Νέο κεφάλαιο ανοίγει στη διεθνή συζήτηση γύρω από τη διαμάχη της Άμπερ Χερντ με τον Τζόνι Ντεπ, μέσα από το ντοκιμαντέρ "Silenced", το οποίο προβλήθηκε στο Sundance Film Festival. Η 39χρονη ηθοποιός μιλά για πρώτη φορά με τέτοια ωμότητα για τις νομικές μάχες, τις κοινωνικές συνέπειες και το προσωπικό κόστος της δημόσιας αντιπαράθεσης που στιγμάτισε τη ζωή και την καριέρα της.

Διαβάστε: Άμπερ Χερντ: Zει με ψευδώνυμο σε βίλα εκατομμυρίων στη Μαγιόρκα - Η κρυφή ζωή της ηθοποιού μετά τη δίκη


Η Άμπερ Χερντ στο "Silenced" και το μήνυμα πίσω από τις αγωγές δυσφήμισης

Το "Silenced" δεν είναι ένα ντοκιμαντέρ που εστιάζει απλώς σε μια celebrity υπόθεση. Αντίθετα, εξετάζει πώς οι νόμοι περί δυσφήμισης μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως εργαλείο φίμωσης εναντίον ανθρώπων που καταγγέλλουν κακοποίηση. Η περίπτωση της Άμπερ Χερντ λειτουργεί ως βασικός άξονας, όχι όμως ως μοναδικό παράδειγμα. Στην ταινία παρουσιάζονται επίσης η δημοσιογράφος Catalina Ruiz-Navarro από την Κολομβία και η Brittany Higgins από την Αυστραλία, με τις ιστορίες τους να συνδέονται γύρω από ένα κοινό μοτίβο: όταν γυναίκες μιλούν δημόσια, τα ισχυρά συστήματα αντιδρούν.

«Δεν πρόκειται για μένα», η στιγμή που η Χερντ παραδέχεται τη σιωπή της

Σε συνομιλία της με τη σκηνοθέτιδα Σελίνα Μάιλς, η Άμπερ Χερντ κάνει μία από τις πιο σκληρές παραδοχές της δημόσιας παρουσίας της: «Δεν πρόκειται για μένα. Έχω χάσει την ικανότητά μου να μιλάω. Δεν είμαι εδώ για να πω την ιστορία μου. Δεν θέλω να πω την ιστορία μου. Στην πραγματικότητα, δεν θέλω να χρησιμοποιήσω πια τη φωνή μου. Αυτό είναι το πρόβλημα». Η δήλωση αυτή αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα αν ληφθεί υπόψη το μέγεθος της παγκόσμιας δημοσιότητας που έλαβε η δικαστική της διαμάχη με τον Τζόνι Ντεπ, μετατρέποντας μια νομική υπόθεση σε πολιτισμικό και κοινωνικό φαινόμενο.



Η δίκη, τα ΜΜΕ και το τίμημα της δημόσιας έκθεσης

Στο "Silenced" συμμετέχει και η δικηγόρος ανθρωπίνων δικαιωμάτων Τζένιφερ Ρόμπινσον, η οποία είχε συνεργαστεί με τη Χερντ κατά τη διάρκεια της αγωγής που είχε καταθέσει ο Ντεπ εναντίον της βρετανικής εφημερίδας The Sun. Η Χερντ περιγράφει μια κρίσιμη στιγμή μετά το τέλος εκείνης της δίκης: «Θυμάμαι ότι στο τέλος της δίκης, μου ήρθε η ιδέα να πω κάτι στον Τύπο. Η Τζένιφερ με ρώτησε αν ήμουν σίγουρη για αυτό. Σκέφτηκα ότι αν μου ρίξουν πράγματα, αυτό θα κάνει το θέμα πιο προφανές. Δεν κατάλαβα ότι θα μπορούσε να γίνει πολύ χειρότερο για μένα ως γυναίκα, χρησιμοποιώντας τη φωνή μου».

Από το προσωπικό στο παγκόσμιο: Tι πραγματεύεται το "Silenced"

Σύμφωνα με την επίσημη περιγραφή του Φεστιβάλ Sundance, το ντοκιμαντέρ υποστηρίζει ότι: «Όταν οι γυναίκες εκφράζουν την άποψή τους, τα ισχυρά συστήματα κινούνται για να τις δυσφημίσουν και να τις τιμωρήσουν». Η Άμπερ Χερντ δηλώνει ότι αντλεί δύναμη βλέποντας άλλες γυναίκες να συνεχίζουν τον αγώνα: «Μου δίνει δύναμη να βλέπω άλλους ανθρώπους να αναλαμβάνουν τον αγώνα. Γυναίκες αρκετά γενναίες ώστε να αντιμετωπίσουν την ανισορροπία της εξουσίας».

amber-heard-4

Η μητρότητα και η επόμενη γενιά

Η Χερντ αναφέρεται και στη ζωή της μακριά από τα φώτα, ως μητέρα τριών παιδιών, των διδύμων Ocean και Agnes και της κόρης Oonagh Paige. «Κοιτάζοντας το πρόσωπο της κόρης μου καθώς μεγαλώνει και αρχίζει σιγά-σιγά να μπαίνει σε αυτόν τον κόσμο, πιστεύω ότι μπορεί να γίνει καλύτερος», λέει, δίνοντας έναν πιο ελπιδοφόρο τόνο στο τέλος της αφήγησής της.

Το χρονικό της διαμάχης Ντεπ - Χερντ

Η αντιπαράθεση των δύο ηθοποιών ξεκίνησε το 2016, όταν η Άμπερ Χερντ κατέθεσε αίτηση διαζυγίου επικαλούμενη ασυμβίβαστες διαφορές και κατηγόρησε τον Τζόνι Ντεπ για ενδοοικογενειακή βία. Ακολούθησε συμβιβασμός ύψους 7 εκατομμυρίων δολαρίων. Το 2019, ο Ντεπ μήνυσε τη Χερντ για δυσφήμιση λόγω άρθρου της στη The Washington Post. Το 2020 έχασε την αγωγή του κατά της The Sun, ενώ η πολύκροτη δίκη του 2022 μετέτρεψε την υπόθεση σε παγκόσμιο media event, με αλληλοκατηγορίες για σωματική, ψυχολογική και συναισθηματική κακοποίηση.

amber-heard-6

Γιατί το "Silenced" αναμένεται να ανοίξει νέα συζήτηση

Η εμφάνιση της Άμπερ Χερντ στο "Silenced" δεν επιχειρεί να ξαναγράψει την ιστορία της δίκης. Αντίθετα, μετατοπίζει τη συζήτηση από το ποιος είχε δίκιο στο πώς λειτουργεί η εξουσία, η δημοσιότητα και η σιωπή σε έναν κόσμο όπου οι προσωπικές μαρτυρίες γίνονται δημόσιο θέαμα.