Ο Χρήστος Μενιδιάτης άνοιξε την καρδιά του σε μια ειλικρινή και συγκινητική συνέντευξη, μιλώντας για τον αείμνηστο πατέρα του, Μιχάλη Μενιδιάτη, έναν άνθρωπο που άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στη ζωή του και στη μουσική σκηνή. Καλεσμένος στην εκπομπή «Στούντιο 4» με τη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και τον Θανάση Αναγνωστόπουλο, ο γνωστός τραγουδιστής αναφέρθηκε όχι μόνο στη φιλοσοφία και τις αξίες που μετέδωσε ο πατέρας του, αλλά και στις προσωπικές τους σχέσεις, στις παιδικές του αναμνήσεις και στις πολύτιμες διδασκαλίες που του κληροδότησε. Μέσα από τα λόγια του αναδεικνύεται ένας άνθρωπος που, ακόμα και σήμερα, εμπνέεται από την καθαρότητα, την ακεραιότητα και την αφοσίωση του πατέρα του.

Διαβάστε: Χρήστος Μενιδιάτης: Αποκάλυψε μια από τις τελευταίες συζητήσεις που είχε με τον πατέρα του πριν φύγει από τη ζωή

Χρήστος Μενιδιάτης για τη σημασία της υστεροφημίας για τον Μιχάλη Μενιδιάτη

Ο Χρήστος περιγράφει τον πατέρα του ως έναν άνθρωπο με ξεκάθαρους στόχους και αρχές:«Ο πατέρας μου ήξερε πολύ καλά τι ήθελε στη ζωή του. Τι ήθελε δηλαδή να δημιουργήσει και τι ήθελε, στο τέλος, να αφήσει. Ήθελε να αφήσει το όνομα του, έδινε πάρα πολύ σημασία στην υστεροφημία του. “Το πιο σημαντικό περιουσιακό στοιχείο που σας αφήνω είναι το όνομα μου” μας έλεγε», εκμυστηρεύτηκε, αρχικά, ο λαϊκός τραγουδιστής.

Η ακέραιη συμπεριφορά και οι φιλίες

Ο Χρήστος αναφέρθηκε επίσης στον χαρακτήρα και τις σχέσεις του πατέρα του:«”Δε θα βρεθεί ποτέ κανείς να σας πει κάτι κακό για μένα”, έλεγε. “Κι αυτός που θα το πει, κάτι άλλο συμβαίνει”. Ήταν δηλαδή τόσο ακέραιος στη συμπεριφορά του, στον χώρο που δούλευε, στους φίλους του. Ήταν μανιακός φίλος! Δηλαδή, όταν ήσουν φίλους του Μενιδιάτη, ήσουν 100% εκεί», πρόσθεσε ο Χρήστος Μενιδιάτης.

Αναμνήσεις από τα παιδικά χρόνια

Τέλος, ο τραγουδιστής μοιράστηκε τις παιδικές του αναμνήσεις και την οικογενειακή ατμόσφαιρα: «Σαν παιδί δεν ένιωθα τη διαφορά που είχαν οι γονείς μου μεταξύ τους. Λογικό θα ήταν να υπήρχε πρόβλημα, όμως όσο περνούσαν τα χρόνια υπήρχε κάτι διαφορετικό στην περίπτωση του πατέρα μου. Όσο μεγάλωνε, χαλάρωνε και γινόταν ακόμα πιο παιδί. Ιδιαιτέρως όταν πια είχε μπει η δουλειά στον δρόμο της, τα προβλήματα ήταν ελάχιστα και ζούσε στην οικογένεια του, είχε χαλαρώσει και εκεί ήρθε η πλήρης ισορροπία».