EnΦωτιά στο Πόρτο Γερμενό: Η γυναίκα που αγκάλιασε το δέντρο - Οι φωτογραφίες που κάηκαν και οι αναμνήσεις που μένουν μετέωρες (Βίντεο)
"Τέλος, αυτό τελείωσε"
Μια επιστροφή που θύμιζε απώλεια ήταν εκείνη των κατοίκων του Πόρτο Γερμενού στα σπίτια τους μετά την καταστροφική φωτιά
Δεν είχε, αυτή η στιγμή, ευτυχές τέλος, αυτή η επιστροφή στο Πόρτο Γερμενό δεν περιείχε το στοιχείο του ενθουσιασμού και της προσμονής, μετά τη φωτιά που το κατέκαψε. Λεηλατημένη περιοχή, ένα θέαμα ειδεχθές που προσιδιάζει σε μέρος που συντελέστηκε παροιμιώδης σφαγή. Οι κάτοικοι επιστρέφουν μόνο και μόνο για να διαπιστώσουν ότι το χωροχρονικό πλεονέκτημά τους τελείωσε: το παρελθόν καθόταν, πριν τα ξημερώματα του Σαββάτου 1 Αυγούστου, στο ίδιο τραπέζι με το παρόν και το μέλλον. Τώρα στέκει μόνο του, ένα αποτύπωμα του μυαλού, φτερούγισμα πεταλούδας που στέκει στο άφυλλο κλαδί των αναμνήσεων. Παίρνει μορφή, αυτός ο θρήνος, με τη γυναίκα που αγκάλιασε το δέντρο έξω από το σπίτι της. Που είδε την οικία της να καίγεται και τις φωτογραφίες των παιδιών της να γίνονται στάχτη. Το θέμα του orangepress είναι σπαραξικάρδιο.
Διαβάστε: Σκληρό βίντεο αποτυπώνει τη στιγμή που η φωτιά εισβάλλει στο Πόρτο Γερμενό και κατακαίει τα πάντα - Στο έλεος ανέμων και φλογών η περιοχή
«Είναι ένα σπίτι που το έφτιαξε ο πεθερός μου με χίλια βάσανα και κόπο. Δεν είναι όπως βλέπετε καμία βίλα, ένα απλό σπίτι είναι», λέει η Δήμητρα στο Orange Press Agency. Το σπίτι τους είναι από τα πρώτα που βρήκε η πυρκαγιά κατεβαίνοντας με ορμή προς τον οικισμό, καθώς είναι ψηλά, «ήταν το οχυρό», όπως το περιγράφει η Δήμητρα. Εκείνη και ο σύζυγός της παρακολουθούσαν με αγωνία την πορεία της φωτιάς από την πρώτη στιγμή που ξέσπασε στον Άγιο Βασίλειο. «Βλέπαμε τον καπνό και το παρακολουθούσαμε. Φύγαμε το μεσημέρι, μετά το 112, αφού κατεβήκαμε στη θάλασσα και τα είδαμε από κοντά. Μαζέψαμε τα απαραίτητα και φύγαμε με το μικρό παιδί - τα άλλα λείπανε. Εκείνη την ώρα, γύρω στη μία με δύο, ανέβαιναν φουλ τα πυροσβεστικά και τα περιπολικά έκλειναν τον δρόμο. Φύγαμε με την ελπίδα ότι σε δύο-τρεις μέρες θα γυρίσουμε πίσω, ότι ήταν απλώς ένας συναγερμός», προσθέτει.
Η ίδια θυμάται τις τελευταίες ετοιμασίες που έκαναν μόλις δύο ημέρες πριν από την καταστροφή: «Τα είχα καθαρίσει όλα, είχαμε πλύνει κουρτίνες, είχαμε σιδερώσει, γεμίσαμε τα ντουλάπια μας τρόφιμα. Ο άντρας μου έκανε μικροεπισκευές μέσα. Τώρα θα μου πεις αυτά είναι περιττά, το σπίτι κάηκε, αλλά είναι το σοκ. Κάτσαμε μόλις δύο μέρες και έγινε αυτό. Και αυτό το όνειρο μας το πήρανε, εξαφανίστηκε».
Παρά τις ειδήσεις και τις εικόνες που έβλεπαν στην τηλεόραση, διατηρούσαν μια χαραμάδα ελπίδας όσο βρίσκονταν μακριά: «Βλέπαμε πλάνα με πυροσβεστικά και ελπίζαμε ότι το σπίτι θα σωθεί, αλλά μάλλον δεν σώθηκε. Μόνο τα πιάτα μας έμειναν, αυτό το κομματάκι που θα το κρατήσω. Ίσως βρω κι άλλα θαμμένα, δεν ξέρω...»
Στις στάχτες χάθηκαν και πολύτιμες αναμνήσεις, καθώς κάηκαν ακόμα και φωτογραφίες των παιδιών: «Είχαμε φέρει εδώ τις φωτογραφίες τους απ' όταν ήταν μικρούλια, διάφορα αναμνηστικά που μας έδιναν. Γιατί, εντάξει, τα σπίτια, λες, φτιάχνονται. Αλλά αυτό που υπήρχε εδώ, αυτή η ανάμνηση, έμεινε ανάμνηση, δεν φτιάχνεται αυτό. Τέλος, αυτό τελείωσε».
