Πένθος για τον Κούλλη Νικολάου: Η ζωή δείχνει την πιο αδυσώπητη πλευρά της, γράφει (Εικόνα)
Η απώλεια του ηθοποιού που τον βύθισε στη θλίψη
Ο Κούλλης Νικολάου μιλάει για το πένθος και την απρόβλεπτη φύση της ζωής – μια προσωπική εξομολόγηση γεμάτη αλήθεια και συγκίνηση
Διαβάστε:Οργή και συγκίνηση από τον Κούλλη Νικολάου για τον Τσάρλι Κερκ: "Σε σκότωσε ένας μηχανισμός" (Εικόνα)
Το συγκινητικό αντίο του Κούλλη Νικολάου
Ο Κούλης Νικολάου ξεκινά την ανάρτησή του με νοσταλγικές μνήμες από τα παιδικά του χρόνια και τη σχέση του με τον Νίκο, εκφράζοντας με λόγια γεμάτα αγάπη και σεβασμό τη θλίψη του:Νίκο μου αδερφέ μου από μια χαραμάδα της μνήμης κοιτάζω πίσω στα χρόνια εκείνα, στο σπίτι μας στη Λάγια. Μωρό εγώ, έφηβος εσύ, ο μεγάλος απ’ τ’ αδέρφια. Σε βλέπω ζωντανό να φέρνεις με τον Βόξολ την Κοστάντια σου. Φορούσατε το ίδιο κρεμ τζιν, σαν να είχατε συνεννοηθεί με τον χρόνο.Σε βλέπω, αδερφέ, κάθε Σάββατο να μας παίρνεις για να δουλέψουμε στην οικοδομή, να μας μαθαίνεις τη ζωή με τα χέρια, χωρίς λόγια πολλά. Κι ύστερα, στη Λακατάμεια πια, σε βλέπω στη βεράντα, με την κόρη σου τη Μαρία, από τα πρώτα εγγόνια του πατέρα μας, και αργότερα με τη Γιώτα μας. Σε βλέπω ζωντανό, αδερφέ, με την περηφάνια που σε χαρακτήριζε και τη σιωπηλή δύναμη που δεν ζητούσε αναγνώριση.Και ξαφνικά φεύγεις έτσι απλά, για να φύγεις πρώτος από τα δέκα αδέρφια. Στο καλό, αδερφέ μου. Στο καλό. Δεν είναι κάτι που μπορώ εύκολα να καταλάβω, μα έφυγες, γιατί έτσι είναι η ζωή: σύντομη, απρόβλεπτη, αδυσώπητα αληθινή. Στον Παράδεισο, αδερφέ, εκεί να βρεις τη μανούλα σου και να βρεις και τον πατέρα μας. Και μαζί να κοιτάτε πάντα κάτω, να μας φυλάτε. Δώσ’ τους ένα χάδι κι από μένα. Στο καλό, αδερφέ μου Νίκο.
En