Του Αγίου Βαλεντίνου δεν μιλάμε μόνο για ζαχαρωμένες καρδιές και εύκολες ευχές. Μιλάμε για τον έρωτα που σε γκρεμίζει και σε ξαναχτίζει. Για τη μοναχικότητα που αγαπάς και τη μοναξιά που σε τρομάζει. Για το «μαζί» που δεν είναι ρομαντικό σύνθημα, αλλά ευθύνη και ρίσκο. Για τις σκοτεινιές που κρύβεις και το θάρρος να πεις «είμαι εδώ» όταν όλα δοκιμάζονται. Ο Αντώνης Λουδάρος τα έχει ζήσει όλα αυτά και τα αποκαλύπτει στην «ON time Σαββατοκύριακο» με ειλικρίνεια και θάρρος ψυχής. Μιλά για απώλειες που έγιναν μαθήματα, για συγχωρέσεις που τον ελευθέρωσαν, για τον καναπέ που μας καταπίνει, αλλά και για ένα μεγάλο έρωτα που θέλει να ξαναζήσει. Γιατί δεν αντέχει μια ζωή που περνά αχρησιμοποίητη. Θέλει να τη ζει ολόκληρη. Να τη μοιράζεται. Να της δίνει ουσία.

Σήμερα, αν έπρεπε να μου πεις μια αλήθεια για τον εαυτό σου, που δεν τη λες συχνά ούτε στους πολύ δικούς σου ανθρώπους, ποια νομίζεις ότι θα ήταν;

Μου αρέσει η μοναχικότητα, αλλά φοβάμαι πολύ τη μοναξιά. Μου αρέσει να έχω ώρες που είμαι μόνος μου, να είμαι με τον εαυτό μου, αλλά θέλω και την παρέα μου. Δεν θέλω να μείνω εντελώς μόνος μου στη ζωή.

Ίσως γι’ αυτό, όπως μου έχεις πει, και στο προσωπικό σου κομμάτι είσαι άνθρωπος του «μαζί». Είσαι «σχεσάκιας»…

Θέλω να μοιράζομαι τη ζωή. Δεν θέλω να τη ζω μόνος μου. Για μένα δεν έχει μεγάλη αξία να βιώνεις την ύπαρξή σου -και όχι μόνο την ύπαρξή σου, αλλά και το θαύμα της ζωής- μόνος σου. Είναι ωραίο να το μοιράζεσαι. Μόνος, εντάξει, αλλά δεν έγινε και τίποτα. Το να μοιράζεσαι τη ζωή είναι θαύμα.

Υπάρχει φόβος μέσα σου ότι, αν δείξεις όλες τις αδυναμίες σου, αν «ξεγυμνωθείς» ψυχικά, το ταίρι σου μπορεί να φύγει;

Μπορεί και να φύγει. Αλλά το ζητούμενο είναι να μη φύγει, να είναι δίπλα σου. Και το δύσκολο δεν είναι μόνο από τη μία πλευρά, είναι και από τις δύο. Είναι δύσκολο να παραδεχτείς τα πάντα για τον εαυτό σου, γιατί υπάρχουν πραγματάκια που δεν τα εκμυστηρευόμαστε ούτε στον άνθρωπό μας.

Κρατάς κάποιες μικρές σκοτεινές πτυχές σου για σένα και δεν τις μοιράζεσαι ούτε με το ταίρι σου;

Φαντάζομαι ότι τις σχέσεις μου δεν τις έχτισα πάνω σε ψέμα. Αλλά σίγουρα υπάρχουν πράγματα που δεν τα ξέρεις ούτε εσύ ο ίδιος. Όχι γιατί κρύβω κάτι, αλλά γιατί είναι και πράγματα που θέλουν χρόνο για να ξεδιπλωθούν. Δεν γίνεται αυτό με το «καλημέρα». Θέλει να ζυμωθείς με τον άλλο, να προχωρήσει η σχέση και να φτάσεις στο σημείο να είσαι ελεύθερος και γυμνός απέναντι στον άλλο, χωρίς καμία σκέψη. Όλοι μας έχουμε και το φως και το σκοτάδι. Εμείς δείχνουμε τη φωτεινή μας πλευρά. Τα σκοτάδια μας τα κρύβουμε, γιατί όλοι νιώθουμε μια δυσκολία σε αυτό. Το να μοιραστείς το σκοτάδι σου είναι δύσκολη «πίστα». Όπως και το να μοιραστείς, αλλά και να αποδεχτείς τη σκοτεινιά του άλλου.

