Με αφορμή την πρόσφατη Παγκόσμια Ημέρα κατά της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού,  στις 6 Μαρτίου, ο πατέρας του 13χρονου μαθητή της Β’ Γυμνασίου στο Γυμνάσιο Σκιάθου, Γιώργος Αγορογιάννης, δημιούργησε το τραγούδι με τίτλο «Θόρυβος», σε μουσική και στίχους και τραγούδησε ο ίδιος. Μέσα από τη σύνθεση και την ερμηνεία του, ο ίδιος θέλησε να δώσει φωνή στα παιδιά που νιώθουν μόνοι ή αντιμετωπίζουν δυσκολίες, μετατρέποντας τον προσωπικό τους θόρυβο σε δύναμη για αλλαγή και κατανόηση. Ο ίδιος μίλησε στο parapolitika.gr, αποκαλύπτοντας πώς γεννήθηκε η ιδέα του τραγουδιού, τον συμβολισμό του τίτλου και τον ρόλο της μουσικής στη ζωή του.

Πες μας λίγα λόγια για σένα.

Είμαι 13 χρονών και μαθητής της Β’ Γυμνασίου στο Γυμνάσιο Σκιάθου.

Πώς γεννήθηκε αυτή η ιδέα;

Ήταν ιδέα του πατέρα μου, που έγραψε τους στίχους και τη μουσική.

Γιατί το ονομάσατε «Θόρυβος»;

Ο θόρυβος δεν είναι μόνο εξωτερικός. Κάποιες φορές, είναι αυτός που έχουμε μέσα μας. Θέλαμε να κάνουμε αυτόν τον θόρυβο να ακουστεί, ώστε να σπάσει η σιωπή και να ακούσουν όλοι.

Για ποιο λόγο φτιάξατε αυτό το τραγούδι;

Για να δώσουμε φωνή στα παιδιά που περνούν δύσκολα.

Έγραψες εσύ τους στίχους;

Τους έγραψε ο πατέρας μου, αλλά με εκφράζουν απόλυτα.

Αναγνωρίζεις περιστατικά βίας στο σχολείο σου και πώς τα έχεις αντιμετωπίσει;

Ναι, έχω δει περιστατικά. Τα αντιμετωπίζω μιλώντας ανοιχτά, ζητώντας βοήθεια από τους καθηγητές και δείχνοντας ότι είμαστε ενωμένοι ενάντια στον εκφοβισμό.

Αν μπορούσες να απευθύνεις ένα μήνυμα στα παιδιά που έχουν νιώσει εκφοβισμό, ποιο θα ήταν; Και πώς συνδέεται αυτό με τον «Θόρυβο»;

Θα τους έλεγα πως, ακόμα κι αν νιώθουν πως κανείς δεν τους ακούει, ο «Θόρυβος» που κάνουμε είναι εσωτερικός, αφύπνισης. Δεν φωνάζουμε, αλλά θέλουμε να ακουστεί ότι κανείς δεν είναι μόνος και η αλλαγή ξεκινά από την κατανόηση.

Ασχολείσαι χρόνια με τη μουσική; Παίζεις κάποιο όργανο;

Ναι, παίζω τύμπανα και κρουστά, και τραγουδάω από πολύ μικρός.

Σε έχει βοηθήσει η μουσική προσωπικά;

Ναι, η μουσική είναι ο τρόπος που εκφράζομαι, που επεξεργάζομαι τα συναισθήματά μου και βρίσκω τη δύναμη να προχωράω μπροστά.