Η Νατάσα Θεοδωρίδου μίλησε για πρώτη φορά με ειλικρίνεια και χιούμορ για το ενδεχόμενο να γίνει γιαγιά, αποκαλύπτοντας πως δεν έχει ακόμα συμφιλιωθεί πλήρως με την ιδέα του να αποκτήσει σύντομα ένα εγγονάκι. Η τραγουδίστρια, που παραμένει ενεργή επαγγελματικά και αφιερώνει μεγάλο μέρος της ζωής της στην οικογένεια, εξηγεί πως, παρόλο που δεν είναι έτοιμη ψυχολογικά, θα πρέπει να αποδεχτεί τα γεγονότα όταν αυτά συμβούν. Στη συνέντευξή της στο podcast των Rainbow Mermaids, η Νατάσα μίλησε επίσης για τον γάμο της, το μεγάλωμα των παιδιών της, αλλά και τη σημασία της οικογενειακής υποστήριξης.

Διαβάστε: Νατάσα Θεοδωρίδου: "Είσαι η ευλογία της ζωής μου" – Η τρυφερή ανάρτησή για τα γενέθλια της κόρης της Ανδριάνας

Η αντίδραση της Νατάσας Θεοδωρίδου στο ενδεχόμενο εγγονιού

Όταν η συζήτηση ήρθε γύρω από την πιθανότητα να αποκτήσει εγγονάκι, η Νατάσα Θεοδωρίδου εξομολογήθηκε με ειλικρίνεια και χιούμορ: «Δεν είμαι συμφιλιωμένη απόλυτα με το να αποκτήσω εγγονάκι, αλλά άμα γίνει, τι θα του λέω; "Μη με λες γιαγιά"; Η μεγάλη μου κόρη είναι 30 χρονών. Δεν είναι λογικό; » Και απευθυνόμενη στη μεγάλη της κόρη, Χριστιάνα Μπέτα, πρόσθεσε: «Χριστιάνα, μην ακούς τι λέμε παιδί μου! Τα λέμε από τη μία στιγμή και κάνουμε μετά την κωλοτούμπα»

Οι αναμνήσεις από τον γάμο και το μεγάλωμα των παιδιών

Σε άλλο σημείο της συνέντευξης, η Νατάσα αναφέρθηκε στο παρελθόν της, εξηγώντας πώς συνδύασε την προσωπική της ζωή με την επαγγελματική πορεία: «Δεν είχαμε παντρευτεί με τον πατέρα της Κρις όταν έμεινα έγκυος. Παντρευτήκαμε μετά, όσο ήμουν έγκυος. Οπότε δεν ήταν ο σκοπός ο γάμος. Αφού είχαμε σχέση, έμεινα έγκυος, προφανώς παντρευτήκαμε και παρόλο το νεαρό της ηλικίας μου τότε, στα 23 δηλαδή που έμεινα έγκυος, δεν έβαλα στο μυαλό μου κάτι άλλο. Γιατί εγώ τραγούδαγα ταυτόχρονα. Όταν γίνεται κάτι, δεν αντιδρώ, έτσι είμαι σαν άνθρωπος. Λέω "έτσι είναι να γίνει". Ένα παιδί μεγαλώνει ένα παιδί, αλλά μετά, τι ωραία που είναι όταν είσαι κοντά στο παιδί. Έβλεπα τα παιδιά να μεγαλώνουν και μεγάλωνα κι εγώ μαζί τους. Στον γονέα πρέπει οι κεραίες του να είναι πάντα ανοιχτές. Είχα και έχω βοήθεια. Η βοήθεια παραμένει πάντα από τη μητέρα μου, από τη θεία μου, από όλη την οικογένεια. Η θεία μου η Κούλα, που την λατρεύω και είναι σαν δεύτερη μητέρα μου, έμεινε μαζί μου 13 χρόνια σχεδόν. Άφησε τη ζωή της και ήρθε εδώ και ουσιαστικά μου μεγάλωσε τα παιδιά. Και το λέω με πολλή περηφάνια. Ακούγεται ως θυσία αλλά δεν είναι. Έτσι πρέπει να είναι οι οικογένειες. Δηλαδή εάν οι κόρες μου κάνουν ένα παιδί, θέλω να είμαι εκεί όσο μπορώ με τη δουλειά που κάνω».