Το αναστάσιμο μήνυμα, το οποίο πώς και πώς περιμένει ο κόσμος, «Να έχουμε όλοι χαρά», μας μετέφερε ο πατέρας Ανδρέας Γκατζέλης, ιερέας στη Μητρόπολη Μεσογαίας, και με τα λόγια του στη συνέντευξή του για τα «Παραπολιτικά» ανακούφισε λίγο το αίσθημα της αδικίας που έχουμε, ειδικά τον τελευταίο καιρό, για όλα τα δυσάρεστα που συμβαίνουν στον κόσμο, όπως οι απώλειες ζωών παιδιών, καθώς, όπως είπε, ο Θεός «μας έδειξε τον τρόπο να αξιοποιήσουμε τη φθορά και τον θάνατο, για να ζήσουμε αιώνια». Επίσης, ο πατέρας μίλησε για τη γνωριμία με τη γυναίκα του, ένα «δώρο Θεού», για την πορεία του προς την ιεροσύνη, τους τρόπους με τους οποίους διακονεί την Εκκλησία, χρησιμοποιώντας όλες τις σύγχρονες πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης, όπως το TikTok, εκτός από τα παραδοσιακά μέσα, αλλά και για τις περιπτώσεις που οι γονείς αντιδρούν όταν τα παιδιά τους στρέφονται στον μοναχισμό.

Πατέρα Ανδρέα, τι είναι καλύτερο να ευχηθούμε ενόψει Πάσχα;

Χαίρετε. «Χαίρετε» είναι ο αναστάσιμος χαιρετισμός. Είναι η μετάδοση της χαράς. Αυτό είπε ο Χριστός μόλις συναντήθηκε μετά την Ανάστασή Του από τον τάφο: Να έχετε όλοι χαρά. Και όντως είναι χαρά η νίκη ενάντια στον θάνατο. Γιατί η Ανάσταση του Χριστού δεν αφορά μόνο το πρόσωπο του Χριστού, αλλά όλη την ανθρωπότητα. Ολους μάς αφορά. Το ότι ο Χριστός αναστήθηκε σημαίνει ότι αναστήθηκε η ανθρωπότητα ολόκληρη και νίκησε τη φθορά και τον θάνατο.

Ξέρετε, ο κόσμος περιμένει πώς και πώς αυτήν την Ανάσταση. Γιατί, δυστυχώς, δεν...

Ο κόσμος ζει την Ανάσταση κατά μετοχή. Δεν έχουμε μόνοι μας και μέσα μας τη δύναμη της Ανάστασης. Δεν υπάρχουν μέθοδοι αυτοσωτηρίας και αυτοβελτίωσης. Υπάρχει η μετοχή στο πρόσωπο του Χριστού και δι’ Αυτού ζούμε την Ανάσταση. Αυτός αναστήθηκε, αλλά χαρίζει ως δώρο –σε όσους θέλουν, βέβαια– την Ανάσταση σε όλους. Στην ανθρωπότητα.

Πάμε σε θέματα πιο πρακτικά. Γνωρίζω πολλά ομόφυλα ζευγάρια που κάποιοι ιερείς αρνούνται να βαφτίσουν τα παιδιά τους.

Ναι. Γι’ αυτό περιμένουμε η Ιερά Σύνοδος να αποφανθεί με ακρίβεια. Νομίζω όμως ότι η αμαρτία κάποιου ανθρώπου δεν ενοχλεί το παιδί του. Δηλαδή, όπως δεν αρνούμαι να βαφτίσω το παιδί κάποιου που έχει ένα πάθος με τον τζόγο, ας πούμε, έτσι και οποιοσδήποτε έχει ένα σαρκικό πάθος ή ένα πάθος με τη φιλαργυρία ή οτιδήποτε άλλο δεν εμποδίζει το παιδάκι να βαφτιστεί. Είναι δύο διαφορετικά πρόσωπα.

Πολλά ζευγάρια δεν επιλέγουν πια τον θρησκευτικό γάμο, αλλά τον πολιτικό.

