Ένας χρόνος χωρίς τον Μίμη Δομάζο και το βάρος της απώλειας παραμένει ασήκωτο. Ο χρόνος μπορεί να κυλά, όμως το πένθος δεν ακολουθεί κανόνες ούτε ημερολόγια. Η Πόπη Δομάζου, βαθιά δεμένη με τον πατέρα της, μίλησε με ειλικρίνεια και συγκίνηση για το κενό που άφησε πίσω του ο αείμνηστος «στρατηγός» του ελληνικού ποδοσφαίρου, περιγράφοντας όχι τον θρύλο των γηπέδων, αλλά τον πατέρα, τον οικογενειάρχη, τον άνθρωπο του σπιτιού. Καλεσμένη στην εκπομπή «Νωρίς – νωρίς», το πρωί της Τρίτης 10 Φεβρουαρίου, άνοιξε την καρδιά της στη Μαρία Ηλιάκη και τον Κρατερό Κατσούλη, φωτίζοντας τις πιο ανθρώπινες στιγμές της ζωής τους μαζί.

Διαβάστε:Η Πόπη Δομάζου συγκλονίζει για τον Μίμη Δομάζο: "Η απώλεια του πατέρα μου με έχει διαλύσει" (Εικόνα)

Το σοκ της απώλειας που δεν ξεπερνιέται ποτέ

Με λόγια που «παγώνουν», η Πόπη Δομάζου περιέγραψε το πώς βίωσε τον ξαφνικό χαμό του πατέρα της και το πώς προσπαθεί να σταθεί όρθια για την οικογένειά της.«Ήταν μέσα στον αθλητισμό μέχρι και το τελευταίο του λεπτό. Αυτό το ξαφνικό σε διαλύει και σε σκοτώνει. Προσπαθείς να είσαι δυνατός και για εκείνον, και για την καθημερινότητά σου, και την υπόλοιπη οικογένεια, τη μητέρα μου. Είμαι ευλογημένη και τυχερή που είχα έναν τέτοιο μπαμπά…»

Ο πατέρας πίσω από τον θρύλο

Πέρα από τις διακρίσεις και την ιστορία που έγραψε στα γήπεδα, για την Πόπη Δομάζου ο Μίμης Δομάζος ήταν πάνω απ’ όλα ένας πατέρας με ήθος, αγάπη και προστατευτικότητα. «Τι να πω για τον πατέρα μου; Ο πατέρας μου είναι – λέω πάντα είναι, γιατί είναι πάντα εδώ, δίπλα μου και γύρω μας – μαγικός, ξεχωριστός, με ήθος. Ένας άνθρωπος οικογενειάρχης, προστατευτικός… Έχω πάρει τα πάντα από εκείνον. Στο σπίτι με φώναζε “κόρη στρατηγού”… Ήμασταν πάρα πολύ δεμένοι. Οικογενειάρχης. Μια δεμένη οικογένεια. Οι γονείς μου ήταν μαζί από το 1978…»

Οι αναμνήσεις που μένουν για πάντα ζωντανές

Κλείνοντας, η Πόπη Δομάζου μίλησε για τις εικόνες που κουβαλά μέσα της, τις οικογενειακές στιγμές και τις αξίες που της μετέδωσε ο πατέρας της και συνεχίζουν να τη συνοδεύουν. «Θυμάμαι τα κυριακάτικα τραπέζια, με τη γιαγιά και τον παππού μου. Ο πατέρας μου είχε έρωτα με τους γονείς της μητέρας μου… Ήμασταν πολύ δεμένοι, συνέχεια μαζί… Έχω πάρει το πείσμα και την υπομονή του… Έχω μάθει από εκείνον ότι μόνο μέσα από τη σκληρή δουλειά πας μπροστά… Ήταν πάρα πολύ γλυκός…»