Η Χριστίνα Κοντοβά μίλησε ανοιχτά για την εμπειρία της υιοθεσίας και τις δυσκολίες που αντιμετώπισε ως μητέρα, αποκαλύπτοντας πώς οι δύο αποτυχημένες εγκυμοσύνες και ο φόβος να ξαναζήσει τέτοιες εμπειρίες την οδήγησαν στην επιλογή να γίνει μαμά μέσω υιοθεσίας. Σε συνέντευξή της στην εκπομπή «Super Κατερίνα» την Πέμπτη 12 Μαρτίου, η σχεδιάστρια μόδας μίλησε για την κόρη της Έιντα, τον τρόπο που μεγάλωσε το παιδί και τις δυσκολίες αλλά και τις χαρές που συνοδεύουν τη ζωή της ως μονογονεϊκή οικογένεια.

Διαβάστε: Η Χριστίνα Κοντοβά γιορτάζει πέντε χρόνια από την υιοθεσία της κόρης της και συγκινεί: "Βρήκαμε την οικογένειά μας" (Εικόνα)

Χριστίνα Κοντοβά: Η προσωπική απόφαση και οι συγκινητικές εξομολογήσεις

Στην αρχή της συνέντευξης, η Χριστίνα Κοντοβά μίλησε για το κίνητρο πίσω από την υιοθεσία και τον φόβο που είχε βιώσει στο παρελθόν:«Στην υιοθεσία υπήρχε κάτι που με συγκινούσε και με τραβούσε τόσο πολύ που δεν μπορούσα να μην το κάνω. Έχω περάσει πολλά χρόνια που έλεγα ότι δεν θέλω να κάνω παιδιά, έχω περάσει εγκυμοσύνες. Μπορεί να ήταν και ο φόβος μου να μην το ξαναπεράσω, γιατί έχω ζήσει δύο αποτυχημένες εγκυμοσύνες. Αλλά ένιωθα ότι αυτό ήθελα να κάνω και ένιωθα και μία ευθύνη γι' αυτό. Δεν βοήθησα κανέναν, έκανα το δικό μου όνειρο. Εγώ δεν αποφάσισα να υιοθετήσω το συγκεκριμένο παιδί, ήρθαν και συναντήθηκαν οι δρόμοι μας. Δεν έχει να κάνει μόνο με το αν μπορούμε να γίνουμε γονείς και ευτυχώς στις μέρες μας έχουμε πολλούς τρόπους.»

Η ίδια εξήγησε επίσης τη διαμονή της στην Ουγκάντα και την εμπειρία που της άλλαξε τη ζωή: «Μέχρι να μιλήσω δημόσια για αυτό, ο κόσμος νόμιζε ότι πηγαίνεις στην Αφρική, πληρώνεις κάποιο και γυρνάς πίσω. Εγώ λοιπόν, ήμουν αποφασισμένη να δείξω τον τρόπο, για αυτό μετά από έξι μήνες που έμενα στην Ουγκάντα, αποφάσισα να δείξω πώς είναι η ζωή εκεί. Σύνολο έμεινα 13 μήνες, αλλά μετά το πρώτο εξάμηνο άρχισα να δείχνω τη ζωή μου εκεί και το παιδί.»

Η καθημερινότητα και οι προκλήσεις της μητρότητας

Η Χριστίνα Κοντοβά μίλησε ανοιχτά για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει μεγαλώνοντας την Έιντα, τονίζοντας τις ευθύνες μιας μονογονεϊκής οικογένειας:«Είμαι μονογονεϊκή οικογένεια, είμαι 100% υπεύθυνη για το παιδί. Είναι πάρα πολύ δύσκολο, αλλά έχει και κάποιες ευκολίες. Μου λείπει να ακούσω την άλλη πλευρά του νομίσματος. Για παράδειγμα όταν ήθελα να αποφασίσω σε ποιο σχολείο θα πάει η μικρή, ήθελα να ακούσω και μια άλλη άποψη. Δεν ήθελα να την πάω σε ιδιωτικό, πάει σε δημόσιο σχολείο. Ο προσωπικός χρόνος είναι λίγος, γιατί δεν μπορώ να αφήσω το παιδί κάπου. Παρόλα αυτά δεν μου λείπει τίποτα γιατί έχω βρει την ισορροπία να κάνω πράγματα και για εμένα.»

Στο ίδιο πλαίσιο, αναφέρθηκε και στην εμπειρία της ψυχοθεραπείας και τη στάση της απέναντι στον ρατσισμό: «Η Έιντα όταν ήρθε ήταν 3,5 ετών και τώρα είναι 8. Ρατσισμός υπάρχει, αλλά δεν το έχουμε βιώσει ιδιαίτερα. Θα πω ότι είμαι τυχερή ίσως λόγω αναγνωρισιμότητας. Επίσης, θεωρώ ότι επειδή μένουμε στο κέντρο και γενικά έχει πολύ ανάμεικτο κόσμο, έχει βοηθήσει και αυτό. Έχω πει στην κόρη μου να μην παίρνει προσωπικά άσχημα πράγματα που μπορεί να της λένε. Κάνω ψυχοθεραπεία πάρα πολλά χρόνια και με έχει βοηθήσει πάρα πολύ και μέσα από εκεί κατάλαβα ότι θέλω να πάω προς την υιοθεσία.»

Η χαρά της υιοθεσίας και η ολοκλήρωση ενός ονείρου

Η σχεδιάστρια τόνισε ότι η υιοθεσία ήταν για εκείνη ένα προσωπικό όνειρο που πραγματοποίησε και όχι μια απλή βοήθεια σε κάποιον: «Στην αρχή δεν είχα έναν άνθρωπο, μετά ναι, μετά όχι, αλλά συνέχιζαν να γράφουνε πράγματα ανυπόστατα. Δεν ένιωσα την ανάγκη να δώσω λογαριασμό σε κανέναν. Και ειδικά στις παλιοφυλλάδες ας πούμε, που έκαναν εξώφυλλα… Ήταν πολύ άσχημο όλο αυτό. Στην υιοθεσία υπήρχε κάτι που με συγκινούσε και με τραβούσε τόσο πολύ που δεν μπορούσα να μην το κάνω. Έκανα το δικό μου όνειρο και ένιωθα ευθύνη γι’ αυτό.»