Και επίσης στα παιδιά τους κάνουν ονοματοδοσία. Γιατί; Είναι όλο και πιο μακριά από την Εκκλησία. Είναι τα λεφτά πολλά; Δεν πιστεύουν; Τους απωθούν κάποιες δηλώσεις κληρικών; Είναι όλα αυτά και ακόμα περισσότερα. Εμείς όμως ευχόμαστε τα ζευγάρια αυτά, ό,τι και να επιλέξουν, να είναι χαρούμενα, ευτυχισμένα, να βρουν αυτό που ψάχνουν… Ο δρόμος που προτείνει η Εκκλησία μας είναι δοκιμασμένος εδώ και 2.000 χρόνια. Με βεβαιότητα, όποιος ακολουθεί την Εκκλησία γίνεται χαρούμενος. Ευτυχισμένος. Ισορροπημένος. Ζει τη ζωή του και τη χαίρεται, όχι μόνο τώρα, αλλά και στην αιωνιότητα. Οπότε ο καθένας επιλέγει. Η αγάπη δεν επιβάλλεται. Εμπνέεται. Αν λοιπόν η Εκκλησία δεν τους εμπνέει αγάπη, έχουν το δικαίωμα να επιλέξουν. Αλλά θα βρουν αλλού αγάπη;

Πολλοί συνάδελφοί σας, ωστόσο, κάνουν κάποιες δηλώσεις ακραίες, σκοταδιστικές, με τις οποίες ο κόσμος «ξενερώνει», να σας το πω έτσι λαϊκά. Δεν θέλει να πάει στην εκκλησία. Βέβαια, εσείς δεν φταίτε κάτι σε αυτό…

Και ούτε μπορώ να κάνω τον δικηγόρο αυτού που έκανε κάποια δήλωση. Ο καθένας όπου μιλάει είναι υπεύθυνος γι’ αυτά που λέει. Εμείς όμως έχουμε και πολλούς συναδέλφους που κάνουν πάρα πολύ καλή δουλειά και καλές δηλώσεις. Ο κόσμος επιλέγει τι θα ακούσει και τι θα διαλέξει. Δόξα τω Θεώ, βρισκόμαστε στην εποχή της πληροφορίας. Μπορούμε να επιλέξουμε την πληροφόρηση και να συναντήσουμε με τη σύγχρονη τεχνολογία ανθρώπους που μας εκφράζουν και μας αναπαύουν. Ας επιλέξουμε αυτούς. Δεν είναι πρόβλημα.

Είστε και παπάς… TikToker;

Διακονώ την Εκκλησία με τους τρόπους που η Εκκλησία μού ζήτησε, οπότε λόγω του διακονήματός μου, που αφορά την πληροφόρηση των πιστών, χρησιμοποιώ όλα τα μέσα σύγχρονης πληροφορίας.

Πάμε λίγο στον μικρό Ανδρέα.

Ω… πολλά χρόνια πίσω. Γέρασε ο μικρός Ανδρέας.

Ήθελε να γίνει παπάς;

Όχι. Η σκέψη αυτή ωρίμασε σταδιακά μέσα από τις συνθήκες της ζωής. Ωστόσο, πολύ νωρίς ωρίμασε. Δηλαδή, εγώ, με τη χάρη του Θεού αξιώθηκα την ιεροσύνη στα 18 μου χρόνια. 18 μισό.

Πριν;

Πριν δεν είχα κάποιον τέτοιο προσανατολισμό.

Τι θέλατε να κάνετε πριν;

Ό,τι ήθελαν τα παιδιά της εποχής. Να γίνω golden boy ήταν μια τάση της εποχής. Μετά ήθελα να γίνω αθλίατρος. Μετά ήθελα να γίνω ψυχολόγος. Τελικά έγινα ιερέας. Δεν είχα όνειρα που κυνηγούσα, αλλά αφέθηκα η ζωή να με οδηγήσει. Και με οδήγησε η ζωή, προσευχόμενος να μη φύγω από τον δρόμο του Θεού. Σκεφτόμουν πως οτιδήποτε και να έκανα στη ζωή μου, θα είχα να κάνω το επάγγελμά μου και τα πνευματικά μου καθήκοντα. Ενώ τώρα, ως ιερέας, τα πνευματικά μου είναι και το επάγγελμά μου. Γι’ αυτό και το επέλεξα.

Η σχέση με τις γυναίκες;

Η σχέση με τις γυναίκες… Τώρα τι να προλάβει κανείς 18 χρόνων;

Πετύχατε μία που ήταν σαν να πετύχατε χίλιες.

