Η Αλεξάνδρα Ούστα έκανε μια συγκλονιστική και αφοπλιστικά ειλικρινή εξομολόγηση στο vidcast «50 λεπτά» με τη Μαντώ Γαστεράτου, μιλώντας για μια περίοδο της ζωής της που σημάδεψε βαριά την ψυχή της. Η δημοφιλής τραγουδίστρια αποκάλυψε πώς η μάχη της μητέρας της με το αλκοόλ και βαθύτερα ψυχολογικά ζητήματα επηρέασε ολόκληρη την οικογένειά της και δημιούργησε μια καθημερινότητα γεμάτη ένταση, φόβο και αίσθημα αδυναμίας. Μέσα από τα λόγια της αναδύεται η δυσκολία ενός παιδιού να παρακολουθεί έναν αγαπημένο άνθρωπο να καταστρέφεται σταδιακά, η ψυχική εξάντληση που νιώθει όταν προσπαθεί να τον βοηθήσει και η τραγική συνειδητοποίηση ότι υπάρχουν όρια πέρα από τα οποία δεν μπορεί κανείς να επέμβει. Η εξομολόγηση της Αλεξάνδρας Ούστα δεν αφορά μόνο την εξάρτηση από το αλκοόλ ή την κατάθλιψη, αλλά και την επίδραση αυτών των παθήσεων στη δυναμική της οικογένειας, στην ψυχική υγεία ενός παιδιού και στην ικανότητα να ζήσει μια φυσιολογική ζωή μέσα σε μια διαρκή κατάσταση κρίσης.

Διαβάστε: Αλεξάνδρα Ούστα: Η εξομολόγηση για τα παιδιά που την οδήγησε στον ψυχολόγο

Αλεξάνδρα Ούστα: Η αρχή του προβλήματος

Με λόγια άμεσα και ωμά, η Αλεξάνδρα Ούστα μοιράστηκε τις πρώτες της παρατηρήσεις για το πώς ξεκίνησε όλο το πρόβλημα:«Όλα ξεκίνησαν όταν πέρασε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας. Μόλις άρχισε να το ξεπερνάει, άρχισε και να πίνει. Ανέκαθεν έπινε κοινωνικά, αλλά πήρε καιρό μέχρι να καταλάβω ότι όντως ήταν πρόβλημα, γινόταν σε καθημερινή βάση». Η ίδια περιέγραψε πώς η κατάσταση στο σπίτι είχε αρχίσει να γίνεται ανυπόφορη: «Κρύβεις πια τα μπουκάλια, δεν τα βλέπεις αλλά μυρίζεις το αλκοόλ, λες “Είμαι τρελή; Έχει ποτίσει ο εγκέφαλός μου και το μυρίζω;”». «Η πάθηση ήταν προφανώς άλλη και αυτό ήταν ένα σύμπτωμα. Δεν ήταν ότι είναι αλκοολική, αλλά προφανώς ήταν καταθλιπτική για να μπει στη ζωή της το αλκοόλ».

Η δύσκολη καθημερινότητα και η απόφαση να φύγει

Η Αλεξάνδρα Ούστα περιέγραψε το ψυχικό βάρος που βίωσε και την απόφαση που πήρε για να προστατεύσει τον εαυτό της:«Ήταν πολλές φορές που της είπα ότι θέλει βοήθεια, αλλά ήταν σαν να μιλάω σε τοίχο. Υπήρχαν και σημάδια που έλεγαν ότι είναι σοβαρό, δεν πάει καλά. Έκανε κάποιες προσπάθειες να δει ψυχιάτρους, αλλά αντί να βοηθηθεί, νομίζω ότι την έκαναν πολύ χειρότερα. Εκεί που της έδιναν φάρμακα με κόκκινη γραμμή για να απεξαρτηθεί από το αλκοόλ, είχε φτάσει σε σημείο να τα παίρνει και τα δύο, ήταν απίστευτα επικίνδυνο για τη ζωή της». «Αποφάσισα να φύγω από το σπίτι, να μπορέσω τουλάχιστον να προστατέψω τον εαυτό μου».

Η απώλεια της μητέρας και το σοκ της κλινικής

Λίγους μήνες μετά την απόφασή της, ήρθε το σοκ της απώλειας:«Έφυγα απ’ το σπίτι και μετά από τρεις μήνες έχασα τη μαμά μου, στα 26-27 μου».«Η μαμά μου πέθανε μέσα στην κλινική απεξάρτησης, ενώ είχε κάνει τον πρώτο κύκλο και τα πράγματα ήταν ενθαρρυντικά. Ήταν τόσο ζορισμένος ο οργανισμός της που δεν άντεξε». «Όταν μπαίνει ένας άνθρωπος σε μια τέτοια κλινική, δεν πρέπει να έχει επαφές με τον έξω κόσμο για ένα διάστημα. Αν κάτι το απαλύνει αυτό ήταν ότι εγώ ήμουν η επαφή της με τον έξω κόσμο, της πήγαινα πράγματα και για αυτό μιλούσαμε στο τηλέφωνο. Αλλά δεν προμήνυε κάτι αυτό».

Συνεχόμενες απώλειες και η ζωή σημαδεμένη από θλίψη

Η Αλεξάνδρα Ούστα μίλησε επίσης για τις αλλεπάλληλες απώλειες στη ζωή της, που την σημάδεψαν βαθιά:«Όλοι οι άνθρωποι που ακολουθούσαν, πια δεν ακολουθούν. Είχα απώλειες σχεδόν κάθε χρόνο». «Ήταν μια δεκαετία… κλάφτα Χαράλαμπε. Πρώτα έφυγε ο πατέρας της μητέρας μου, μετά η μητέρα μου, που την έβλεπα μαθηματικά σε ένα χρόνο, να αντιγράφει τις κινήσεις που έκανε ο παππούς μου πριν πεθάνει. Ξάπλωναν στον ίδιο καναπέ, ο παππούς μου είχε ΧΑΠ, την απέκτησε και η μητέρα μου, την έβλεπα με το οξυγόνο, σαν να ακολουθούσε τα βήματά του. Μετά από δύο χρόνια έφυγε και ο πατέρας μου από τον ίδιο λόγο που έφυγε η μητέρα μου, από το αλκοόλ».