί να μετατραπεί σε πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης, ειδικά ενόψει εκλογικών κύκλων, κάτι που, όπως υποστηρίζει, δεν θα επιτρέψει. «Δεν θα αφήσω να πέσει κάτω τίποτα», λέει χαρακτηριστικά.

Νίκος Πλακιάς: Ο πόνος, η υπόσχεση και τα άδεια κρεβάτια

Στη συνέντευξή του, ο Νίκος Πλακιάς μιλά και για τις τελευταίες στιγμές με τα παιδιά του. Θυμάται την υπόσχεση που τους είχε δώσει, ότι δεν θα αφήσει κανέναν να τα πειράξει, και εκφράζει το βάρος που αισθάνεται, παρότι, όπως λέει, δεν φέρει ευθύνη. Δηλώνει ότι, αν μπορούσε να γυρίσει τον χρόνο πίσω, θα έπαιρνε την ίδια απόφαση να τα στείλει με το τρένο, το οποίο θεωρούσαν το πιο ασφαλές μέσο.  «Γυρίζω σπίτι και τα κρεβάτια είναι άδεια», σημειώνει, περιγράφοντας την καθημερινότητα μετά την απώλεια. Παρά τον αβάσταχτο πόνο, επιμένει ότι ο αγώνας θα συνεχιστεί με στόχο τη δικαίωση και την τιμωρία όσων ευθύνονται.

Πλακιάς: «Δεν θα τα άφηνα να φύγουν»

Στην ερώτηση τι θα ήθελε να πει στα κορίτσια του αν ήταν κοντά του σήμερα, ο κ. Πλακιάς απάντησε: «Δεν θα τα άφηνα να φύγουν θα τα κρατούσα σφιχτά στην αγκαλιά. Έκανα το λάθος μια φορά, τα άφησα να φύγουν ενώ είχα δώσει την υπόσχεση ''δεν θα αφήσω να σας πειράξει ποτέ κανείς''. Φύγαν τα παιδιά, δεν φταίω εγώ, αλλά δεν την κράτησα την υπόσχεση. Μικρά τους έλεγα δεν θα αφήσω σας πειράξει κανείς. Ήταν τόσο καλά, όμορφα, έξυπνα, παιδιά και ήταν πραγματικά όλα αυτά. Και αγαπούσαν τόσο πολύ τους συγγενείς τους. Αυτά τα παιδιά αν τα είχα δίπλα μου δεν θα τα άφηνα από την αγκαλιά μου.

Όσο για την μοιραία βραδιά ο κ. Πλακιάς ανέφερε: «Και 100 φορές να γύριζα τον χρόνο πίσω την ίδια κίνηση θα είχαμε κάνει, δεν θα τα πήγαινα εγώ τα παιδιά, δεν θα τα πήγαινε ο αδελφός μου, η σύζυγός μου, η νύφη μου γιατί ήταν βράδυ και είχε ψιλόβροχο και δεν θα τους έδινα το αυτοκίνητο, είχαν δίπλωμα και οδηγούσαν εδώ. Φοβόμουν πιο πολύ το λεωφορείο τα βράδια, επομένως και 100 φορές να γύριζα τον χρόνο πίσω θα τα έστελνα με το πιο ασφαλές μέσο που έλεγαν, το τρένο. Δεν μου πέρασε καν από το μυαλό ότι δύο ώρες αφότου έφυγαν από το σπίτι θα παρακολουθούσα τα νέα ότι υπήρξε σύγκρουση τρένων. Αδιανόητο».