Σε μια σοβαρή και δημιουργική συζήτηση για τα τρία πιο σημαντικά έργα, που έχει ανάγκη η Πελοπόννησος, η κατάληξη ήταν πως αυτά επιβάλλεται να είναι η επαναλειτουργία του τραίνου, ο εκσυγχρονισμός του πρωτογενούς τομέα και η ανασυγκρότηση του Πανεπιστημίου.

Η επαναλειτουργία της σιδηροδρομικής γραμμής στην Πελοπόννησο έχει τεράστια στρατηγική σημασία, γιατί συνδέεται με την τουριστική ανάπτυξη, την πράσινη και περιβαλλοντικά δόκιμη μετακίνηση και κυρίως την πληθυσμιακή και οικονομική αναζωογόνηση.

Πριν από τέσσερα περίπου χρόνια, με σειρά συσκέψεων εκπροσώπων της Περιφέρειας, του Υπουργείου υποδομών, του ΟΣΕ και της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, είχε προωθηθεί ικανοποιητικά η διαδικασία επαναλειτουργίας της γραμμής, αρχικά, μέχρι το Ναύπλιο. Μάλιστα, το εγχείρημα είχε γίνει αποδεκτό από τον κ. Ράσμουσεν, εκπρόσωπο της Ε.Ε και είχε αρχίσει η διαδικασία δέσμευσης ποσού 15 εκ. ευρώ από το ΕΣΠΑ/ΠΕΠ.

Όμως, φαίνεται πως η προσπάθεια επαναλειτουργίας της ιστορικής γραμμής του Τρικούπη εγκαταλείφθηκε και γενικά η πολιτική συρρίκνωσης του σιδηροδρόμου κυριαρχεί, αντίθετα με τις Ευρωπαϊκές κατευθύνσεις. Το ενδιαφέρον Ελβετών και επιχειρηματιών μάλλον κινείται εκτός πραγματικότητας, αφού τα χρήματα που απαιτούνται είναι αρκετά, η Hellenic train είναι συμβατικά ο παραχωρησιούχος για όλο το δίκτυο και πολλά άλλα. Ας μην χαρακτηρίσω καλύτερα τη μελέτη των 3.5 εκ. ευρώ για «ποδηλατόδρομο» επί της γραμμής και όσους το σκέφτηκαν.

Οι διαχειριστές των αυτοκινητοδρόμων, οι μεταφορείς, το βραχυπρόθεσμο πολιτικό κόστος, αλλά κυρίως η απουσία στρατηγικής για τις μεταφορές συνδέονται με την εγκατάλειψη και τη σταδιακή καταστροφή της γραμμής. Έτσι, χάθηκαν οι ευκαιρίες χρηματοδότησης από το Ταμείο Ανάκαμψης, το Ταμείο Δίκαιης Μετάβασης και το ΕΣΠΑ της προηγούμενης περιόδου.

Προφανώς, η προσπάθεια πρέπει να συνεχιστεί με μεγαλύτερη ένταση, ως προς το πρώτο έργο για την ανάκαμψη και την πρόοδο στην Πελοπόννησο. Η συμμαχία των φορέων, με πρώτους την Περιφέρεια, τους Δήμους και τα Επιμελητήρια, με δέσμευσή τους και για οικονομική στήριξη της επαναλειτουργίας του τραίνου, η παρέμβαση στο Ευρωκοινοβούλιο και η συνάντηση με τον επίτροπο μεταφορών κ. Τζιτζικώστα, όπως και η απαίτηση από την κυβέρνηση να εκφραστεί δημόσια για το θέμα, αποτελούν βασικές ενέργειες για το προσδοκώμενο αποτέλεσμα. Τονίζω ιδιαίτερα πως οι πόλεμοι και η ενεργειακή κρίση μας δείχνουν την αναγκαία επιλογή.

Εξίσου σημαντικό έργο-δράση είναι η ανάταξη του πρωτογενούς τομέα, με την ψηφιοποίηση και τον τεχνολογικό εκσυγχρονισμό της γεωργίας, την προώθηση των αναδασμών, την ολοκλήρωση των φραγμάτων άρδευσης και την κατάργηση της μονοκαλλιέργειας. Επιπλέον, η συνεχής ενημέρωση και η εκπαίδευση αγροτών και κτηνοτρόφων, η έγκαιρη αντιμετώπιση ασθενειών και η ενίσχυση του ΕΛΓΑ, η αλληλοσύνδεση πρωτογενούς τομέα και τουρισμού, αποτελούν τις αναγκαίες δράσεις για το θετικό αποτέλεσμα. Η ύπαιθρος εγκαταλείπεται, τα χωριά μας ρημάζουν, το δημογραφικό είναι το μείζον εθνικό μας πρόβλημα και βέβαια δεν υπάρχει αυτοδυναμία στην παραγωγή τροφίμων. Ο πολιτικός κόσμος αλλά και η αυτοδιοίκηση (που έχει αρμοδιότητες) πρέπει να θέσουν ως πρωταρχική επιδίωξη την ενίσχυση του πρωτογενούς τομέα και της υπαίθρου, μέσα από ένα καλοσχεδιασμένο πρόγραμμα ανάταξης.

Το τρίτο σημαντικό έργο είναι η ανασυγκρότηση του Πανεπιστημίου, ώστε αυτό να μπορεί να συμβάλει στην επίλυση προβλημάτων και στην πρόοδο της ιστορικής μας περιφέρειας. Η διασπορά των σχολών του σε έξι πόλεις, αποτέλεσμα του τοπικιστικού λαϊκισμού, η πολύ χαμηλή κατάταξή του σε διεθνές επίπεδο, τα Ιδιωτικά Πανεπιστήμια που άρχισαν ήδη να λειτουργούν, αφαιρώντας σπουδαστές, η κυρίαρχη δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία και πολλά άλλα, συνιστούν υπαρξιακό, κυριολεκτικά, πρόβλημα, που πρέπει με θάρρος να αντιμετωπιστεί, ανεξάρτητα από το οποιοδήποτε κόστος.

Η σύνδεση του Πανεπιστημίου με τις ανάγκες της αγοράς, η προτεραιότητα που πρέπει να δώσει στη στήριξη της γεωργίας, κατά το παράδειγμα Ολλανδικών και Ισραηλινών Πανεπιστημίων, η διασύνδεσή του με πανεπιστήμια της Κίνας, όπου τώρα προωθείται η σπουδή του αρχαιοελληνικού πολιτισμού, τα ξενόγλωσσα προγράμματα σπουδών, η πιστοποίηση προϊόντων και πολλά άλλα, αποτελούν αναγκαίους όρους για την επιβίωση και την ουσιαστική συμβολή του Πανεπιστημίου στην ανάπτυξη της Πελοποννήσου.

Καταλήγοντας, η επαναλειτουργία του τραίνου, η ανάταξη γεωργίας και κτηνοτροφίας και συγχρόνως η ουσιαστική βελτίωση της λειτουργίας του Πανεπιστημίου μας, πρέπει να αποτελούν τον στρατηγικό στόχο για την ανάπτυξη της Περιφέρειας μας. Απαιτούνται στρατηγική στόχων και δράσης και κυρίως πολιτική βούληση. Υπάρχουν;