Η Βάσω Γουλιελμάκη, η ταλαντούχα ηθοποιός και προσωπικότητα της ελληνικής τηλεόρασης, μίλησε στην εκπομπή «Νωρίς Νωρίς» την Τρίτη 17 Μαρτίου για την πορεία της ζωής της, αποκαλύπτοντας προσωπικές ιστορίες και στιγμές που σημάδεψαν τα παιδικά της χρόνια. Η ίδια μοιράστηκε με τους παρουσιαστές, Κρατερό Κατσούλη και Μαρία Ηλιάκη, αναμνήσεις από τη ζωή της σε μια πολυπληθή οικογένεια, από τα πρώτα βήματα στην ενόργανη γυμναστική μέχρι τις πρώτες της επαφές με την υποκριτική. Μέσα από τις αφηγήσεις της γίνεται φανερό πόσο σημαντική ήταν η οικογένεια και η αγάπη της μητέρας της στη διαμόρφωση του χαρακτήρα της, καθώς και η δύναμη που άντλησε από το στήριγμα των 8 αδελφών της. Η Βάσω αναφέρθηκε επίσης στις δυσκολίες και στις χαρές που έζησε μεγαλώνοντας σε ένα ζωντανό, γεμάτο φωνές σπίτι, και στο πώς αυτά τα βιώματα την έκαναν την γυναίκα και την καλλιτέχνιδα που είναι σήμερα.

Διαβάστε: Βάσω Γουλιελμάκη: Το μεταφυσικό φαινόμενο που βίωσε μετά τον θάνατο της μητέρας της

Βάσω Γουλιελμάκη: Η ενόργανη γυμναστική, η δύναμη της οικογένειας και η αγάπη της μητέρας

Η ηθοποιός εξήγησε πώς ξεκίνησε η σχέση της με τη γυμναστική και πώς από εκεί προέκυψε η αγάπη της για την υποκριτική: «Ξεκίνησα ρυθμική στα 7 μου χρόνια, ήμουν και στην Εθνική, κέρδισα τη δεύτερη θέση στις κορύνες. […] Το “μικρόβιο” της υποκριτικής ήρθε μετά, ήμουν πολύ εκφραστική στην εκτέλεση των προγραμμάτων και μου έλεγαν ότι πρέπει να γίνω ηθοποιός. Κάποια από τα αδέλφια μου μεγάλωσαν στην Κρήτη, εγώ έφυγα 3 χρονών από την Κρήτη και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη».

Στη συνέχεια, η Βάσω μίλησε για τη σημασία της οικογένειας στη ζωή της και τα παιδικά της χρόνια μέσα σε ένα σπίτι γεμάτο αγάπη και ζωντάνια:«Περνώντας τα χρόνια “φεύγουν” οι άνθρωποι και συνειδητοποιείς πόσο σημαντικό πράγμα είναι η οικογένεια, στηρίζουμε ο ένας τον άλλο. Είμαστε 9 αδέλφια, 7 κορίτσια και 2 αγόρια. Ήταν ένα σπίτι ζωντανό, με φωνές χαρούμενες, με ωραία φασαρία και αυτό μου λείπει. Εγώ είμαι η 9η, το “κακομαθημένο” τους. Η μητέρα μας ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος, ήρεμος, δεν την άκουσα ποτέ να μας φωνάζει, ποτέ να τρώω ξύλο, πάντα χαμογελαστή, δοτική. Έχω να θυμάμαι μόνο τα καλύτερα από εκείνην, είχε πάρα πολλή αγάπη». Η ηθοποιός συνέχισε, περιγράφοντας την αφοσίωση και τη γενναιοδωρία της μητέρας της: «Έδινε χρήματα σε ανθρώπους, ενώ τα χρειαζόμασταν κι εμείς, κι έλεγε ότι δεν πειράζει, γιατί εκείνοι τα έχουν περισσότερο ανάγκη. Μόνο δόσιμο, μόνο στοργή πήραμε. Νομίζω ότι κανείς μας δεν μπορεί να φτάσει τη δοτικότητά της».