Βουλιαγμένη: Τα τρία σενάρια για την τραγωδία με τον 34χρονο δύτη - Πώς ξεκίνησε η επιχείρηση εντοπισμού (Βίντεο)
Έμπειρος δύτης με αγάπη για τη θάλασσα
Η σορός του 34χρονο δύτη, τα ίχνη του οποίου είχαν χαθεί κατά τη διάρκεια κατάδυσης στο "Πηγάδι του Διαβόλου" στα Λιμανάκια Βουλιαγμένης εντοπίστηκε χθες, με τις αρχές να εξετάζουν τρία βασικά σενάρια
Εντοπίστηκε χθες Τετάρτη (25/3) από τα σωστικά συνεργεία η σορός του 34χρονου δύτη, τα ίχνη του οποίου είχαν χαθεί από το μεσημέρι της Κυριακής (22/3) κατά τη διάρκεια κατάδυσης στο «Πηγάδι του Διαβόλου» στα Λιμανάκια Βουλιαγμένης, με τις αρχές να εξετάζουν τρία βασικά σενάρια.
Βουλιαγμένη: Τα τρία πιθανά σενάρια πίσω από την τραγωδία με τον 34χρονο δύτη
Υπενθυμίζεται ότι, το περιστατικό σημειώθηκε όταν ο 34χρονος πραγματοποίησε κατάδυση στην περιοχή μαζί με ακόμη έναν δύτη. Λίγο αργότερα, ο συνοδός του βγήκε μόνος του στην ακτή και ειδοποίησε τις Αρχές, εκφράζοντας την ανησυχία ότι ο φίλος του είχε παγιδευτεί στο εσωτερικό του σπηλαίου. Ακολούθησε μεγάλη κινητοποίηση με τη συμμετοχή του Λιμενικού, ειδικών μονάδων και ιδιωτών σπηλαιοδυτών, σε μια επιχείρηση που από την πρώτη στιγμή χαρακτηρίστηκε ιδιαίτερα δύσκολη.
Την Τρίτη (24/3) είχαν εντοπιστεί στην περιοχή ένα βατραχοπέδιλο και ένα καταδυτικό σκούτερ, στοιχεία που ενίσχυσαν την εκτίμηση ότι ο δύτης βρισκόταν στο εσωτερικό του σπηλαίου. Η επιχείρηση ανάσυρσης δεν πραγματοποιήθηκε την ίδια ημέρα, καθώς απαιτείται ειδικός σχεδιασμός λόγω των ιδιαίτερα δύσκολων συνθηκών στο σημείο. Τα τρία σενάρια σχετίζονται με τα ισχυρά ρεύματα της περιοχής, πιθανό εγκλωβισμό σε στενό πέρασμα και αποπροσανατολισμό σε συνθήκες περιορισμένης ορατότητας. Σύμφωνα με πληροφορίες, οι διασώστες θα χρησιμοποιήσουν ειδικά μίγματα αερίων στις φιάλες οξυγόνου, προκειμένου να μπορέσουν να καταδυθούν με ασφάλεια στο μεγάλο βάθος όπου εντοπίστηκε η σορός. Εκτός απροόπτου, η επιχείρηση εκτιμάται ότι θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 28 Μαρτίου.
Έμπειρος δύτης
Ο 34χρονος ήταν επαγγελματίας πιλότος – κυβερνήτης της Πολιτικής Αεροπορίας και εργαζόταν σε ελληνοϊταλική εταιρεία, ενώ διέμενε μόνιμα στη Βούλα. Άνθρωποι από το περιβάλλον του κάνουν λόγο για έναν ιδιαίτερα αγαπητό χαρακτήρα, με ήθος και έντονο πάθος για τη θάλασσα, τις καταδύσεις και τις μηχανές, δραστηριότητες στις οποίες είχε αφιερώσει μεγάλο μέρος του χρόνου του, αποκτώντας εμπειρία.
Τα τρία βασικά σενάρια
Εξετάζονται τρία βασικά σενάρια για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες χάθηκαν τα ίχνη του δύτη. Το πρώτο και επικρατέστερο σχετίζεται με τα ισχυρά θαλάσσια ρεύματα, που επικρατούν στο σημείο. Έμπειροι δύτες περιγράφουν ότι τα ρεύματα μπορούν να παρασύρουν ακόμη και καταδύτες με μεγάλη εμπειρία προς μεγαλύτερο βάθος, οδηγώντας τους βαθύτερα στο σπήλαιο χωρίς δυνατότητα άμεσης αντίδρασης. Σε μια τέτοια περίπτωση, ο δύτης μπορεί να βρεθεί σε σημεία από τα οποία η επιστροφή είναι ιδιαίτερα δύσκολη.
Το δεύτερο σενάριο αφορά πιθανό εγκλωβισμό στο εσωτερικό της σήραγγας ή σε κάποιο από τα στενά περάσματα. Το σπηλαιό έχει τέτοια γεωμορφολογία, με περιορισμένα ανοίγματα και απότομες αλλαγές κατεύθυνσης, και μπορεί εύκολα να μετατρέψει μια κατάδυση σε παγίδα, ειδικά εάν χαθεί ο προσανατολισμός ή επιχειρηθεί διείσδυση σε άγνωστο τμήμα.
