Ο Κώστας Νικούλι, ένας από τους πιο ταλαντούχους και πολυσχιδείς ηθοποιούς της νέας γενιάς, μιλάει ανοιχτά για την καταγωγή του, τα παιδικά του χρόνια και την προσωπική του ζωή, αποκαλύπτοντας πτυχές της ζωής του που μέχρι τώρα παρέμεναν αθέατες. Με καταγωγή από τους Αγίους Σαράντα της Αλβανίας, ο ηθοποιός εξηγεί πώς η ταυτότητά του και οι εμπειρίες της παιδικής του ηλικίας διαμόρφωσαν την προσωπικότητά του και τον τρόπο που προσεγγίζει τη ζωή και την υποκριτική. Σε μια ειλικρινή συνέντευξη στην εκπομπή «Buongiorno», την Παρασκευή 20 Μαρτίου, ο Κώστας μοιράζεται με το κοινό όλα όσα τον καθόρισαν, από τα καλοκαίρια στην Αλβανία μέχρι το σύμφωνο συμβίωσης με τη σύζυγό του και τη χαρά της πατρότητας.

Διαβάστε: Κώστας Νικούλι: Η πατρότητα και η αντιμετώπιση του ρατσισμού - "Στόχος μου είναι η οικογένειά μου" (Βίντεο)

Κώστας Νικούλι: Τα παιδικά χρόνια και η καταγωγή

Ο Κώστας Νικούλι μίλησε για τη ζωή του από μικρή ηλικία και τις δυσκολίες που αντιμετώπισε λόγω της καταγωγής του:«Εγώ έχω γεννηθεί στην Ελλάδα, στην Αθήνα. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει ακόμα αυτό που υπάρχει σε όλη την Ευρώπη, ότι ένα παιδί γεννιέται σε μία χώρα και παίρνει αυτόματα την ιθαγένεια της χώρας αυτής. Εγώ γεννήθηκα εδώ αλλά πήρα την ιθαγένεια των γονιών μου. Ανά εξάμηνο πηγαίναμε να ανανεώσουμε τη βίζα μας. Θα πω την αλήθεια, στα παιδιά όσο να' ναι υπάρχει πολύ bullying ανεξάρτητα από πού κατάγεσαι. Υπήρχαν στο σχολείο συγκρούσεις με το οτιδήποτε. Το ζήτημα είναι ότι ποτέ δεν κρύφτηκα. Θα μπορούσα να πω ότι είμαι Έλληνας, αλλά πάντα έλεγα ότι είμαι από τους Αγίους Σαράντα, από την Αλβανία. Στις εκθέσεις μου έλεγα ότι πήγαινα στην τάδε παραλία στους Αγίους Σαράντα. Πάντα το έλεγα. Πολλές φορές με τα παιδιά τσακωνόμασταν επειδή με έλεγαν λεπτό και αδύναμο, δεν είχε να κάνει με το ότι μπαίνει η ταμπέλα του ξένου και τον "κοπανάμε". Ήμουν περήφανος γι' αυτό που ζούσα τα καλοκαίρια, για τους ανθρώπους που έβλεπα εκεί, τους φίλους μου, οπότε με το να το μοιράζομαι αυτό, δεν είχε ο άλλος να σου πει κάτι».

Οι γονείς του και οι πρώτες δουλειές στην Ελλάδα

Ο ηθοποιός αναφέρθηκε επίσης στους γονείς του, που αναγκάστηκαν να αλλάξουν επαγγέλματα όταν ήρθαν στην Ελλάδα, και πώς αυτά τα βιώματα τον διαμόρφωσαν:«Η μητέρα μου ήταν πολιτικός μηχανικός και ο πατέρας μου είχε σπουδάσει γαλλική φιλολογία, όταν ήρθαν εδώ δεν ασχολήθηκαν με αυτά, έκαναν άλλες δουλειές. Ο πατέρας μου συγκεκριμένα αναγνώρισε το πτυχίο του πολύ αργότερα και δούλεψε πολύ λίγο σε ένα ΙΕΚ. Αλλά δεν το αξιοποίησαν. Είχαμε ένα μίνι μάρκετ για 12 χρόνια, η μητέρα μου αργότερα δούλεψε ως οδηγός ταξί. Είναι περίεργη αυτή η συζήτηση».

Όπως τόνισε, ο Κώστας Νικούλη η καταγωγή του υπήρξε εφόδιο στην καριέρα του: «Και στον χώρο το δικό μου δεν υπάρχει τώρα διαχωρισμός, ούτε όταν ξεκίνησα. Ξεκίνησα με αυτό το εφόδιο, ότι ήμουν μετανάστης δεύτερης γενιάς ήταν αυτό που με βοήθησε, γιατί ήταν αυτός ο ρόλος, λέω για την ταινία "Ξενία" που ζητούσαν παιδιά αλβανικής καταγωγής που να ζουν στην Ελλάδα. Είχα κάνει έναν queer χαρακτήρα. Στο θέατρο, στην υποκριτική τα "αρνητικά" μας πάμε να τα φωτίσουμε. Από τα προσωπικά σου στοιχεία θα αντλήσεις υλικό, γιατί αυτά είναι τα αληθινά».

Η αίσθηση του «ανήκειν» και οι φίλοι του

Ο Κώστας αναφέρθηκε στην αίσθηση του ανήκειν τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Αλβανία, και πώς οι φίλοι του τον στήριξαν σε όλη την πορεία του:«Και εδώ και εκεί ένιωθα ξένος. Δεν ήταν ότι με επηρέαζε όμως, δεν με έκανε να φοβάμαι. Ένιωθα ότι ανήκω κάπου, στους φίλους μου... Ενστερνίστηκα το μέρος που μεγάλωσα, το Παλαιό Φάληρο που μεγάλωσα. Οι διακοπές μου ήταν στους Αγίους Σαράντα. Και οι φίλοι μου που μεγαλώσαμε μαζί, δεν ήταν αλβανικής καταγωγής αλλά είναι τα αδέρφια μου, με αγκάλιασαν και είμαστε ακόμα φίλοι».

Η προσωπική ζωή και η οικογένεια

Τέλος, ο ηθοποιός μίλησε για τη σύζυγό του, Κατερίνα Μαούτσου το σύμφωνο συμβίωσης και την πατρότητα: «Με τη σύζυγό μου γνωριστήκαμε σε παράσταση… Έχουμε κάνει σύμφωνο συμβίωσης… Περάσαμε πολλά πράγματα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα που μας έδεσαν πολύ. Και στην πορεία ήρθε και το παιδί. Τώρα ο γιος μας είναι 15 μηνών. Είναι μια τρέλα, άστο. Η ενέργεια που παίρνεις από το παιδί είναι αυτό που χρειάζεσαι, τα ξεπερνάει όλα, οπότε γίνεσαι κάπως εμμονικός ότι θες να είσαι εκεί συνέχεια».