Όντως, έτσι είναι. Ήταν μεγάλο δώρο του Θεού.

Πώς γνωριστήκατε με την Εύη, τη σύζυγό σας, με την οποία έχετε και τέσσερα παιδιά;

Γνωριστήκαμε σε ραδιοφωνικό σταθμό. Τότε, τη δεκαετία του ’90, αρχές, ήταν η εποχή που κάναμε στο ραδιόφωνο εκπομπές και εκεί έγινε η γνωριμία. Πήρε να κάνει αφιέρωση, την κάλεσα στον ραδιοφωνικό σταθμό, ενθουσιάστηκα και δέσαμε, δόξα τω Θεώ.

"Διακονώ την Εκκλησία με όλα τα σύγχρονα ψηφιακά Μέσα": Ο πατέρας Ανδρέας Γκατζέλης αποκαλύπτει


Ισχύει ότι η σύζυγός σας ήταν μιας άλλης θρησκείας;

Ναι. Ηταν μιας άλλης θρησκείας και η αναζήτηση για να βρούμε απαντήσεις, γιατί και αυτή είχε απορίες και εγώ ψαχνόμουν, μας οδήγησε στην Εκκλησία. Δηλαδή, ψάξαμε να βρούμε υπαρξιακές απαντήσεις και μπροστά μας ανοίχτηκε ο κόσμος της Εκκλησίας και μας ενθουσίασε πάρα πολύ. Δεν γνωρίσαμε την Εκκλησία τυπολατρικά και τυπολογικά, αλλά είδαμε τις απαντήσεις που δίνει στην καθημερινότητα, στα διάφορα καθημερινά, υπαρξιακά προβλήματα.

Άρα, να πω ότι η Εύη ήταν ο άνθρωπος που σας οδήγησε να γίνετε ιερέας;

Όντως, αυτό είναι. Γιατί η ιεροσύνη είναι ένας τρόπος πλούσιας έκφρασης της αγάπης. Ο ιερέας «σπαταλά» τον εαυτό του, δίνοντας όση αγάπη τού δίνει ο Θεός στον κόσμο. Και, γινόμενος μάρτυρας αυτής της αγάπης, μαρτυρεί ότι υπάρχει όντως αγάπη στον κόσμο. Εγώ την αγάπη την έχω στο πρόσωπο της γυναίκας μου. Και αυτή η αγάπη με ενέπνευσε για να μπορέσω την ίδια αγάπη να δώσω. Και μου έμαθε τους τρόπους, τη μεθοδολογία έκφρασης της αγάπης.

Μια ηθοποιός, η Ναταλία Λιονάκη, έχει επιλέξει εδώ και πάρα πολλά χρόνια να ακολουθήσει τον δρόμο του μοναχισμού.

Έχει το δικαίωμα. Δεν το έχει;

Εννοείται. Ωστόσο, βλέπουμε μια μάνα να βγαίνει σχεδόν κάθε μέρα στα κανάλια με έναν πόνο, με κλάματα. Όλο αυτό… «Έχουμε ένα παιδί»... Και αποφασίζει να ακολουθήσει τον δρόμο του μοναχισμού…

Το ότι ένα παιδί μπορεί να αποφασίσει να παντρευτεί κάποιον που δεν μας αρέσει εμάς ή να κάνει ένα επάγγελμα που δεν μας αρέσει και δεν μας εκφράζει ή να μετακομίσει σε μια χώρα που δεν μας αρέσει είναι ένα συχνό φαινόμενο που συμβαίνει με τους γονείς και έχει να κάνει ενδεχομένως –δεν μιλάω για τη συγκεκριμένη περίπτωση– με πολλά πράγματα. Εγώ το «ανοίγω» το πράγμα, γιατί δεν τα γνωρίζω τα πρόσωπα…

Εγώ ρωτάω για το θέμα του μοναχισμού, που κάποιοι γονείς, όταν το ακούνε, τρελαίνονται.