Ο έρωτας σήμερα σε ηρεμεί ή σε ξεβολεύει;

Αχ… Ο έρωτας, έτσι κι αλλιώς, είναι τρικυμία, δεν είναι ήρεμη θάλασσα. Η αγάπη είναι άλλη ιστορία. Το «είμαι ερωτευμένος» έχει καρδιοχτύπι, ανεβαίνουν οι παλμοί, περνάς και λίγο δύσκολα. Δεν είναι εύκολη «πίστα» το να είσαι ερωτευμένος. Ακούγεται ρομαντικό και πολύ ωραίο. Και σήμερα του Αγίου Βαλεντίνου, την ημέρα των ερωτευμένων, είναι καρδιογράφημα ενός καρδιακού. Θέλω να πω ότι δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε αιωνίως σε συνθήκη φουλ ερωτευμένου. Θα ήταν βάσανο μεγάλο, κόλαση. Νομίζω ότι το καρδιοχτύπι θα σε σκοτώσει. Αυτή την περίοδο δεν είμαι ερωτευμένος. Τώρα δεν είμαι σε σχέση, οπότε είμαι λίγο κουλ και έχω χρόνο για πολλές σκέψεις και διορθωτικές κινήσεις. Είμαι σε μια πολύ ωραία περίοδο, που αυτό το κομμάτι το αναλύω, το ψυχαναλύω, ώστε να με βρει ο επόμενος έρωτας ακόμα καλύτερο.

Και απ’ ό,τι μου λες, όταν είσαι ερωτευμένος, το παίρνεις βαριά.

Ναι. Όταν είμαι ερωτευμένος, μπορώ να γυρίσω τον κόσμο ανάποδα. Αυτό το πάθος, ο έρωτας, μπορεί να με κάνει να κινήσω βουνά. Ουσιαστικά, όμως, όλο αυτό γίνεται πρώτα για σένα και μετά για την άλλη πλευρά. Κανείς δεν σε εκβιάζει να κάνεις κάτι. Το κάνεις γιατί το θέλεις πολύ. Το κάνεις για τον εαυτό σου, για να το ζεις. Βεβαίως, όσο μεγαλώνεις, αυτό το κομμάτι ηρεμεί πολύ. Χαλαρώνεις και γίνεται πιο ουσιαστικό. Είμαι και πιο κατασταλαγμένος πια στο πώς θέλω να είναι τα πράγματα. Θα ήθελα να έρθει ένας μεγάλος έρωτας.

Να χρησιμοποιήσουμε τον τίτλο του έργου των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα «Ούτε μπρος ούτε πίσω», στο οποίο πρωταγωνιστείς κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή, στο «Θέατρον» του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος», και κάνετε και περιοδεία. Κοιτάζεις πίσω; Σε νοιάζει το παρελθόν;

Πέρασα μια μεγάλη περίοδο στη ζωή μου που κοίταζα πολύ συχνά προς τα πίσω. Κατάλαβα, όμως, ότι σημασία έχει αυτό που αγωνίστηκα να κατακτήσω, και αυτό είναι το τώρα. Πάντα ζούσα με την αγωνία τι θα γίνει αύριο και έχανα την κάθε μου μέρα. Θέλω να ζω το παρόν, την κάθε μέρα. Να είμαι καλά με τον εαυτό μου και με τους ανθρώπους που αγαπώ και με αγαπούν στο τώρα, στο σήμερα. Δεν ξέρουμε τι έρχεται αύριο, τι θα φέρει το μέλλον. Βεβαίως, το παρελθόν χρησιμεύει για να συλλέξεις εμπειρίες και να είσαι καλά στο τώρα. Μην ξεχνάμε ποτέ αυτό: αγωνιστήκαμε για ένα μέλλον που, όταν έρχεται, που είναι το επόμενο λεπτό, το προσπερνάμε και ξανασκεφτόμαστε το μέλλον. Κι έτσι τι κάνουμε; Απλώς περνάει μια ζωή αχρησιμοποίητη.

Νιώθεις ότι σε αυτή τη φάση που βρίσκεσαι προχωράς ή απλώς έχεις μάθει να ισορροπείς στα ίδια πράγματα;

