Ο “Κύκλος” δεν γράφτηκε για να µιλήσει για την έλλειψη. Γράφτηκε για να µιλήσει για την πληρότητα. Οχι ως στατική κατάσταση, αλλά ως καθηµερινή άσκηση συνείδησης: χτίζεται, δοκιµάζεται, ραγίζει και ξαναχτίζεται. Και όσο µεγαλώνει, τόσο περισσότερο χώρο δηµιουργεί µέσα σου - χώρο για να χωρέσει ο άλλος. Η προσφορά δεν είναι θυσία, ούτε αυτοκατάργηση· γεννιέται από επίγνωση». Με αυτήν τη σκέψη ως αφετηρία, η παρουσίαση του βιβλίου του γνωστού συγγραφέα παιδικών βιβλίων και θεατρικών παραγωγών Γιώργου ∆. Λεµπέση «Ο κύκλος που ήθελε να γίνει κύκλος» γίνεται το ιδανικό πλαίσιο για να φωτιστεί και µια άλλη διαδροµή: εκείνη της Σίας Κοσιώνη προς τη λογοτεχνία, µέσα από το παιδικό βιβλίο της «Αρκεί που σ’ αγαπώ εγώ», των εκδόσεων «Lebee». Οχι ως αλλαγή ρόλου, αλλά ως αποκάλυψη µιας πιο εσωτερικής φωνής. Στον ίδιο χώρο και την ίδια στιγµή, δύο πορείες συνοµιλούν - και ο κ. Λεµπέσης, ιδρυτής του εκδοτικού οίκου «Lebee», µιλά για την κ. Κοσιώνη, τη γραφή της και τη γενναιότητα της έκθεσης.

Διαβάστε: Γιώργος Λεμπέσης: Τι δήλωσε ο καλός φίλος της Σίας Κοσιώνη για την κατάσταση της υγείας της


Ο Γιώργος Δ. Λεμπέσης για το αν ενέπνευσε τη Σία Κοσιώνη

Πιστεύετε ότι εµπνεύσατε τη Σία Κοσιώνη να γράψει το βιβλίο της; ∆εν πιστεύω ότι εµπνέεις κάποιον να γράψει, αν δεν υπάρχει ήδη µέσα του η ανάγκη. Η γραφή δεν επιβάλλεται. Αναδύεται. Αυτό που µπορείς να κάνεις είναι να δηµιουργήσεις τον χώρο όπου κάποιος θα νιώσει ασφαλής να εκφραστεί. Αν συνέβαλα κάπου, ήταν στο να της πω ότι η φωνή της δεν περιορίζεται στο δελτίο ειδήσεων. Οτι υπάρχει µια άλλη, πιο εσωτερική πλευρά, που αξίζει να ειπωθεί. Η απόφαση όµως ήταν δική της. Και αυτό έχει σηµασία.

Τι ξεχωρίζει ο Γιώργος Δ. Λεμπέσης στη Σία Κοσιώνη ως δημιουργό

Τι ήταν αυτό που σας έκανε να πιστέψετε ότι η φωνή της µπορεί να σταθεί και στον χώρο του βιβλίου; Η Σία έχει κάτι που δεν µαθαίνεται: καθαρότητα σκέψης και εσωτερικό ρυθµό. Στον δηµοσιογραφικό λόγο αυτό εκφράζεται µε πειθαρχία. Στη λογοτεχνία χρειάζεται ευαισθησία. Οταν άρχισε να γράφει, είδα ότι δεν προσπαθούσε να «παίξει» ρόλο συγγραφέα. Εγραφε όπως σκέφτεται. Με ακρίβεια, αλλά και µε συναίσθηµα που δεν είναι επιφανειακό. Για µένα, το πιο σηµαντικό δεν είναι το όνοµα. Είναι η αυθεντικότητα. Και εκεί στάθηκε.

Τι ξεχωρίζετε περισσότερο στη Σία ως δηµιουργό, πέρα από τη γνωστή της ιδιότητα ως δηµοσιογράφου;
Τη γενναιότητα να εκτεθεί. Είναι διαφορετικό να παρουσιάζεις ειδήσεις και διαφορετικό να αφήνεις τον εαυτό σου να φανεί µέσα από ένα κείµενο. Η δηµοσιογραφία απαιτεί αντικειµενικότητα. Η λογοτεχνία απαιτεί εσωτερικότητα. Το πέρασµα από το ένα στο άλλο δεν είναι αυτονόητο. Αυτό που ξεχωρίζω είναι ότι δεν προσπάθησε να κρύψει τη δηµοσιογραφική της πειθαρχία. Τη χρησιµοποίησε ως βάση και πάνω σε αυτήν έχτισε κάτι πιο προσωπικό. Και αυτό, για µένα, είναι δηµιουργική εξέλιξη.

Η Σία Κοσιώνη σε δύσκολη περίοδο υγείας

Σε µια δύσκολη περίοδο υγείας που πέρασε σταθήκατε δίπλα της; ∆εν θεωρώ ότι οι δύσκολες στιγµές ενός ανθρώπου είναι κάτι που χρειάζεται δηµόσια ανάλυση. Αυτό που µπορώ να πω είναι ότι στις πραγµατικά δύσκολες περιόδους οι ρόλοι και οι τίτλοι δεν έχουν σηµασία. Μετρά η ανθρώπινη παρουσία. Και νοµίζω ότι όλοι µας, όταν βρεθούµε µπροστά σε κάτι σοβαρό, επαναπροσδιορίζουµε τις προτεραιότητές µας.


Υπάρχει κάτι συγκεκριµένο που σας έµεινε από εκείνη την περίοδο;
∆εν θα σταθώ σε µια συγκεκριµένη φράση. Οι πιο σηµαντικές κουβέντες σε τέτοιες στιγµές δεν είναι αυτές που επαναλαµβάνονται δηµόσια. Αυτό που µου έµεινε ήταν η καθαρότητα της σκέψης της. Οταν βρίσκεσαι µπροστά σε κάτι που σε δοκιµάζει, πέφτουν οι άµυνες και οι δηµόσιες εικόνες. Μένει ο πυρήνας. Είδα έναν άνθρωπο που δεν διαπραγµατεύεται τη δύναµή του, αλλά ούτε και προσποιείται ότι δεν φοβάται. Σε τέτοιες στιγµές δεν σου µένουν τα λόγια. Σου µένει η στάση. Και αυτό αλλάζει τον τρόπο που βλέπεις έναν άνθρωπο.

Πώς συνομιλούν τα δύο βιβλία

Πώς «κουµπώνει» όλο αυτό µε την παρουσίαση του δικού σας βιβλίου «Ο κύκλος που ήθελε να γίνει κύκλος»; Για µένα, αυτές οι συναντήσεις έχουν νόηµα όταν οι φωνές συνοµιλούν. Το δικό µου βιβλίο µιλά για την πληρότητα, για την προσφορά χωρίς να µικραίνεις. Η Σία, µέσα από το δικό της βιβλίο, δείχνει µια φωνή που δεν µένει µόνο στον ρόλο της, αλλά τολµά να στραφεί προς τα µέσα. ∆εν είναι δύο παράλληλες παρουσίες από υποχρέωση. Είναι δύο διαφορετικές διαδροµές που συναντιούνται στον ίδιο χώρο, την ίδια στιγµή, γιατί έχουν κάτι αληθινό να πουν.

*Δημοσιεύτηκε στο ένθετο Secret των Παραπολιτικών