Ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης εμφανίστηκε ιδιαίτερα φορτισμένος συναισθηματικά στις πρόσφατες δηλώσεις του στην εκπομπή Buongiorno, όπου μίλησε ανοιχτά για τη δύσκολη περίοδο που βιώνει μετά την απώλεια του πατέρα του. Ο γνωστός ηθοποιός βρέθηκε στην πρεμιέρα της παράστασης «Ο Φονιάς», την οποία και σκηνοθετεί, και δεν απέφυγε να αναφερθεί τόσο στο καλλιτεχνικό του έργο όσο και στο προσωπικό του πένθος, που παραμένει νωπό και βαθιά επώδυνο. Λίγες ημέρες νωρίτερα, ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης είχε γνωστοποιήσει τη θλίψη του μέσα από μια συγκινητική ανάρτηση στο Instagram, εκφράζοντας δημόσια το βάρος της απώλειας. Στις δηλώσεις του, ο λόγος του ήταν ειλικρινής, στοχαστικός και βαθιά ανθρώπινος, αποτυπώνοντας έναν άνθρωπο που προσπαθεί να σταθεί όρθιος ανάμεσα στην τέχνη, τη μνήμη και τον πόνο.

Διαβάστε: Πυγμαλίων Δαδακαρίδης: Νέα απώλεια για τον ηθοποιό - Μετά την μητέρα του έφυγε από την ζωή και ο πατέρας του (Εικόνα)

Πυγμαλίων Δαδακαρίδης: Η παράσταση ως φόρος τιμής σε όσους «φεύγουν»

Μιλώντας αρχικά για την παράσταση «Ο Φονιάς» και τους λόγους που τον οδήγησαν να πει το «ναι», ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης εξήγησε τη βαθύτερη σύνδεσή του με το έργο και τη θεματική του, τονίζοντας ότι πρόκειται για μια ιστορία που αφορά όσους δεν μπορούν πια να μιλήσουν.«Το κείμενο με έκανε να πω “ναι” στην παράσταση, οι συντελεστές, και το βασικότερο, αν δείτε την παράσταση, θα δείτε ότι είναι για τους ανθρώπους που “φεύγουν” και δεν μπορούν να μιλήσουν. Δεν προσπαθώ να προσέξω την προσέγγιση σε κάτι που έχει γίνει, γιατί θα πάρω θέση πολιτικά με έναν τρόπο σε μια ιστορία που είναι αληθινή και δεν μπορώ να παρέμβω, θα ήταν λάθος μου. Προτιμώ να είμαι μαθητής παρά δάσκαλος. Αν μπεις σε μια διαδικασία να θεωρείς ότι τα ξέρεις όλα θα παρέμβεις και θα πάρεις θέση με έναν τρόπο σε μια στιγμή που το “εγώ” σου θα μπει να την αλλάξει. Είμαι εντελώς μαθητής, περιμένω τον έλεγχο κάθε τρίμηνο».

Η απώλεια του πατέρα του και η δύσκολη διαχείριση του πένθους

Σε πιο προσωπικό τόνο, ο ηθοποιός μίλησε για τον θάνατο του πατέρα του και για το πώς προσπαθεί να διαχειριστεί την απουσία του στην καθημερινότητά του, αποτυπώνοντας με λόγια απλά αλλά γεμάτα συναίσθημα το κενό που αφήνει ένας γονιός. «Η ζωή είναι εκεί. Είναι δύσκολη η διαχείριση. Σου λείπουν, θες δεν θες. Θα σου λείπουν. Το αγόρι μου, να είναι καλά εκεί που είναι. Του τα είχα πει όλα ούτως ή άλλως πριν, ήταν μια μνήμη για εμένα να μην ξεχνιέμαι, να μην θεωρώ τα πράγματα δεδομένα».