Νιώθω σαν να κάνω εκκαθάριση του σκληρού μου δίσκου και να πετάω τα αρχεία που δεν μου χρειάζονται πια, δίνοντας χώρο για να έρθουν τα επόμενα. Υπάρχουν πολλά πράγματα που είναι βιωμένα, τα ξέρουμε, δεν χρειάζεται να τα κρατάμε άλλο. Δίνουμε χώρο για να καταγραφούν καινούρια πράγματα. Εγώ αυτό το βρίσκω πολύ ωραίο. Κάθε τόσο κάνω την αυτοκριτική μου, όσο επώδυνη κι αν μπορεί να γίνει, γιατί διαπιστώνεις πράγματα για τον εαυτό σου. Για πάρα πολλά χρόνια πίστευα ότι είμαι ένας πάρα πολύ καλός άνθρωπος, χωρίς καθόλου σκοτάδια. Έκανα λάθος. Έχω και σκοτάδια και έχω συμφιλιωθεί μαζί τους. Προσπαθώ, όμως, να μην κάνω κακό στους ανθρώπους. Να μην είμαι άνθρωπος με δεύτερες σκέψεις, που τα γυρίζει συνέχεια μέσα του. Για πολλά χρόνια ζούσα με το «τι θα πουν, τι θα κάνουν, μήπως αυτό, μήπως εκείνο». Πια δεν περνάει καθόλου από το μυαλό μου - και δεν με ενδιαφέρει κιόλας. Έχω συμβιβαστεί και με τις σκοτεινιές μου. Απλώς, η δική μου σκοτεινιά δεν είναι το 50%, είναι πάρα πολύ λιγότερο. Είμαι περισσότερο στο φως παρά στο σκοτάδι. Κάνω αγώνα για να μη μένω στα σκοτάδια μου.

Μου είπες ότι έχεις κάνει ψυχοθεραπεία και ότι σε βοήθησε να αρχίσεις να τακτοποιείς πράγματα μέσα σου.

Έκανα και θα ξανακάνω ψυχοθεραπεία. Είναι μια διαδικασία που πια πρέπει να κάνω, γιατί με βοηθάει. Με βοηθάει προσωπικά και επαγγελματικά. Σου ανοίγει το μυαλό. Σε βοηθάει να έχεις μεγαλύτερη κατανόηση. Να καταλαβαίνεις πώς μπορεί να είναι κάποιοι άνθρωποι. Να μην τους θέλεις στη ζωή σου, αλλά να μη νιώθεις κακία γι’ αυτούς. Χρειάζεται μια συγχώρεση μέσα σου για το θυμό που σου προκάλεσαν. Κι έτσι μπορείς πια να βλέπεις με άλλα μάτια τη ζωή.

Αν έπρεπε να βάλεις έναν τίτλο στη ζωή σου, ποιος θα ήταν;

Είμαστε οι πράξεις μας, όχι τα λόγια μας.

Σίγουρα έχεις κάνει πολλές «τακτοποιήσεις» μέσα στη ζωή σου. Όταν ένα παιδί χάνει στα δώδεκά του τη μητέρα του και στη συνέχεια νιώθει απόρριψη από τον πατέρα του, μεγαλώνοντας με τη θεία του, δεν είναι εύκολο να το διαχειριστεί όλο αυτό.

Ναι, αλλά μετά καταλαβαίνεις ότι δεν ήταν απόρριψη. Ήταν ανάγκη. Πριν «φύγει» ο πατέρας μου, αλλά και μετά, τον κατάλαβα. Μπήκα στα παπούτσια του. Το σκέφτηκα αλλιώς. Ήμουν ο βενιαμίν και είχε επτά παιδιά. Αυτό μπορούσε, αυτό έκανε. Τον αγαπάω πολύ. Ακόμα κι αυτό, οποιαδήποτε δυσκολία έρχεται στη ζωή, μπορεί να γίνει μάθημα. Κάτι να σκεφτείς, κάτι να σε βοηθήσει. Μπορεί όμως και να μην κάνεις τίποτα, παρά μόνο να μένεις πάνω από το χυμένο γάλα και να γίνεσαι δυστυχισμένος. Εγώ πήρα την απόφαση να μην είμαι το θύμα της ιστορίας. Ό,τι έρχεται, οποιαδήποτε δυσκολία ή πρόβλημα, είναι για να λυθεί. Να μας μάθει κάτι και να πάμε παρακάτω. Νιώθω ότι είμαι σε φάση συγχώρεσης. Ακόμα και μια μικρή παρεξήγηση που μπορεί να έχει γίνει και να με στενοχωρεί, έμαθα, πρώτον, να τη διαχειρίζομαι και, δεύτερον, να μπαίνω στα παπούτσια του άλλου. Να είμαι εγώ αυτός που θα κάνει την πρώτη κίνηση για να τα βρούμε. Όχι για να ξαναγίνουμε όπως ήμασταν, αλλά για να υπάρχει μέσα μου η παραδοχή ότι έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα για να έρθουν τα πράγματα εκεί που πρέπει. Από εκεί και πέρα, είναι και δουλειά του άλλου. Εγώ θέλω να νιώθω καλά με τον εαυτό μου και να ξέρω ότι δεν έχω αδικήσει κάποιον. Αυτό για μένα είναι πολύ σημαντικό.

