Δώρα Χρυσικού: "Όταν έρχεται η ασθένεια, η μοναξιά γιγαντώνεται - Έγινα δέκα φορές πιο δυνατή"

Η Δώρα Χρυσικού παραχωρεί μια βαθιά ανθρώπινη και απολύτως ειλικρινή συνέντευξη στο περιοδικό «Λοιπόν», μιλώντας για τις στιγμές που ένιωσε να δοκιμάζεται η αξιοπρέπειά της, για τη σχέση της με την αδικία, για την εμπειρία της ασθένειας και τη μοναξιά που τη συνοδεύει, αλλά και για τη δύναμη που αναγκάστηκε να βρει μέσα της για να σταθεί ξανά όρθια.

Διαβάστε: Η εξομολόγηση της Δώρας Χρυσικού για τον καρκίνο: "Η διάγνωση ήρθε με παράδοξο τρόπο και από τότε έχω μετατραυματικό στρες" (Βίντεο)

Η Δώρα Χρυσικού για τις στιγμές που δοκιμάστηκε η αξιοπρέπειά της

Μιλώντας για το αν στη ζωή της υπήρξαν άνθρωποι που προσπάθησαν να καταπατήσουν την αξιοπρέπειά της, η Δώρα Χρυσικού απαντά χωρίς καμία διάθεση ωραιοποίησης. «Εννοείται, και υπήρξαν άνθρωποι που προσπάθησαν να καταπατήσουν την αξιοπρέπειά μου. Και όποιος άνθρωπος πει ότι δεν του έχει συμβεί αυτό, μάλλον λέει ψέματα. Νομίζω ότι όσο πιο πολύ συζητάμε για αυτά τα πράγματα, τόσο μεγαλύτερη συνειδητοποίηση έχουμε στο τι εστί καταπίεση και παραβίαση δικαιωμάτων». Κοιτώντας πίσω, αναγνωρίζει ότι κάποιες καταστάσεις δεν ήταν όσο ισότιμες θα ήθελε, δείχνοντας παράλληλα και διάθεση αυτοκριτικής. «Κοιτώντας πίσω, συνειδητοποιώ ότι κάποια πράγματα δεν ήταν τελικά όσο ισότιμα θα ήθελα να είναι. Ενδεχομένως και εγώ μπορεί να έχω αδικήσει ανθρώπους, γιατί αυτό το πράγμα δεν είναι ποτέ μονόπλευρο». Για την ίδια, το ουσιαστικό βρίσκεται στη συνειδητοποίηση και στα όρια. «Νομίζω τελικά ότι το σημαντικό είναι να μπορούμε να τα καταλαβαίνουμε αυτά, να τα αναγνωρίζουμε, να ζητάμε συγγνώμη και να βάζουμε τα όριά μας στις νέες σχέσεις που δομούμε».

Από παιδί απέναντι στην αδικία, χωρίς δεύτερη σκέψη

Αναφερόμενη στο αν αυτή η στάση απέναντι στο άδικο υπήρχε από νωρίς στη ζωή της ή καλλιεργήθηκε με τον χρόνο, η Δώρα Χρυσικού ξεκαθαρίζει ότι πρόκειται για ένα χαρακτηριστικό που τη συνοδεύει από πολύ μικρή ηλικία. «Από πολύ μικρή ηλικία. Στην 4η Δημοτικού φοιτούσα σε ιδιωτικό σχολείο. Ήμουν ένα αρκετά δειλό παιδί, που δίσταζε ακόμη και να σηκώσει το χέρι για να πει το μάθημα». Παρά τη συστολή της, όμως, δεν μπορούσε να μείνει αμέτοχη μπροστά στην αδικία. «Ωστόσο, όταν έβλεπα αδικία, πάντα έβγαινα μπροστά για να υπερασπιστώ όσους αδικούνταν». Όπως εξηγεί, αυτή η στάση ζωής έχει βαθιές ρίζες στο οικογενειακό της περιβάλλον. «Αυτό ήταν κάτι που έμαθα από τους γονείς μου. Το δίκαιο και η αδικία βρίσκονται πολύ ψηλά στον αξιακό μου κώδικα».

Από πού αντλεί δύναμη στις πιο δύσκολες στιγμές

Μιλώντας για τις δύσκολες περιόδους και τον τρόπο που τις αντιμετωπίζει, η απάντησή της είναι λιτή και απόλυτα ξεκάθαρη. «Από τον εαυτό μου, αλλά και από τους ανθρώπους που έχω στη ζωή μου».

Η ασθένεια, η ψυχοθεραπεία και η μοναξιά που γιγαντώνεται

Αναφερόμενη στον ρόλο της ψυχοθεραπείας, η Δώρα Χρυσικού τονίζει ότι αποτελεί σημαντικό στήριγμα στη ζωή της. «Βεβαίως, παίζει πολύ σημαντικό ρόλο». Ωστόσο, η εμπειρία της ασθένειας, όπως λέει, της αποκάλυψε μια σκληρή αλήθεια. «Έχω καταλάβει όμως ότι, ειδικά όταν έρχεται η ασθένεια, η μοναξιά γιγαντώνεται. Όσο υποστηρικτικό κι αν είναι το περιβάλλον σου, σε αυτόν τον αγώνα είσαι τελικά μόνος σου». Σε εκείνη τη φάση χρειάστηκε να στραφεί βαθιά μέσα της. «Εκεί χρειάστηκε να αντλήσω τεράστια δύναμη από μέσα μου». Σήμερα, κοιτώντας πίσω, αισθάνεται διαφορετική. «Μετά από αυτή την περίοδο, νιώθω πως έγινα δέκα φορές πιο δυνατή».

Οι φόβοι που υπάρχουν αλλά δεν ορίζουν τη ζωή της

Παρότι δηλώνει έτοιμη να αντιμετωπίσει όσα έρθουν, η Δώρα Χρυσικού δεν ισχυρίζεται ότι έχει ξεπεράσει τον φόβο. «Φυσικά και φοβάμαι. Το ότι νιώθω έτοιμη για όλα δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν φόβοι». Η διαφορά, όπως εξηγεί, βρίσκεται στον τρόπο που επιλέγει να τους διαχειρίζεται. «Δεν επιτρέπω στον φόβο να ορίζει τη ζωή μου». Αγαπά βαθιά τη ζωή, και αυτό ακριβώς γεννά τους φόβους της. «Αγαπάω πολύ τη ζωή και ακριβώς γι’ αυτό φοβάμαι να τη χάσω. Φοβάμαι τη μοναξιά, την ανημποριά, το να μην είμαι επαρκής, το να χάσω αγαπημένους ανθρώπους». Κλείνοντας, ξεκαθαρίζει τη στάση ζωής της. «Ο φόβος υπάρχει, αλλά δεν πρέπει να γίνεται εμπόδιο σε αυτά που θέλουμε να κάνουμε».