Αυτό είναι μια κοινή αντίδραση. Όπως κάποιοι γονείς «τρελαίνονται» με τον μοναχισμό, άλλοι γονείς «τρελαίνονται» με τη μετακόμιση του παιδιού σε άλλη πόλη, άλλοι «τρελαίνονται» γιατί το παιδί επέλεξε μια σύζυγο/έναν σύζυγο που δεν θέλουν, άλλοι «τρελαίνονται» γιατί το παιδί επέλεξε ένα επάγγελμα που δεν θέλουν… Δεν αφορά δηλαδή μόνο τον μοναχισμό. Είναι μια γενικότερη κατάσταση. Δηλαδή, οι ίδιοι οι γονείς, αν το παιδί δεν γινόταν μοναχός και επέλεγε να κάνει κάτι με το οποίο και πάλι εκείνοι δεν συμφωνούσαν, την ίδια αντίδραση θα είχαν. Είναι το θέμα της σχέσης με το παιδί και το πώς το παιδί «το βλέπω σε εξάρτηση με εμένα». Είναι θέμα γονεϊκού αυταρχισμού. Δεν είναι θέμα εάν το παιδί επέλεξε τον μοναχισμό ή όχι. Εάν το παιδί επέλεγε μια άλλη θρησκεία, πάλι θα αντιδρούσαν με τον ίδιο τρόπο. Υπάρχει μια παθογένεια, η οποία θεραπεύεται μέσα στην Εκκλησία με πολύ άριστο τρόπο και εξομαλύνεται η κατάσταση. Η Εκκλησία έχει όλα τα θεραπευτικά μέσα για να ισορροπήσει τον άνθρωπο και να τον κάνει άγιο. Και το βλέπουμε αυτό γιατί «γεννάει» αγίους η Εκκλησία. Δεν μιλάω τώρα θεωρητικά, αλλά πολύ-πολύ πρακτικά. Η Εκκλησία έχει μια μεθοδολογία συγκεκριμένη, μια τακτική ψυχοθεραπευτική, η οποία έχει αποτέλεσμα ανά τους αιώνες. Επομένως, το πώς θα διαχειριστώ το πρόβλημα ότι έφυγε το παιδί μου και επέλεξε να ακολουθήσει μια στάση ζωής με την οποία εγώ δεν συμφωνώ είναι θέμα ιδεών, μιας παθογένειας που πρέπει λίγο να τη δούμε «αλλιώς». Δεν είναι μόνο για τον μοναχισμό.

Ο κόσμος λέει: «Παιδιά σκοτώνονται στον πόλεμο, παιδιά πάσχουν από καρκίνο… Πού είναι ο Θεός; Γιατί τα παιδιά; Τι έκαναν τα παιδιά;».

Ο καλός Θεός κακά πράγματα δεν κάνει. Είναι σαν να λέμε ότι πήγα στο νοσοκομείο και η ιατρική επιστήμη δεν με θεράπευσε, άρα δεν ισχύει η ιατρική επιστήμη. Δεν γίνεται αυτό. Βεβαίως και υπάρχει επιστήμη και βεβαίως ο Θεός ήρθε να μας λυτρώσει από αυτά. Δεν είναι ο Θεός που τα κάνει αυτά. Οι άνθρωποι τα κάνουν. Και ο Θεός ήρθε να μας λυτρώσει. Και μας λυτρώνει γινόμενος άνθρωπος και παθαίνοντας τα ίδια που παθαίνουμε και εμείς. Μπήκε μέσα στα ανθρώπινα πάθη. Όπως είδαμε όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα πως εισήλθε μέσα στα ανθρώπινα πάθη, τράβηξε ό,τι τραβάμε και εμείς, πήρε τον πόνο μας πάνω του και τον κατήργησε. Αν λοιπόν εμείς πάμε στον Θεό, τότε θα βρούμε και τη λύτρωση.

Τα παιδιά τι φταίνε…
Δεν φταίνε σε κάτι, φυσικά.

Γιατί να συμβαίνει αυτό;

Γιατί είναι «αιχμάλωτα» στη φθορά και στον θάνατο. Οπως είμαστε όλοι μας. Το θέμα όμως της φθοράς δεν είναι ότι ο Θεός μάς έφτιαξε φθαρτούς ή για να πεθαίνουμε. Ηταν επιλογή δική μας. Μας έδειξε όμως τον τρόπο να αξιοποιήσουμε τη φθορά και τον θάνατο, για να ζήσουμε αιώνια.



Δημοσιεύθηκε στα Παραπολιτικά.