Διαβάστε: Σκληρό βίντεο αποτυπώνει τη στιγμή που η φωτιά εισβάλλει στο Πόρτο Γερμενό και κατακαίει τα πάντα - Στο έλεος ανέμων και φλογών η περιοχή
Φωτιά στο Πόρτο Γερμενό: Ένα πιατάκι μάς έμεινε
«Να, αυτό, ένα πιατάκι μάς έμεινε», λέει η Δήμητρα, κρατώντας ένα μικρό σπασμένο κομμάτι, δίνοντας την υπόσχεση ότι θα το κρατήσει. Μόλις λίγα λεπτά νωρίτερα είχε φτάσει στο σημείο, μαζί με τον σύζυγό της, Γιώργο, για να αντικρίσει το σπίτι τους διαλυμένο. Η πρώτη της κίνηση ήταν να κοντοσταθεί σε ένα μεγάλο πεύκο που ήταν έξω από το σπίτι τους, να το αγκαλιάσει και να ακουμπήσει πάνω του. Σαν να ζητά παρηγοριά και σαν να το αποχαιρετά.«Είναι ένα σπίτι που το έφτιαξε ο πεθερός μου με χίλια βάσανα και κόπο. Δεν είναι όπως βλέπετε καμία βίλα, ένα απλό σπίτι είναι», λέει η Δήμητρα στο Orange Press Agency. Το σπίτι τους είναι από τα πρώτα που βρήκε η πυρκαγιά κατεβαίνοντας με ορμή προς τον οικισμό, καθώς είναι ψηλά, «ήταν το οχυρό», όπως το περιγράφει η Δήμητρα. Εκείνη και ο σύζυγός της παρακολουθούσαν με αγωνία την πορεία της φωτιάς από την πρώτη στιγμή που ξέσπασε στον Άγιο Βασίλειο. «Βλέπαμε τον καπνό και το παρακολουθούσαμε. Φύγαμε το μεσημέρι, μετά το 112, αφού κατεβήκαμε στη θάλασσα και τα είδαμε από κοντά. Μαζέψαμε τα απαραίτητα και φύγαμε με το μικρό παιδί - τα άλλα λείπανε. Εκείνη την ώρα, γύρω στη μία με δύο, ανέβαιναν φουλ τα πυροσβεστικά και τα περιπολικά έκλειναν τον δρόμο. Φύγαμε με την ελπίδα ότι σε δύο-τρεις μέρες θα γυρίσουμε πίσω, ότι ήταν απλώς ένας συναγερμός», προσθέτει.
"Σχέδια για μικρές μετατροπές προσβασιμότητας"
Το εξοχικό αυτό ήταν για εκείνους ένας τόπος ξεκούρασης, αλλά και ένα καταφύγιο φροντίδας, καθώς το ένα τους παιδί έχει αναπηρία. «Ερχόμασταν να αναπνεύσουμε λίγο οξυγόνο, να φύγουμε από τις δουλειές μας και την πόλη. Είχαμε φτιάξει μέχρι και ράμπα για να μπαίνει το παιδί εύκολα, να κάνει τα μπάνια του, να του κάνει καλό. Είχαμε κάνει τόσα σχέδια για μικρές μετατροπές προσβασιμότητας», σημειώνει με τη φωνή της να σπάει.Η ίδια θυμάται τις τελευταίες ετοιμασίες που έκαναν μόλις δύο ημέρες πριν από την καταστροφή: «Τα είχα καθαρίσει όλα, είχαμε πλύνει κουρτίνες, είχαμε σιδερώσει, γεμίσαμε τα ντουλάπια μας τρόφιμα. Ο άντρας μου έκανε μικροεπισκευές μέσα. Τώρα θα μου πεις αυτά είναι περιττά, το σπίτι κάηκε, αλλά είναι το σοκ. Κάτσαμε μόλις δύο μέρες και έγινε αυτό. Και αυτό το όνειρο μας το πήρανε, εξαφανίστηκε».
"Δεν θα ζήσουμε να το ξαναδούμε"
Κοιτάζοντας γύρω της τα αποκαΐδια, η Δήμητρα δείχνει τα σημάδια από τη σφοδρότητα της πύρινης λαίλαπας. «Οι θερμοκρασίες ήταν απίστευτες, έλιωσαν μέχρι και οι υδρορροές. Αυτά εδώ ήταν τα ξύλινα δοκάρια της μεγάλης σκεπής που είχαμε στη βεράντα. Καταρρέουν όλα. (...) Ακόμα και το δάσος... Εμείς δεν θα ζήσουμε να το ξαναδούμε, είναι το τέλος για εμάς. Ήταν το οχυρό μας».Παρά τις ειδήσεις και τις εικόνες που έβλεπαν στην τηλεόραση, διατηρούσαν μια χαραμάδα ελπίδας όσο βρίσκονταν μακριά: «Βλέπαμε πλάνα με πυροσβεστικά και ελπίζαμε ότι το σπίτι θα σωθεί, αλλά μάλλον δεν σώθηκε. Μόνο τα πιάτα μας έμειναν, αυτό το κομματάκι που θα το κρατήσω. Ίσως βρω κι άλλα θαμμένα, δεν ξέρω...»
Στις στάχτες χάθηκαν και πολύτιμες αναμνήσεις, καθώς κάηκαν ακόμα και φωτογραφίες των παιδιών: «Είχαμε φέρει εδώ τις φωτογραφίες τους απ' όταν ήταν μικρούλια, διάφορα αναμνηστικά που μας έδιναν. Γιατί, εντάξει, τα σπίτια, λες, φτιάχνονται. Αλλά αυτό που υπήρχε εδώ, αυτή η ανάμνηση, έμεινε ανάμνηση, δεν φτιάχνεται αυτό. Τέλος, αυτό τελείωσε».
