Ο Αλέκος Συσσοβίτης βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή της ΕΡΤ την Τρίτη 17 Μαρτίου και μίλησε με ειλικρίνεια για τη ζωή του, τις δυσκολίες που αντιμετώπισε από παιδί και τα μαθήματα που του έδωσαν αυτές οι εμπειρίες. Από τα πρώτα καλοκαίρια που δούλευε στην οικοδομή, μέχρι τις στιγμές που αντίκριζε τον πόνο άλλων παιδιών στα νοσοκομεία, ο ηθοποιός αναφέρθηκε στο πώς όλα αυτά τον βοήθησαν να διαμορφώσει τη φιλοσοφία του για τη ζωή. Μέσα από τις προσωπικές του εξομολογήσεις, ο Συσσοβίτης αναδεικνύει τη σημασία της θετικής σκέψης, της ψυχικής φροντίδας και της εκτίμησης της κάθε στιγμής, υπενθυμίζοντας ότι η ζωή δεν είναι μόνο οι δυσκολίες που συναντάμε, αλλά και ο τρόπος που επιλέγουμε να τις αντιμετωπίσουμε.

Διαβάστε: Αλέκος Συσσοβίτης: "Έμπαινα ράκος στο γυμναστήριο και έβγαινα με ευεξία - Η γυμναστική με κάνει πιο δυνατό άνθρωπο" (Βίντεο)

Αλέκος Συσσοβίτης για την δύναμη της θετικής σκέψης

Πιο αναλυτικά, ο Αλέκος Συσσοβίτης περιέγραψε την ανάγκη της θετικής σκέψης και το μάθημα που πήρε από πολύ μικρή ηλικία:«Επειδή από πολύ μικρός έπρεπε να αντέξω στα δύσκολα, για να αντέξω στα δύσκολα έπρεπε να έχω μία θετική σκέψη. 12 χρονών με πήρε ο πατέρας μου στην οικοδομή. Πώς ένα παιδί μπορεί το καλοκαίρι να πηγαίνει να δουλεύει στην οικοδομή, να χαλάει το σώμα του, τα χέρια του… αν δεν έχει μία θετική σκέψη; Αντέχω, μπορώ. Άρα, για να πεις ότι μπορώ, εκτιμάς ότι είμαι καλά και υγιής. Όταν έμπαινα στα νοσοκομεία και έβλεπα 8 χρονών παιδιά να είναι καθηλωμένα με καρκίνο και να ’ναι αμίλητα και να κοιτάνε το τίποτα. Πώς είναι δυνατόν να μην εκτιμήσω εγώ ότι περπατάω στο δρόμο και είμαι τυχερός που υπάρχω; Γιατί συνέβαιναν πράγματα, οπότε έπρεπε να μπω. Όχι για μένα, για άλλους ανθρώπους, για συμπαράσταση. Όταν έβλεπα τον πόνο των ανθρώπων από πολύ μικρή ηλικία και τον ένιωθα και εγώ πάνω μου, όταν τα πράγματα δυσκόλευαν έπρεπε να ’χω μια θετική σκέψη. Και η πιο θετική σκέψη είναι να εκτιμήσουμε το τώρα. Το ότι είμαστε στα πόδια μας. Δεν το θυμόμαστε εύκολα αυτό».

Η σχέση μας με το παρελθόν και το τώρα

Ο ηθοποιός αναφέρθηκε στη νοσταλγία και τη δυσκολία που έχουμε να αφήσουμε πίσω το παρελθόν για να καλωσορίσουμε το νέο: «Βασικά το ξεχνάμε όταν είμαστε εγκλωβισμένοι στο χθες. Όταν μας αρέσει το νέο αλλά δεν δεχόμαστε την πάροδο του παλιού. Δηλαδή έχουμε μία τάση να μη θέλουμε να τελειώνουν τα πράγματα. Είμαστε νοσταλγικοί, είμαστε γραπωμένοι απ’ το χρόνο, απ’ το χθες, γιατί φοβόμαστε φυσικά το θάνατο και το αύριο. Δεν θέλουμε να νιώθουμε το τέλος. Αλλά απ’ την άλλη μεριά χαιρόμαστε πολύ το νέο. Αν δεν τελειώσει όμως κάτι, δεν μπορεί να ξεκινήσει κάτι καινούργιο. Οπότε πολλές φορές αυτή είναι η μεγαλύτερή μας παγίδα».

Η ψυχική φροντίδα και η αξία της εικόνας

Στην πορεία της συζήτησης, ο Αλέκος Συσσοβίτης μίλησε για τη σημασία της ψυχικής φροντίδας και της αυτοεκτίμησης, τονίζοντας ότι η εικόνα μας είναι ένα δώρο που αξίζει να προστατεύουμε: «Επειδή ήταν τόσο σημαντικά αυτά που συνέβαιναν μέσα στο σπίτι, στον ψυχολογικό παράγοντα, μου δώσανε ένα μάθημα από πολύ μικρή ηλικία. Οπότε εξ ανάγκης έπρεπε να φροντίζω την ψυχή μου. Όχι μόνο την εικόνα μου, αλλά και το μέσα μου. Αν υπάρχει πρόβλημα έξω, καταλάβαινα ότι μάλλον υπάρχει πρόβλημα και μέσα. Και έψαχνα να δώσω μία θεραπεία στο μέσα μου. Καλό είναι να μην αποποιούμαστε την εικόνα μας, είναι μεγάλο δώρο η εικόνα μας. Γιατί όχι; Αν μπορούμε να ’μαστε και ωραίοι, αλλά και ωραίοι ψυχικά, γιατί όχι;».