Όταν συνέβη αυτό με τον πατέρα σου, του κράτησες θυμό για χρόνια; Αυτός ο θυμός έφυγε ή απλώς άλλαξε μορφή;

Δεν ήταν ένας θυμός που εκδηλωνόταν, που έδειχνα τη δυσαρέσκειά μου. Ήταν κάτι πιο βαθύ. Ένιωθα την ανάγκη να είμαι αρεστός για να μην έχω απώλεια. Να είμαι αυτό που θέλει ο άλλος, για να μη χάσω κανέναν. Στις φιλίες, στο οικογενειακό μου περιβάλλον, στις σχέσεις. Ένιωθα ότι δεν πρέπει να ακούω το μέσα μου, αλλά να πηγαίνω με αυτό που θέλουν οι άλλοι για να είναι ευχαριστημένοι. Ήταν μεγάλο βάρος. Το κουβαλούσα μέχρι που κατάλαβα ότι αυτό δεν με οδηγεί στην ευτυχία. Και είπα: Με ευχαριστεί αυτό; Όχι. Άρα, θα πάω με αυτό που με πάει προς την ευτυχία μου. Θα δώσω χρόνο, θα συζητήσω, αλλά αν δεν υπάρχει τρόπος να συνεννοηθούμε, θα αποχωρήσω. Αυτό θέλει χρόνο για να το καταλάβεις. Δεν έρχεται από τη μία μέρα στην άλλη. Και δεν είναι κάτι που παγιώνεται. Συνεχώς διαμορφώνεται και εξελίσσεται. Πάντα έχεις να μάθεις και χώρο να προχωρήσεις.

Και είναι πολύ σημαντικό αυτό που κάνεις τώρα στο θέατρο με το έργο «Ούτε μπρος ούτε πίσω». Σατιρίζετε την Ελλάδα του σήμερα;

Ακριβώς. Είναι και κοινωνική και πολιτική η προσέγγιση. Αποτελείται από διάφορα σκετσάκια. Είναι κοντά στην επιθεώρηση που ξέραμε, αλλά και σε stand up comedy. Περιλαμβάνει και τα δύο.

Πιστεύεις ότι σήμερα σαν κοινωνία σωπαίνουμε για πράγματα που μας ενοχλούν πραγματικά;

Πάρα πολλά. Το συζητάμε τόσα χρόνια ότι είμαστε ένα με τον καναπέ. Βεβαίως, σηκωθήκαμε από τον καναπέ και αυτό φάνηκε με τη συγκέντρωση για τα Τέμπη. Αλλά κουραστήκαμε, φαίνεται, πολύ και ξανακαθίσαμε ακόμα πιο βαθιά στον καναπέ μας. Ξέρεις τι φοβάμαι; Ότι όλα αυτά εκδηλώνονται και εξαντλούνται σε μια πορεία διαμαρτυρίας. Φοβάμαι μήπως πρόκειται για ένα trend, να είμαι κι εγώ σε αυτό το event. Φοβάμαι ότι έχουμε γίνει λίγο επέκταση του TikTok, του Instagram και του Facebook. Ότι η ζωή μας έχει γίνει αυτό.

Πιστεύεις ότι έχει πολύ βάθος ο καναπές; Σε τέτοιο σημείο που να χωνόμαστε κι άλλο;

Ναι. Είναι τάφος. Δεν το λέω γιατί κάθομαι και κρίνω. Κι εγώ σε βαθύ καναπέ είμαι.

Αν και ήσουν παχουλός από μικρός, δεν είχες βιώσει body shaming;

Όχι. Δεν το ένιωσα να εκφράζεται με αυτή την έννοια. Αλλά το μεγαλύτερο μπούλινγκ σε αυτό το κομμάτι ήταν από τον ίδιο μου τον εαυτό προς εμένα. Γιατί, αν δεν αγαπάς τον εαυτό σου και τον βρίζεις και τον κακομεταχειρίζεσαι, τι κάνεις ουσιαστικά; Μπούλινγκ στον ίδιο σου τον εαυτό. Περνούν χρόνια για να το συνειδητοποιήσεις.

Έχεις χάσει 37 κιλά;

Ναι, τα έχω χάσει. Ξαναπαίρνω κάποια, αλλά δικά μου είναι. Η ιστορία της ζωής μου. Δεν τελειώνει ποτέ αυτό. Είναι ένας συνεχής αγώνας.

Κάποια άλλα καλλιτεχνικά σχέδια; Τηλεόραση;

Ετοιμάζουμε κάτι πολύ ωραίο. Δεν μπορώ να αποκαλύψω περισσότερα ακόμα. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι το έργο έχει αγαπηθεί πολύ στο θέατρο και δεν πρόκειται για κωμωδία. Θα είναι κοινωνική τηλεοπτική σειρά.