Ο Ποσειδώνας Γιαννόπουλος βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή «Super Κατερίνα» το πρωί της Δευτέρας 16 Φεβρουαρίου και μίλησε με συγκίνηση για τη σχέση του με τη μητέρα του, εμπνευσμένος από την εμφάνιση της μητέρας του Akylas στον χθεσινό Εθνικό Τελικό για τη Eurovision 2026. Ο γνωστός δημοσιογράφος και παρουσιαστής άνοιξε την καρδιά του και αναφέρθηκε σε δύσκολες στιγμές, αλλά και σε πράξεις αγάπης και στήριξης που έκαναν τη διαφορά στη ζωή της οικογένειάς του.

Διαβάστε: Ποσειδώνας Γιαννόπουλος: "Ο πατέρας μου δεν μπορούσε να αποδεχτεί τη σεξουαλικότητά μου"

Η στήριξη στη μητέρα του μετά το διαζύγιο

Ο Ποσειδώνας περιγράφει τις πρώτες δύσκολες στιγμές:«Η μητέρα μου χώρισε στα 67 της και ήταν πολύ δύσκολο να σταθεί στα πόδια της μόνη της. Οπότε εγώ της νοίκιασα σπίτι και της έδωσα βιβλιάριο τραπέζης. Μετά ήρθε κι αυτό, το τρομερό που έχασε τον αδερφό μου. Θυμάμαι ότι για να μην νιώθει άσχημα ότι στηρίζεται στον γιο, γιατί ήταν πολύ περήφανη η μητέρα μου, της είχα νοικιάσει σπίτι, της είχα δώσει βιβλιάριο τραπέζης να πηγαίνει να παίρνει ένα ποσό κάθε μήνα από την τράπεζα. Και έμεινε μόνη της περήφανη από τα 67 μέχρι τα 89.»

Η φροντίδα και η αγάπη μέχρι σήμερα

Στη συνέχεια, ο Ποσειδώνας μίλησε για τη φροντίδα της μητέρας του στα τελευταία χρόνια: «Εσύ έχεις ζήσει τη φάση από τα 89 και μετά, που αρχίζει να αρρωσταίνει και την παίρνω πια σπίτι μου για να τη φροντίζω. Τότε που ήμασταν μαζί στο «Ευτυχείτε» λοιπόν, τη φρόντιζα. Ξύπναγα πιο πρωί για να προλάβω να ετοιμάσω τα χάπια, το πρωινό της μαμάς, να φτιαχτώ, να έρθω να κάνουμε εκπομπή.» Και συνέχισε, αναφερόμενος στη γενικότερη αξία της φροντίδας των γονιών: «Οι περισσότεροι είμαστε έτσι. Αγαπάμε τους γονείς μας και θέλουμε όταν πετύχουμε να τους δώσουμε αυτό που ξέρουμε ότι είχαν στερηθεί και δεν μπορούσαν να μας προσφέρουν. Και όσα μπορούμε, όσο πετυχαίνουμε. Το ‘χεις και ‘συ αυτό, σε βλέπω και σε καμαρώνω και συγκινούμαι όποτε μιλάς για τους γονείς σου. Σε έχω πετύχει να μιλάς για τη μητέρα σου, την είχα γνωρίσει τότε που ήμασταν στο “Ευτυχείτε”, ξέρεις πόσο συγκινούμαι; Γιατί λέω: “Κοίτα, και εσύ αυτό είσαι, δέσμια μαμά”. Δηλαδή να σου δώσω όλα αυτά που είχαμε ίσως στερηθεί».