Ο Άρης Λεμπεσόπουλος άνοιξε την καρδιά του στο Στούντιο 4, για τη διαδρομή του στην υποκριτική, τις πρώτες επιλογές που διαμόρφωσαν την πορεία του και τις δύσκολες στιγμές που σημάδεψαν την καριέρα του. Με ειλικρίνεια και αυτοσαρκασμό, ο ηθοποιός μοιράζεται τις εμπειρίες του από τα πρώτα του βήματα μέχρι τις μεγάλες σκηνές της τηλεόρασης και του θεάτρου, αποκαλύπτοντας τόσο τα «παράσημα» που τον τιμούν όσο και τα εμπόδια που χρειάστηκε να ξεπεράσει για να φτάσει ως εδώ. Μέσα από την αφήγησή του αναδεικνύεται η ανθρώπινη πλευρά ενός καλλιτέχνη που αντιμετωπίζει με θάρρος τις προκλήσεις της ζωής και της τέχνης.

Διαβάστε: Άρης Λεμπεσόπουλος στην Απογευματινή: Δεν έβγαλα λεφτά, έπαιρνα πάντα ότι μου έδιναν-Στο θέατρο έχω υποφέρει, στην τηλεόραση όχι

Τα «παράσημα» και η σημασία της μνήμης

Ο Άρης Λεμπεσόπουλος εξηγεί τη σημασία που έχει για εκείνον το γεγονός ότι οι θεατές τον θυμούνται μέσα από αυτήν τη δουλειά: «Με τιμάει να σε θυμούνται για κάτι. Είναι από τα λίγα παράσημά μου. Μια συνάντηση ανθρώπων, ιστορίας, μουσικής, φωτογραφίας, σκηνοθεσίας. Μπορεί να είναι και το μόνο μου παράσημο. Έχω κι ένα-δυο, αλλά αυτό μένει σαν αποτύπωμα σε μια εικόνα».Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στον «Αρχιμάστορα Σόλνες» και στη βαριά κληρονομιά του Δημήτρη Χορν, που τον ακολουθεί μέχρι σήμερα. Περιέγραψε τη συγκλονιστική εμπειρία που αποτύπωσε ένα ντοκιμαντέρ του κυρίου Σκεύα: «Υπάρχει ένα πολύ ωραίο ντοκιμαντέρ του κυρίου Σκεύα, όπου ο Χορν λέει ότι έβλεπε πάντα στον ύπνο του τον πατέρα του ζωντανό. Όταν έκανε τον “Αρχιμάστορα Σόλνες”, τον είδε νεκρό. Ήξερε ότι θα ήταν η τελευταία φορά. Το κουβαλάω μέσα μου ότι αυτό ήταν το τελευταίο του έργο. Καμιά φορά λες, μήπως είναι το τελευταίο μου κι εμένα; Όχι γιατί συγκρίνομαι εγώ μ’ αυτόν τον μυθικό άνθρωπο της εποχής του. Αλλά αυτό δεν φεύγει».

Δύσκολες στιγμές και προσωπικό ταξίδι

Ο ηθοποιός Άρης Λεμπεσόπουλος δεν έκρυψε τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στην πορεία του, μιλώντας για την εμπειρία του να βρεθεί υπό το βλέμμα του μεγάλου Δημήτρη Χορν: «Δεν πήραν τα μυαλά μου αέρα. Ίσα ίσα, δυσκολεύτηκα. Μετά δυσκολεύτηκα και στην εύρεση εργασίας. Άκουσα τα πάντα, ότι ήταν σόου, ότι δεν το εννοούσε. Όμως πιστεύω πως εκείνη τη βραδιά έκανε μέσα από μένα ένα προσωπικό ταξίδι στο παρελθόν του. Αυτό το “σόου” μου δημιούργησε εχθρούς και ένα σύμπλεγμα εγκλωβισμού».