EnΓιώργος Κωνσταντίνου στα 91: "Πιθανόν να είχα πεθάνει πριν από καμιά δεκαπενταριά, είκοσι χρόνια αν δεν δούλευα" (Βίντεο)
"Έκανα φίλους στη δουλειά, αλλά δεν μου φέρθηκαν καλά"
Ο Γιώργος Κωνσταντίνου μιλά για τη ζωή του στο θέατρο, την απώλεια συναδέλφων και το πώς η δουλειά τον κρατά όρθιο στα 91 του χρόνια - «Αυτή η επικοινωνία με τον κόσμο είναι μαγική».
Καλεσμένος στο «The 2Night Show» του ΑΝΤ1 βρέθηκε ο Γιώργος Κωνσταντίνου, σε μια σπάνια και βαθιά ανθρώπινη τηλεοπτική συνέντευξη με τον Γρηγόρης Αρναούτογλου. Ο σπουδαίος ηθοποιός μίλησε για τη μακρόχρονη πορεία του, τις απώλειες στον καλλιτεχνικό χώρο και το πώς το θέατρο παραμένει το στήριγμά του, ακόμη και σήμερα, σε ηλικία 91 ετών. «Στο Εθνικό Θέατρο με απέρριψαν ως ατάλαντο, επειδή δεν μιλούσα με στόμφο», αποκάλυψε ο γνωστός ηθοποιός.
Διαβάστε: Σπάνια εξομολόγηση Γιώργου Κωνσταντίνου για τον πατέρα του: "Ήταν αδιάφορος άνθρωπος, του έδινα κάτι σαν σύνταξη" (Βίντεο)
«Η μητέρα μου έφυγε από τις κακουχίες, τις υγρασίες και την πείνα με τα μπουλούκια. Τους φάγανε τους ηθοποιούς», είπε με πικρία, σκιαγραφώντας μια ολόκληρη εποχή όπου το θέατρο απαιτούσε τεράστιες θυσίες.
Διαβάστε: Σπάνια εξομολόγηση Γιώργου Κωνσταντίνου για τον πατέρα του: "Ήταν αδιάφορος άνθρωπος, του έδινα κάτι σαν σύνταξη" (Βίντεο)
Γιώργος Κωνσταντίνου: «Βγαίνεις στη σκηνή και εξαφανίζονται όλα»
Ο Γιώργος Κωνσταντίνου στάθηκε ιδιαίτερα στη μαγεία της σκηνής και στη σχέση του με το κοινό, εξηγώντας πώς το θέατρο λειτουργεί σχεδόν λυτρωτικά. «Το περίεργο είναι για τον κόσμο που λέει “καλά, είσαι 91 ετών και παίζεις έτσι πάνω στη σκηνή;”. Πολλές φορές έχουμε στεναχώριες, προβλήματα, ακόμα και υγείας, αλλά είναι περίεργο πως πας στο θέατρο και βγαίνεις στη σκηνή και εξαφανίζονται όλα. Φεύγουν όλα. Αυτή η επικοινωνία με τον κόσμο είναι μαγική», ανέφερε χαρακτηριστικά. Για τον ίδιο, η επαφή με τους θεατές αποτελεί πηγή ενέργειας και ζωής, κάτι που τον κρατά ενεργό και δημιουργικό, παρά τις δυσκολίες και το πέρασμα των χρόνων.«Το χειροκρότημα σε φτιάχνει»
Συνεχίζοντας, περιέγραψε το συναίσθημα της στιγμής που ανεβαίνει στη σκηνή και αντικρίζει το κοινό. «Μόλις δεις τον κόσμο από κάτω, ο οποίος έχει ένα χειροκρότημα όταν βγαίνεις και περιμένει να δει τι θα του πεις, αυτό σε φτιάχνει», είπε, για να προσθέσει με απόλυτη ειλικρίνεια: «Πιθανόν να είχα πεθάνει πριν από καμιά δεκαπενταριά, είκοσι χρόνια αν δεν δούλευα. Το πιστεύω απόλυτα». Τα λόγια του συγκίνησαν, αποτυπώνοντας τη βαθιά του πεποίθηση ότι η εργασία και η δημιουργία δεν είναι απλώς επάγγελμα, αλλά τρόπος επιβίωσης και ψυχικής ισορροπίας.Οι απώλειες στον χώρο και οι συνάδελφοι που έφυγαν νωρίς
Ο Γιώργος Κωνσταντίνου αναφέρθηκε και στις πολλές απώλειες συναδέλφων του, εκφράζοντας την απορία και τη θλίψη του για το γεγονός ότι τόσοι σημαντικοί ηθοποιοί έφυγαν από τη ζωή σε σχετικά νεαρή ηλικία. «Πάρα πολλοί συνάδελφοι φύγανε πάρα πολύ νωρίς, στα 65, στα 70, στα 75, και μεγάλοι πρωταγωνιστές. Αυτό δεν μπορώ να το καταλάβω», είπε, δείχνοντας πόσο τον έχει απασχολήσει αυτό το θέμα όλα αυτά τα χρόνια.«Έκανα φίλους κολλητούς στη δουλειά, αλλά δεν μου φέρθηκαν καλά - Με εκμεταλλεύονταν και δεν με σέβονταν καθόλου».
Το DNA, οι κακουχίες και το τίμημα του θεάτρου
Ο σπουδαίος ηθοποιός προσπάθησε να εξηγήσει τη δική του αντοχή, αποδίδοντάς την εν μέρει στην κληρονομικότητα. «Πρέπει να έχω πάρει το DNA του πατέρα μου, αλλά και της μητέρας μου», σημείωσε, για να θυμηθεί στη συνέχεια τις δύσκολες συνθήκες ζωής των παλαιότερων ηθοποιών.«Η μητέρα μου έφυγε από τις κακουχίες, τις υγρασίες και την πείνα με τα μπουλούκια. Τους φάγανε τους ηθοποιούς», είπε με πικρία, σκιαγραφώντας μια ολόκληρη εποχή όπου το θέατρο απαιτούσε τεράστιες θυσίες.
