Μια βαθιά προσωπική και συγκλονιστική εξομολόγηση έκανε η Λένα Μαντά, μιλώντας για τη ζωή μετά την απώλεια του συζύγου της, ενός ανθρώπου που υπήρξε για εκείνη σημείο αναφοράς και στήριγμα για δεκαετίες. Η αγαπημένη συγγραφέας δεν δίστασε να αποκαλύψει πόσο δραματικά άλλαξε η καθημερινότητά της μετά τον θάνατό του, περιγράφοντας τη δύσκολη διαδικασία της «επανασύστασης» του εαυτού της, όταν όλα όσα γνώριζε μέχρι τότε κατέρρευσαν. Με λόγια ειλικρινή και φορτισμένα συναισθηματικά, μίλησε για τον άνθρωπο που στάθηκε δίπλα της από τα 18 της χρόνια, για τη σχέση ζωής που έχτισαν μαζί, αλλά και για το κενό που άφησε πίσω του. Η απώλεια αυτή δεν ήταν απλώς ένα τέλος, αλλά η αρχή μιας νέας, άγνωστης πραγματικότητας, μέσα στην οποία έπρεπε να βρει ξανά τον εαυτό της και να συνεχίσει.

Διαβάστε: Λένα Μαντά: "Όταν αρρώστησε ο άντρας μου, κρεμάστηκα πάνω από τον ψυχολόγο" - Η δύναμη της ψυχοθεραπείας και η επιλογή της μοναχικότητας (Βίντεο)

Λένα Μαντά για τον σύζυγό της: «Με αυτόν έφτασα μέχρι τα 60…»

Αναφερόμενη στη μακρόχρονη σχέση τους και στο πόσο καθοριστικός ήταν ο σύζυγός της στη ζωή της, η Λένα Μαντά εξομολογήθηκε:«Εγώ δεν είχα εμπειρίες, γνώρισα έναν άντρα στα 18 μου, με αυτόν έφτασα μέχρι τα 60, που έφυγε εκείνος και τελείωσα, αλλά ένας συγγραφέας δεν περιμένει να ζήσει για να γράψει. Θα τελείωναν οι σελίδες του πάρα πολύ γρήγορα», είπε αρχικά η Λένα Μαντά σε συνέντευξή της στη διαδικτυακή εκπομπή The Mute Project.

«Ήταν η σπονδυλική μου στήλη»

Περιγράφοντας τη δυναμική της σχέσης τους και τον ρόλο που είχε ο σύζυγός της στην καθημερινότητά της, η συγγραφέας ανέφερε χαρακτηριστικά: «Εμένα η σχέση μου με τον άντρα μου ήταν πολύ δυνατή, πολύ ισχυρή, πολύ κεφάτη μέχρι το τέλος. Του έλεγα ότι είναι η σπονδυλική μου στήλη. Σαν άνθρωπος εγώ είμαι πολύ παρορμητική, πολύ επιθετική αν με πειράξεις -κυρίως όχι εμένα αλλά τους ανθρώπους μου. Ο Γιώργος ήταν πολύ πιο ήρεμος, αρά εγώ όσο είχα την πλάτη μου να ακουμπάει επάνω του. Μπορούσα να φάω όλο τον κόσμο. Αυτό, τη στιγμή που έφυγε έπρεπε λίγο να σταθώ, να βρω τις ισορροπίες μου, να προσδιοριστώ, να επανεφεύρω τον εαυτό μου, γιατί η ζωή έτσι όπως εγώ την ήξερα είχε χαθεί οριστικά».

Οι ψυχολογικές μεταπτώσεις και η ανάγκη για στήριξη

Η απώλεια αυτή δεν ήταν εύκολο να διαχειριστεί, όπως η ίδια παραδέχεται, αποκαλύπτοντας το εύρος των συναισθημάτων που βίωσε:«Μέσα στους 21 μήνες που έχουν περάσει από τον θάνατό του, δεν υπάρχει κάτι που δεν το έχω ζήσει στο κομμάτι της ψυχής μου. Δηλαδή, οι ψυχολογικές μεταπτώσεις μου ήταν τεράστιες. Ευτυχώς, και είχα φυσικά ψυχολογική υποστήριξη. Είναι 7-8 χρόνια που κάνω ψυχοθεραπεία. Ξεκίνησα για άλλους λόγους αλλά τελικά στην πορεία χρειάστηκε. Είναι απαραίτητη για όλους», πρόσθεσε.

«Δεν προετοιμάζεσαι ποτέ για την απώλεια»

Παρά το γεγονός ότι γνώριζε την κατάσταση της υγείας του συζύγου της, η αποδοχή της απώλειας ήταν κάτι που δεν μπορούσε να έρθει εύκολα:«Επειδή όταν αρρώστησε ήξερα πως ήταν μια κατάσταση μη αναστρέψιμη, ήμουν σε πλήρη συζήτηση και πολύ ανοιχτή συζήτηση με τους γιατρούς και ήξερα ότι αυτό είχε μια ημερομηνία λήξης. Το πότε δεν το ήξερα, αλλά δεν περίμενα ότι θα ήταν και τόσο σύντομα. Ήξερα ότι θα φύγει. Δεν προετοιμάζεσαι ποτέ, δεν μπορείς να το δεχτείς», εξομολογήθηκε.