Για μία από τις πιο δύσκολες και καθοριστικές περιόδους της ζωής της μίλησε ανοιχτά η Στεφανή Καπετανίδη, περιγράφοντας πώς βρέθηκε να δίνει ταυτόχρονα τη δική της μάχη με τον καρκίνο, την ίδια στιγμή που έμαθε ότι και η μητέρα της είχε διαγνωστεί με την ίδια ασθένεια. Μια εμπειρία οριακή, επώδυνη, αλλά και βαθιά μεταμορφωτική, που όπως εξομολογήθηκε, της άλλαξε για πάντα τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τη ζωή, την αγάπη και τις ανθρώπινες σχέσεις. Η ηθοποιός βρέθηκε καλεσμένη στην εκπομπή Happy Day την Τετάρτη 21 Ιανουαρίου και μίλησε με σπάνια ειλικρίνεια για όσα βίωσε, αποκαλύπτοντας πως αυτή η κοινή δοκιμασία με τη μητέρα της τους έδωσε την ευκαιρία να έρθουν πιο κοντά από ποτέ. Να πουν όσα ίσως υπό άλλες συνθήκες θα έμεναν ανείπωτα. Να εκφράσουν την αγάπη τους χωρίς φόβο, χωρίς εκκρεμότητες, χωρίς «σκιές».

Διαβάστε: Συγκλονίζει η Στεφανή Καπετανίδη για τη μάχη της με τον καρκίνο -"Αρρωστήσαμε μαζί με τη μαμά μου, εγώ νίκησα, εκείνη όχι" (Βίντεο)

Στεφανή Καπετανίδη: Η διπλή διάγνωση του καρκίνου με τη μητέρα της και το σοκ

Όπως περιέγραψε η Στεφανή Καπετανίδη, όλα συνέβησαν μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, την ώρα που η ίδια βρισκόταν ακόμη στο νοσοκομείο, προσπαθώντας να συνέλθει από τη δική της επέμβαση. Η είδηση για τη μητέρα της ήρθε απροσδόκητα και λειτούργησε σαν δεύτερο, ισχυρό χτύπημα. «Ενώ εγώ ήμουν ακόμα στο νοσοκομείο, μετά την επέμβασή μου, έμαθα για τη μαμά ότι ξεκίνησαν οι πόνοι. Και άρα μάθαμε μετά από μία εβδομάδα ότι είχε και εκείνη καρκίνο. Εκείνη την ώρα, απλά δεν μπορείς να σκεφτείς. Νόμιζα ότι μου έκαναν μία κακόγουστη φάρσα. Δεν ήξερα από πού να πιαστώ. Αλλά όλα γίνονται τελικά, αναγκαστικά μπαίνεις σε έναν χορό που πρέπει να χορέψεις».

Οι στιγμές που μένουν για πάντα

Μέσα σε αυτό το σκοτεινό τοπίο, η ηθοποιός περιέγραψε πώς γεννήθηκαν και κάποιες από τις πιο ουσιαστικές στιγμές της ζωής της. Στιγμές αληθινής επαφής, όπου τα περιττά εξαφανίστηκαν και έμεινε μόνο η αγάπη, γυμνή και καθαρή. «Σε αυτές τις στιγμές όντως γίνονται κάποια μαγικά πράγματα. Ζεις στιγμές εντελώς διαφορετικές. Και πραγματικά τι να πω. Το ευγνωμονώ που μπορέσαμε με τη μαμά μου για δύο μήνες να πούμε πράγματα. Ακόμα ανατριχιάζω. Είναι σημαντικό ότι πραγματικά μπορέσαμε να πούμε “σ’ αγαπώ” η μία στην άλλη, χωρίς να υπάρχει τίποτε από πίσω να το σκιάζει. Τίποτα. “Κόρη μου, Στεφανή μου, σ’ αγαπώ”, “κι εγώ, μαμά, σ’ αγαπώ”. Το πήρα όλο και της το έδωσα. Μόνο αυτό».