Ο Γιάννης Βογιατζής γιορτάζει τα 100 χρόνια ζωής - Το συγκινητικό αφιέρωμα της Finos Film στον "πιο γλυκό κύριο" του ελληνικού σινεμά (Βίντεο)
Ο ηθοποιός που έκανε τον ελληνικό κινηματογράφο ανθρώπινο
Ο Γιάννης Βογιατζής γίνεται αιωνόβιος και η Finos Film τον τιμά με ένα ξεχωριστό βίντεο αφιερωμένο στην πορεία του στον χρυσό ελληνικό κινηματογράφο - «Ένας αιώνας ζωής γεμάτος ρόλους που δεν ξεχνιούνται»
Έναν ολόκληρο αιώνα ζωής συμπληρώνει σήμερα ο Γιάννης Βογιατζής, ένας από τους πιο αγαπημένους και αναγνωρίσιμους ηθοποιούς του ελληνικού κινηματογράφου. Με αφορμή τα 100ά του γενέθλια, (2 Ιανουαρίου 1926) η Finos Film τίμησε τον «πιο γλυκό κύριο» του σινεμά με ένα εξαιρετικό αφιέρωμα, γεμάτο εικόνες, ρόλους και στιγμές από τη χρυσή εποχή του εμπορικού ελληνικού κινηματογράφου.
Το αφιέρωμα της Finos Film για τον αιωνόβιο ηθοποιό
Η Finos Film ανάρτησε ένα συγκινητικό βίντεο, συνοδευόμενο από ένα μήνυμα γεμάτο αγάπη και σεβασμό για τον Γιάννη Βογιατζή. «100 ετών γίνεται σήμερα ο μαγικός Γιάννης Βογιατζής. Ο πιο γλυκός κύριος του ελληνικού σινεμά και ένας από τους πιο αγαπημένους ηθοποιούς της Finos Film κλείνει σήμερα 100 χρόνια ζωής και μαζί του γιορτάζει όλη η Ελλάδα. Χιλιόχρονος», ανέφερε χαρακτηριστικά η εταιρεία, αποτυπώνοντας το συναίσθημα που συνοδεύει το όνομά του εδώ και δεκαετίες.
Η διαδρομή του Γιάννη Βογιατζή από το Αιτωλικό στη σκηνή
Ο Γιάννης, Ιωάννης Βογιατζής γεννήθηκε στο Αιτωλικό Αιτωλοακαρνανίας και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, ενώ για ένα διάστημα φοίτησε και στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή. Το θεατρικό του ντεμπούτο έγινε το 1955 στο θέατρο Διονύσια, αμέσως μετά την αποφοίτησή του, στο έργο «Ο έμπορος της Βενετίας» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, σηματοδοτώντας την αρχή μιας μακράς και πολυσχιδούς πορείας.
Ο Γιάννης Βογιατζής έγινε ευρέως γνωστός στο κοινό μέσα από τον ρόλο του Μικέ στην ταινία «Ο Μικές παντρεύεται», ενώ ξεχώρισε και ως ραδιοφωνικός και στη συνέχεια κινηματογραφικός Λαλάκης. Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1957 στην ταινία «Λατέρνα, φτώχεια και γαρύφαλλο», ανοίγοντας έναν κύκλο συνεργασιών που τον καθιέρωσαν ως έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς κωμικούς ηθοποιούς της εποχής.
Η πλούσια κωμική φλέβα και οι αξέχαστοι ρόλοι
Με συμμετοχή σε 68 ταινίες, κυρίως κωμωδίες, κομεντί και φαρσοκωμωδίες, ο Γιάννης Βογιατζής άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στον ελληνικό κινηματογράφο. Ανάμεσα στους πιο χαρακτηριστικούς ρόλους του ξεχωρίζουν οι εμφανίσεις του στις ταινίες «Η γυναίκα μου τρελλάθηκε», «Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη», «Δεσποινίς διευθυντής», «Ένα κορίτσι για δύο», «Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα κι ο κοντός», «Θα σε κάνω βασίλισσα», «Νύχτα γάμου», «Το παιδί της μαμάς» και πολλές ακόμη, που συνεχίζουν να προβάλλονται και να αγαπιούνται μέχρι σήμερα.
🎂 100 ετών γίνεται σήμερα ο μαγικός Γιάννης Βογιατζής!!
Ο πιο γλυκός κύριος του ελληνικού σινεμά – και ένας από τους πιο αγαπημένους ηθοποιούς της FF – κλείνει σήμερα 100 χρόνια ζωής, και μαζί του γιορτάζει όλη η Ελλάδα!! Χιλιόχρονος!#100Χρόνια#ΓιάννηςΒογιατζήςpic.twitter.com/ZXmgvEOsOv
Παράλληλα με τον κινηματογράφο, η καριέρα του εκτείνεται στο θέατρο, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Συνεργάστηκε με πολλούς θιάσους, αρκετές φορές ως θιασάρχης, ενώ η κωμική του φλέβα τον καθιέρωσε στο ραδιόφωνο με το «Ημερολόγιο ενός θυρωρού» και στην τηλεόραση με σειρές όπως «Η γειτονιά μας» και «Ο ονειροπαρμένος».
Οι σχέσεις και οι συνοδοιπόροι μιας γενιάς
Ο Γιάννης Βογιατζής είναι εξάδελφος και συνονόματος του επίσης ηθοποιού και τραγουδιστή Γιάννη Βογιατζή. Έχει δηλώσει ότι υπήρξε συμμαθητής με σπουδαίες μορφές του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, όπως η Ειρήνη Παπά, ο Αλέκος Αλεξανδράκης και η Άννα Συνοδινού, γεγονός που τον τοποθετεί στον πυρήνα μιας ολόκληρης γενιάς καλλιτεχνών.
Ένας αιώνας ζωής, μια ανεξίτηλη κληρονομιά
Σήμερα, με τη συμπλήρωση 100 χρόνων ζωής, ο Γιάννης Βογιατζής δεν τιμάται μόνο για το πλήθος των ρόλων του, αλλά κυρίως για τη γλυκύτητα, την ανθρωπιά και τη διαχρονική του παρουσία στις μνήμες του κοινού. Το αφιέρωμα της Finos Film λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι ο ελληνικός κινηματογράφος δεν έχτισε μόνο εικόνες, αλλά και πρόσωπα που παραμένουν ζωντανά στο συλλογικό συναίσθημα.