Ο Διονύσης Τσακνής παραχώρησε πρόσφατα μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στην εκπομπή «Super Κατερίνα» με την Κατερίνα Καινούργιου, μιλώντας για σημαντικές στιγμές της καλλιτεχνικής του πορείας αλλά και για προσωπικές απώλειες που τον σημάδεψαν. Ιδιαίτερη συγκίνηση προκάλεσαν οι αναφορές του στον φίλο και συνεργάτη του, Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, ο οποίος έφυγε πρόωρα από τη ζωή, αφήνοντας πίσω του ένα μεγάλο κενό στον κόσμο της μουσικής και στη ζωή του Τσακνή. Ο γνωστός καλλιτέχνης δεν έκρυψε τη συγκίνηση του και περιέγραψε τον τρόπο που η απώλεια του Λαυρέντη τον επηρέασε, τόσο προσωπικά όσο και καλλιτεχνικά.

Διαβάστε: Διονύσης Τσακνής για σύζυγό του Άννα Μονογιού: "Μπήκε στη ζωή μου και την άλλαξε"

Η βαθιά πληγή της απώλειας

Ο Διονύσης Τσακνής αρχικά μίλησε για το πόσο δύσκολη ήταν η χρονιά που έχασε τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα:«Μια από τις πιο δύσκολες χρονιές της ζωής μου ήταν όταν έφυγε ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας. Και ένα χρόνο πριν έφυγε ένας άλλος αγαπημένος, ο Μάνος Ελευθερίου. Ήταν ένα τραύμα που εξακολουθεί να υπάρχει, αυτό το τραύμα. Πέρασαν τα χρόνια, είναι λογικό ότι ο καιρός αυτά τα πράγματα τα μαλακώνει, αλλά η απώλεια εξακολουθεί να είναι απώλεια και μάλιστα μεγάλη. Ο Λαυρέντης είχε μια πολύ ισχυρή προσωπικότητα. Πάρα πολύ σπουδαία. Πολλά πράγματα από αυτά που έλεγε ή από τη συμπεριφορά που είχε, τα υιοθέτησα εκ των υστέρων. Σε πάρα πολλά πράγματα ο Λαυρέντης είχε επιρροή επάνω μου, χωρίς να το καταλαβαίνει».

Η μνήμη και η μουσική που παραμένει ζωντανή

Στη συνέχεια, ο Διονύσης Τσακνής μοιράστηκε τις προσωπικές στιγμές που θυμάται μαζί με τον φίλο του και τον τρόπο που η μουσική του Μαχαιρίτσα συνεχίζει να τον αγγίζει: «Ναι, μου λείπει πολύ. Υπάρχουν στιγμές που έχω την εντύπωση ότι αν γυρίσω δίπλα μου θα τον δω. Ειδικά όταν κάνουμε τα αφιερώματα στα τραγούδια του, εκεί τα πράγματα είναι και λίγο δύσκολα. Όπως επίσης δύσκολο είναι και σε μένα κάθε βράδυ όταν, εδώ σε αυτή τη σκηνή που τη μοιράζομαι με τον αγαπημένο μου φίλο, τον Κώστα Τουρνά, λέω κάποια τραγούδια του Λαυρέντη. Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι θα κάνω συναυλία και δεν θα πω δύο τρία τραγούδια του Λαυρέντη».