Στην εκπομπή «Πρωινή Αφετηρία» με την Έρη Πανάγου, στα Παραπολιτικά 90.1, μίλησε η ψυχολόγος Χριστίνα Μπογιατζή για το άγχος των Πανελλαδικών εξετάσεων, τον ρόλο των γονέων και τη συναισθηματική πίεση που βιώνουν οι έφηβοι.

Διαβάστε: Πανελλαδικές 2026: Τι νιώθουν πραγματικά μαθητές και γονείς λίγο πριν από την εκκίνηση των εξετάσεων;


"Κάθε παιδί βιώνει διαφορετικά τις Πανελλήνιες"

Η κ. Μπογιατζή τόνισε πως κάθε παιδί αντιμετωπίζει διαφορετικά τη διαδικασία των εξετάσεων.

«Υπάρχουν παιδιά που αγχώνονται πάρα πολύ, σε βαθμό που διαταράσσεται ο ύπνος, η διατροφή και η καθημερινότητά τους. Υπάρχουν όμως και παιδιά που φαίνονται πιο ψύχραιμα. Αυτό δεν σημαίνει πάντα ότι είναι και συναισθηματικά καλά. Μπορεί να έχουν απομονώσει όλα τα υπόλοιπα κομμάτια της ζωής τους και να έχουν επικεντρωθεί μόνο στις Πανελλήνιες», ανέφερε.

Όπως εξήγησε, το πρόβλημα ξεκινά όταν το παιδί ταυτίζει την προσωπική του αξία με το αποτέλεσμα των εξετάσεων.

«Πολλά παιδιά νιώθουν πως αν δεν πετύχουν, θα απογοητεύσουν τους γονείς τους, τους φίλους τους ή τον ίδιο τους τον εαυτό. Εκεί δημιουργείται τεράστια πίεση».

"Το “μην αγχώνεσαι” δεν βοηθά"

Αναφερόμενη στη στάση των ενηλίκων απέναντι στους μαθητές, η ψυχολόγος υπογράμμισε ότι οι γενικές συμβουλές συχνά δεν λειτουργούν.

«Όταν λέμε συνεχώς σε ένα παιδί “μην αγχώνεσαι”, στην πραγματικότητα μπορεί να το εκνευρίζουμε ακόμη περισσότερο. Το άγχος δεν σταματά με μια φράση», σημείωσε.

Αντίθετα, όπως είπε, χρειάζεται οι γονείς να βοηθούν τα παιδιά να θυμούνται ότι οι Πανελλήνιες είναι ένα σημαντικό γεγονός, αλλά όχι ο μοναδικός δρόμος στη ζωή.

«Το παιδί πρέπει να ξέρει ότι η ζωή του δεν τελειώνει σε μία εξέταση και ότι υπάρχουν εναλλακτικές. Χρειάζεται να νιώθει πως, ό,τι κι αν συμβεί, θα συνεχίσει να έχει στήριξη και αγάπη».

Η σημασία του "Plan B"

Η συζήτηση επικεντρώθηκε και στην ανάγκη ύπαρξης εναλλακτικών επιλογών.

Η κ. Μπογιατζή εξήγησε ότι οι γονείς οφείλουν να δείχνουν στα παιδιά πως υπάρχουν περισσότεροι από ένας δρόμοι για να πετύχουν τους στόχους τους.

«Δεν μπορεί ένα παιδί να μεγαλώνει με την αίσθηση ότι “αν δεν πετύχω στις Πανελλήνιες, τελείωσαν όλα”. Η ύπαρξη ενός Plan B βοηθά σημαντικά στη διαχείριση του άγχους», τόνισε.

Παράλληλα, επεσήμανε ότι η ψυχική ανθεκτικότητα δεν χτίζεται λίγες μέρες πριν τις εξετάσεις, αλλά από τα πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού.

«Οι γονείς των Πανελληνίων πρέπει να είναι γονείς των Πανελληνίων από τότε που το παιδί είναι πέντε χρονών. Από τότε χτίζεται η αυτοπεποίθηση, η επιμονή και ο τρόπος που μαθαίνει να αντιμετωπίζει την αποτυχία».

"Οι Πανελλήνιες γίνονται μονοθεματικές στη ζωή των παιδιών"

Η ψυχολόγος στάθηκε ιδιαίτερα στην ψυχολογική πίεση που βιώνουν οι έφηβοι σε μια ηλικία όπου έχουν έντονη ανάγκη κοινωνικοποίησης και προσωπικής έκφρασης.

«Σε μια περίοδο που οι έφηβοι θέλουν να βγουν, να διασκεδάσουν, να ανακαλύψουν τον εαυτό τους, τους ζητάμε να λειτουργούν μονοθεματικά. Πολλά παιδιά νιώθουν ότι χάνουν κομμάτια της ζωής τους», είπε χαρακτηριστικά.

Όπως ανέφερε, πολλές φορές η αποτυχία δεν προκύπτει από έλλειψη διαβάσματος, αλλά από τη συναισθηματική εξάντληση.

«Κάποια παιδιά δεν αποτυγχάνουν επειδή δεν διάβασαν, αλλά επειδή μπήκαν σε αυτή τη διαδικασία χωρίς να παίρνουν μαζί τους ολόκληρο τον εαυτό τους».

"Δεν δίνει Πανελλήνιες όλη η οικογένεια"

Η κ. Μπογιατζή σχολίασε και τη συνολική ατμόσφαιρα που δημιουργείται μέσα σε πολλά σπίτια κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας.

«Συχνά αλλάζει ολόκληρη η λειτουργία μιας οικογένειας. Η τηλεόραση χαμηλώνει, περιορίζονται οι κοινωνικές δραστηριότητες και όλοι κινούνται γύρω από τις εξετάσεις. Όμως δεν δίνει Πανελλήνιες όλη η οικογένεια. Το παιδί δίνει».

Τόνισε επίσης ότι οι γονείς πρέπει να προστατεύσουν τα παιδιά από το αίσθημα ντροπής σε περίπτωση αποτυχίας.

«Το σημαντικότερο είναι το παιδί να νιώθει πως οι γονείς του δεν θα ντραπούν ποτέ γι’ αυτό. Πολλά παιδιά φοβούνται ότι αν δεν περάσουν, δεν θα ανήκουν πια στο κοινωνικό σύνολο ή ότι δεν θα αξίζουν αρκετά».

«Το σύστημα είναι δύσκολο και πρέπει να το αναγνωρίζουμε»

Κλείνοντας, η ψυχολόγος υπογράμμισε πως οι γονείς χρειάζεται να αναγνωρίζουν και τη δυσκολία του ίδιου του συστήματος.

«Δεν βοηθά να λέμε μόνο “διάβασε περισσότερο”. Πρέπει να μπορούμε να πούμε στο παιδί ότι ναι, το σύστημα είναι δύσκολο και πιεστικό. Όταν το παιδί νιώθει ότι ο γονιός αναγνωρίζει τη δυσκολία του, αισθάνεται ότι δεν είναι μόνο του».

Η ίδια παρομοίασε την περίοδο των εξετάσεων με έναν δύσκολο αγώνα

«Είναι σαν να λες σε έναν πολεμιστή: “Ξέρω ότι ο πόλεμος είναι δύσκολος, αλλά είμαι εδώ μαζί σου”».