Το 1946, ο Richard Avedon ήταν 23 ετών και μόλις είχε αποκτήσει το δικό του φωτογραφικό στούντιο. Οι ΗΠΑ μέτραγαν λιγότερο από ένα χρόνο που είχαν βγει θριαμβεύτριες, αλλά λαβωμένες, από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Richard Avedon είχε ξεκινήσει να συνεργάζεται με τα περιοδικά Life και Vanity Fair. Την ίδια χρονιά βρίσκεται στην Ιταλία, χωρίς να γνωρίζουμε για λογαριασμό ποιανού.

Ογδόντα χρόνια αργότερα το δελτίο τύπου από την γκαλερί Gagosian Rome ξεκινάει ως εξής: “Ο Gagosian είναι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσει τις Italian Days, μια έκθεση που αντιπαραθέτει περισσότερες από είκοσι φωτογραφίες του Richard Avedon…”.

Και βέβαια η γκαλερί βρίσκεται στην “ευχάριστη θέση”, και το κοινό βρέθηκε στην ίδια θέση, μια και ο Richard Avedon, ο αναξιολόγητος τότε νεαρός φωτογράφος, προσμετράται σήμερα ανάμεσα στους κορυφαίους φωτογράφους του πλανήτη.

Με το μάτι του Richard Avedon
Το 1946 η Ιταλία ήταν με την πλευρά των ηττημένων στον ίδιο πόλεμο και κυριολεκτικά κατεστραμμένη. Ο Avedon θα ταξιδέψει στη Ρώμη, στη Βενετία και στη Σικελία και θα καταγράψει με την απειρία του αρχάριου που ψάχνει τις πατημασιές του, οτιδήποτε του τραβάει την προσοχή. Αργότερα θα αποδειχτεί πως ο Avedon διέθετε “μάτι” και πλούσιο ταλέντο, μια και πολλές από εκείνες τις φωτογραφίες αποδείχτηκαν τελικά πως ήταν το προσχέδιο για κάποιες άλλες που τράβηξε αργότερα, την εποχή της ωριμότητας και αναγνωρισιμότητάς του.

Η Ιταλία τον μάγεψε κυριολεκτικά με τον συνδυασμό του φυσικού κάλλους, του αρχαίου μεγαλείου και της σύγχρονης καταστροφής. Βγήκε στους δρόμους και φωτογράφιζε με τη Rolleiflex του. Δεν χρησιμοποίησε τρίποδο, ούτε καθοδηγούσε τα “μοντέλα” του – απλώς τα κατέγραφε. Υπήρχε μια γνήσια αλληλοεπίδραση μεταξύ του φωτογράφου και του μοντέλου: απελπισμένες γυναίκες, χαμογελαστά παιδιά, ξυλοπόδαροι και άλλοι καλλιτέχνες του δρόμου.