Την επιστροφή του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου στις φυλακές, μετά την αναίρεση του βουλεύματος για την αποφυλάκισή του, σχολίασε ο σχεδιαστής, Βασίλης Ζούλιας, αναδημοσιεύοντας μια ανάρτηση της δημοσιογράφου και συγγραφέως, Γκρέτας Χριστοφιλοπούλου, για τη συζήτηση που γίνεται για τον Αλέξανδρο Γιωτόπουλο και για τον εφοπλιστή Κωστή Περατικό, ο οποίος δολοφονήθηκε από μέλη της 17 Νοέμβρη το 1997.

Διαβάστε: Ακρίτα: Μου γράφουν "ψόφα καρ...α" μετά τις αναρτήσεις για Γιωτόπουλο, δεν θα γίνω αρεστή σε κανέναν κερατά - Το σκληρό διαδικτυακό "μπιφ" με Δαβαράκη

Η αναδημοσίευση της ανάρτησης από τον Βασίλη Ζούλια

Ο Βασίλης Ζούλιας, σε ανάρτησή του στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook, πήρε μία δημοσίευση της Γκρέτας Χριστοφιλοπούλου και την αναδημοσίευσε με το σχόλιο: «Ακριβώς σαν να το έγραφα εγώ». Πιο συγκεκριμένα, η ανάρτηση αναφέρει: «Κάθε φορά που ακούω να γίνεται συζήτηση για τον Γιωτόπουλο, το μυαλό μου πάει αμέσως στον Κωστή Περατικό. Τον θυμάμαι γελαστό, αισιόδοξο, γεμάτο σχέδια. Θυμάμαι τον ενθουσιασμό του όταν σε μία από τις τελευταίες του συνεντεύξεις μου μιλούσε για τα Ναυπηγεία Ελευσίνας. Πίστευε ότι μπορούσαν να σωθούν. Πίστευε ότι η Ελλάδα μπορούσε να παράγει, να δημιουργεί, να προχωρά μπροστά.

Κάποιοι άλλοι αποφάσισαν ότι αυτό ήταν αρκετός λόγος για να τον εκτελέσουν. Στις 28 Μαΐου 1997, ο Κωστής έφυγε από το γραφείο του για να πάει σπίτι του. Δεν έφτασε ποτέ. Άφησε πίσω του μια γυναίκα, δύο μικρά παιδιά, γονείς, φίλους και συνεργάτες που ακόμη τον θυμούνται. Και ξέρετε τι είναι αυτό που πάντα μου έκανε εντύπωση; Ότι ο άνθρωπος που κατηγορούνταν ως ο εγκέφαλος της 17 Νοέμβρη δεν πιάστηκε επειδή τον πρόδωσε κάποιος συνεργός. Δεν πιάστηκε επειδή τον έπνιξαν οι τύψεις. Δεν βοήθησε ποτέ να αποκαλυφθεί η αλήθεια.

Πιάστηκε γιατί βρέθηκαν τα χαρτιά του. Οι σημειώσεις του για τον Κωστή Περατικό. Τα κρατούσε σπίτι του. Σαν αρχεία. Σαν τρόπαια. Σαν αναμνήσεις ενός εγκλήματος που θεωρούσε μέρος της πολιτικής του δράσης. Και είναι μια από τις μεγαλύτερες ειρωνείες αυτής της ιστορίας ότι ο Κωστής, ακόμη και μετά τη δολοφονία του, συνέβαλε άθελά του στο να οδηγηθεί ο Γιωτόπουλος στη Δικαιοσύνη. Γι’ αυτό δυσκολεύομαι να παρακολουθήσω όλη αυτή τη συζήτηση περί ανθρωπισμού για τον καταδικασμένο τρομοκράτη.

Ανθρωπισμός υπήρχε για τον Κωστή; Για τον Παύλο Μπακογιάννη; Για τον Θάνο Αξαρλιάν; Για τους υπόλοιπους νεκρούς; Για τα παιδιά που μεγάλωσαν χωρίς πατέρα; Για τους γονείς που έθαψαν τα παιδιά τους; Δεν ζητώ εκδίκηση. Δεν ζήτησα ποτέ. Αλλά δεν μπορώ να δεχθώ και τη λήθη. Γιατί πίσω από κάθε όνομα στον κατάλογο των θυμάτων υπήρχε ένας άνθρωπος. Κι ένας από αυτούς ήταν ο φίλος μου ο Κωστής. Και όχι δεν με συγκινεί στο ελάχιστο η εικόνα του γερασμένου κτήνους. Θα ήθελα να πεθάνει πίσω από τα σίδερα.  Από την Γκρέτα Χριστοφιλοπούλου ακριβώς σαν να το έγραφα εγώ».