Το τρίτο σενάριο σχετίζεται με αποπροσανατολισμό και εξάντληση. Παρά το γεγονός ότι ο 34χρονος διέθετε εξοπλισμό που του παρείχε οξυγόνο για αρκετές ώρες, καθώς και υποβρύχιο σκούτερ για ευκολότερη μετακίνηση, οι συνθήκες στο εσωτερικό του σπηλαίου αυξάνουν σημαντικά την κατανάλωση ενέργειας και αέρα. Κάθε λάθος μπορεί να αποβεί μοιραίο, λόγω της περιορισμένης ορατότητας και της πίεσης από τα ρεύματα.
Το Πηγάδι του Διαβόλου
Το υποθαλάσσιο πηγάδι στο δεύτερο λιμανάκι της Βουλιαγμένης βρίσκεται λίγα μόλις μέτρα από ένα από τα πιο δημοφιλή σημεία της παραλιακής. Πρόκειται για το άνοιγμα μιας σήραγγας με διάμετρο 3 μέτρων, η οποία βρίσκεται σε βάθος 11 μέτρων. Μια σημαδούρα δείχνει τη θέση της για τους κολυμβητές, περίπου στη μέση του όρμου.
Σχετικά με τη σήραγγα, όσοι έχουν κινηθεί σε αυτή αναφέρουν ότι αρχικά εκτείνεται οριζόντια, αλλά σε ένα σημείο έχει απότομη κλίση προς τα κάτω. Είναι ένα σημείο όπου το ρεύμα γίνεται πολύ ισχυρό και εξαιρετικά επικίνδυνο για τους δύτες, ενώ επικρατεί και σκοτάδι. Το μήκος της σήραγγας είναι περίπου 30 μέτρα, με ιδιαίτερα επικίνδυνα ρεύματα γύρω στα 16 μέτρα, όπου η σήραγγα «τραβάει» τον δύτη προς τα κάτω. Στη συνέχεια οδηγεί στην είσοδο μιας στενής υποβρύχιας σήραγγας η οποία καταλήγει σε σπήλαιο αγνώστων διαστάσεων. Η εξερεύνηση έχει φτάσει μόνο στα 150 μέτρα. Είναι πιθανό ότι όλο το σύστημα συνδέεται με τη λίμνη της Βουλιαγμένης.
Το Λιμενικό τη δεκαετία το '80 τοποθέτησε προστατευτικό πλέγμα στο σημείο, προκειμένου να αποτρέψει επικίνδυνες καταδύσεις, ενώ υπάρχει και προειδοποιητική επιγραφή, που υπενθυμίζει ότι «Πέρα από το σημείο αυτό, δεν υπάρχει τίποτα να δεις που να αξίζει περισσότερο από τη ζωή».
Το ντοκιμαντέρ για το "Πηγάδι"
Αποστολή για την εξερεύνηση και χαρτογράφηση του υποβρύχιου σπηλαίου οργάνωσε τo 2018, η καταδυτική ομάδα του Αντώνη Γράφα. Κατάφεραν να φτάσουν σε απόσταση 145 μέτρων, μια αποστολή που όπως λέει οι ίδιος ο Αντώνης Γράφας ήταν μία από τις δυσκολότερες σε σωματικό και ψυχολογικό επίπεδο. «Δεν συμβουλεύουμε ή παροτρύνουμε κανέναν να εισέλθει στο σπήλαιο και ο καθένας φέρει την ατομική ευθύνη των καταδυτικών του επιλογών», αναφέρει μεταξύ άλλων στο site του. Από τις αποστολές έμεινε ένας χάρτης που αποτυπώνει το κομμάτι του σπηλαίου που έχει εξερευνηθεί και ένα ντοκιμαντέρ για το «Πηγάδι του Διαβόλου».
Οι τρεις Αμερικάνοι που χάθηκαν στο Πηγάδι
Τον Σεπτέμβριο του 1978, δύο Αμερικανοί στρατιωτικοί που υπηρετούσαν στην αμερικανική βάση του Ελληνικού και άλλη μια γυναίκα επιχείρησαν να εξερευνήσουν το σημείο. Πρόκεται για τον 32χρονο λοχία Ντόναλντ Μίσαντ, τον 21χρονο σμηνίτη Μαρκ Γκράνφορντ και η 20χρονη αδελφή του τελευταίου, Τζόαν. Κανένας τους δεν επέστρεψε στην επιφάνεια.
Μεγάλες προσπάθειες οργανώθηκαν για τον εντοπισμό τους, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Μια πρώτη μεγάλη προσπάθεια διάσωσης έγινε τον Νοέμβριο του 1978, ενώ το 1989 σπηλαιοδύτες ανέσυραν μόνο μία φιάλη και μερικά προσωπικά αντικείμενα. Τελικά τα οστά τους εντοπίστηκαν μόλις το 2006 και ταυτοποιήθηκαν το επόμενο έτος.
Δείτε φωτογραφίες από την ανεύρεση των λειψάνων το 2006: