Ο Βασίλης Μπισμπίκης σε μια από τις πιο προσωπικές και εξομολογητικές συνεντεύξεις του στην Athens Voice και τον Δημήτρη Αθανασιάδη, άνοιξε την καρδιά του και μίλησε χωρίς φίλτρα για τα δύσκολα και ταραγμένα χρόνια της εφηβείας του. Ο γνωστός ηθοποιός, που φέτος πρωταγωνιστεί στη σειρά «Porto Leone» του Alpha TV, περιέγραψε μια περίοδο γεμάτη συγκρούσεις, ακραίες συμπεριφορές, ουσίες και βαθιά αίσθηση αποξένωσης. Με λόγια ωμά και ειλικρινή, αναφέρθηκε στη «σκληρή αλητεία» που, όπως λέει, σημάδεψε τη ζωή του από τα 13 του χρόνια, στην απόρριψη του σχολείου, στις ιδεολογικές επιρροές που τον οδήγησαν σε ρήξη με το σύστημα, αλλά και σε εικόνες που δεν θα ξεχάσει ποτέ. Μιλώντας για εκείνη την εποχή, ο Βασίλης Μπισμπίκης δεν ωραιοποίησε τίποτα. Αντίθετα, περιέγραψε μια καθημερινότητα που έμοιαζε με διαρκή μάχη, έναν εσωτερικό και εξωτερικό «πόλεμο», όπως τον χαρακτήρισε, όπου η επιβίωση, η ένταση και η αδρεναλίνη καθόριζαν τα πάντα.

Διαβάστε: Το ζεϊμπέκικο του Βασίλη Μπισμπίκη με τον πρώην βουλευτή Θάνο Μωραΐτη υπό το βλέμμα της Δέσποινας Βανδή (Βίντεο)

Ο Βασίλης Μπισμπίκης για την πρώτη φορά που έπαιξε ξύλο

Ο ηθοποιός θυμήθηκε το πρώτο περιστατικό βίας που έζησε ως παιδί και τον φόβο που τον ακολούθησε:«Ήμουν δέκα χρονών και είχα χτυπήσει ένα παιδί, μια σφαλιάρα, μια μπουνιά, κάτι τέτοιο. Κι έπεσε κάτω, λιποθύμησε, και νόμιζα ότι το σκότωσα. Αυτό µου έχει μείνει. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ, γιατί φοβήθηκα πολύ, έπαθα πανικό. Είπα “έκανα κάτι κακό”. Ήταν ξύλο μέσα στο παιχνίδι. Την άλλη μέρα ήμασταν πάλι φιλαράκια. Παίζαμε µπάλα στις αλάνες και τσακωνόμασταν».

«Αδέσποτος στην Αθήνα, ουσίες, δεν τελείωσα το σχολείο»

Στη συνέχεια ο Βασίλης Μπισμπίκης μίλησε για τα χρόνια της εφηβείας του, περιγράφοντας μια σκληρή και ασταθή καθημερινότητα: «Ήμουν άτυχος, πολύ. Πέρασα ένα κομμάτι σκληρής αλητείας από τα δεκατρία και μετά. Αδέσποτος στην Αθήνα, ουσίες, δεν τελείωσα το σχολείο. Ένας από τους λόγους ήταν και τα βιβλία που διάβαζα, τα κομμουνιστικά του παππού µου και τα αναρχικά. Και μέσα σε όλα αυτά ήταν, ας πούμε, και η ιδέα ότι το σχολείο σε κάνει ρομποτάκι, κατευθύνει τη σκέψη… και κάπου ήρθε η ρήξη. Αναρχισμός, πανκ, λοφίο, μπλε μαλλί, στα δεκαπέντε. Με πήγαν για λίγο σ’ ένα τεχνικό λύκειο στην Κόρινθο, γιατί µε είχαν διώξει από τα υπόλοιπα σχολεία, και δεν άντεξα ούτε δύο μήνες. Κάλεσαν τη μάνα µου και της είπαν “δεν γίνεται δουλειά µε το παιδί σου”. Ντράπηκε η γυναίκα, ντράπηκα κι εγώ. Τον έβρισα τον λυκειάρχη και τέλος. Έπαιζε ζάρια και µας πουλούσε “ηθική”».

Σε ερώτηση για την εικόνα που δεν θα ξεχάσει ποτέ από εκείνη την εποχή, ο Βασίλης Μπισμπίκης περιέγραψε μια συγκλονιστική εμπειρία:«Έναν φίλο µου σε overdose από ηρωίνη. Δεκαέξι χρονών δεκαεφτά ήμασταν και να προσπαθούμε να τον συνεφέρουμε µε ενέσιμο αλατόνερο, µε διάφορα τρικ. Έζησε. Τον αφήσαμε έξω από ένα νοσοκομείο και μετά πήγα στο σπίτι. Δεν μπορούσα να πω τίποτα στους γονείς. Τι να έλεγα τότε; Ίσως ήταν και η πρώτη πραγματική κρίση πανικού που έπαθα στη ζωή µου. Ήταν δύσκολο. Πολλές τέτοιες δύσκολες καταστάσεις. Πόλεμος δηλαδή. Μέσα σ’ έναν πόλεμο ζούσα. Κάθε μέρα πέθαιναν άνθρωποι γύρω µου και μπροστά µου».

Αυτή την περίοδο, ο Βασίλης Μπισμπίκης ετοιμάζεται για την πρεμιέρα της παράστασης «Ο Σωσμένος» του Edward Bond στον Τεχνοχώρος Cartel, όπου σκηνοθετεί και συναντά για πρώτη φορά επί σκηνής τη Λένα Κιτσοπούλου, σε μια συνεργασία που αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον.