Ο Αντώνης Καφετζόπουλος ήταν καλεσμένος το βράδυ της Δευτέρας 16/02/2026 στην εκπομπή «Με τον Ρένο», στο ONE, που παρουσιάζει ο Ρένος Χαραλαμπίδης. Τοποθετήθηκε δημόσια για τις σχέσεις Ελλήνων και Τούρκων, τα βιώματά του από την Κωνσταντινούπολη, τη σχέση του με τη θρησκεία αλλά και την πολιτική του ταυτότητα. Με λόγο καθαρό και χωρίς περιστροφές, ο γνωστός ηθοποιός ξεκαθάρισε ότι δεν τρέφει μίσος για κανέναν λαό, αλλά αντιτίθεται στον εθνικισμό, ενώ αυτοπροσδιορίστηκε ως «φιλελεύθερος αναρχικός».

Διαβάστε: Ο Αντώνης Καφετζόπουλος μιλάει ανοιχτά και εξομολογείται: "Έζησα περίοδο σοβαρής κατάθλιψης" (Βίντεο)


Αντώνης Καφετζόπουλος: «Δεν έχω κανένα μίσος προς τους Τούρκους»

Ο Αντώνης Καφετζόπουλος ήταν σαφής σχετικά με τη στάση του απέναντι στους λαούς και τις ιδεολογίες. Όπως είπε: «Δεν έχω κανένα μίσος προς τους Τούρκους, έχω μίσος με τους εθνικιστές ανεξαρτήτως εθνικότητας. Είτε τούρκοι είτε Έλληνες δεν τα πάμε καλά». Η δήλωσή του διαχωρίζει τους ανθρώπους από τις ακραίες πολιτικές αντιλήψεις, τονίζοντας πως το πρόβλημα δεν είναι η εθνικότητα αλλά ο φανατισμός.


Ο Αντώνης Καφετζόπουλος για την Κωνσταντινούπολη και τη μετακόμιση στην Αθήνα

Γεννημένος στην Τουρκία, ο ηθοποιός περιέγραψε τη μετακόμιση της οικογένειάς του από την Κωνσταντινούπολη στην Αθήνα ως μια εμπειρία με διπλό πρόσημο. «Στα 10-12 πριν φύγουμε από την Κωνσταντινούπολη κακήν κακώς είδα μια ταινία με ροκάδες και ήθελα αυτό το πράγμα να πάω προς τη Δύση. Ενώ για την οικογένειά μου ήταν ένα δράμα ξεριζωμού, η μετακόμιση στην Ελλάδα ήταν προσφυγιά, για μένα ήταν χαρά γιατί θα φύγουμε από την ανατολή και θα πάμε στη Δύση, ή έτσι νόμιζα... Σε ορισμένα πράγματα η Κωνσταντινούπολη ήταν πιο δυτική και πιο πολυπολιτισμική κοινωνία από την Αθήνα. Ήταν και μεγαλούπολη, η Αθήνα όταν ήρθα μου φάνηκε κωμόπολη». Η προσωπική του μαρτυρία φωτίζει τις διαφορετικές οπτικές της ίδιας ιστορικής εμπειρίας.


Ο φόβος μετά τα Σεπτεμβριανά

Ο Αντώνης Καφετζόπουλος αναφέρθηκε και στο κλίμα φόβου που επικρατούσε μετά τα Σεπτεμβριανά του 1955. «Μετά τα Σεπτεμβριανά του 1955 στην Τουρκία φοβόσουν ότι μπορείς να πέσεις θύμα βίας. Υπήρχε λεκτική βία, μιλούσαμε ψιθυριστά Ελληνικά, σου πέταγε κάποιος "πατριώτη μίλα τούρκικα"». Μέσα από αυτή την περιγραφή, αποτυπώνεται η καθημερινή πίεση που βίωναν οι Έλληνες της Πόλης.

«Ποτέ στη ζωή μου δεν ήμουν θρησκευόμενος»

Σε ερώτηση για τις απόψεις του περί Θεού, ο ηθοποιός υπήρξε απόλυτος. «Ποτέ στη ζωή μου δεν ήμουν θρησκευόμενος». Θυμήθηκε μάλιστα μια καθοριστική εμπειρία από την παιδική του ηλικία: «Πήγαινα από μικρός στην Εκκλησία αλλά θυμάμαι μια αποκαλυπτική στιγμή όταν ήμουν 10 ετών μια Μεγάλη Πέμπτη όταν έγινε η περιφορά του Σταυρού στο Ευαγγέλιο για τη Σταύρωση του Χριστού... και τότε συνειδητοποίησα πόσο θεατρικό είναι αυτό το πράγμα... κατάλαβα ότι αυτό αφορά τους ανθρώπους, τους συγκινεί αλλά δεν βρήκα να αφορά εμένα, το βρήκα αναζωογονητικό όπως ένα έργο τέχνης χωρίς κανένα θρησκευτικό αίσθημα». Η στάση του αποτυπώνει μια κοσμική προσέγγιση στη θρησκευτική εμπειρία.


Αντώνης Καφετζόπουλος: «Νιώθω φιλελεύθερος αναρχικός»

Όσον αφορά την πολιτική του τοποθέτηση, ο ηθοποιός δήλωσε ότι θέλει να είναι ενεργός πολίτης χωρίς κομματική ταυτότητα. «Πολιτικά θέλω να είμαι ενεργός σαν πολίτης, δεν ήθελα να είμαι με τα κόμματα. Νιώθω φιλελεύθερος αναρχικός με την έννοια ότι πιστεύω πάρα πολύ στη Δημοκρατία, θεωρώ ότι είναι η πιο σημαντική επινόηση της ανθρωπότητας ακόμα και από τον τροχό και τη φωτιά, γιατί είναι ένα πλέγμα πραγμάτων, δεν είναι ότι πάμε και ψηφίζουμε κάθε τόσο. Δεν μου αρέσει πολύ η κεντρική εξουσία και προτιμώ την ιδέα της αναρχίας ότι μια ώριμη κοινωνία δεν χρειάζεται κάποιον από πάνω να τη κάνει το νταή, αρκούν οι κανόνες που βάζει στον εαυτό της». Με τη δήλωση αυτή αποτυπώνει μια βαθιά πίστη στη δημοκρατία, αλλά και μια επιφύλαξη απέναντι στη συγκεντρωτική εξουσία.


Οι τοποθετήσεις που άνοιξαν συζήτηση

Οι δηλώσεις του Αντώνη Καφετζόπουλου άνοιξαν έναν ευρύτερο δημόσιο διάλογο γύρω από τον εθνικισμό, τη θρησκεία και τη δημοκρατία. Ο ίδιος, με σταθερό και αιχμηρό λόγο, επιβεβαιώνει ότι παραμένει ένας καλλιτέχνης που δεν φοβάται να εκφράσει ανοιχτά τις προσωπικές του απόψεις.