Η ζωή πολλές φορές γράφει τα πιο δυνατά σενάρια εκεί που κανείς δεν το περιμένει. Ιστορίες που ξεκινούν νωρίς, με έντονα συναισθήματα, ρίσκο και αποφάσεις που μοιάζουν αδιανόητες για την ηλικία, αλλά τελικά διαμορφώνουν ολόκληρη την πορεία ενός ανθρώπου. Η Ελένη Ζιώγα ανήκει σε εκείνη την κατηγορία ανθρώπων που δεν φοβήθηκαν να ζήσουν, να αγαπήσουν και να αναλάβουν ευθύνες από πολύ νωρίς, ακολουθώντας το ένστικτό τους χωρίς δεύτερες σκέψεις. Μιλώντας στην εκπομπή «Buongiorno», η ηθοποιός, στιχουργός και σεναριογράφος άνοιξε την καρδιά της και μίλησε για μια περίοδο της ζωής της που, όπως η ίδια παραδέχεται, καθόρισε τα πάντα. Ο γάμος σε ηλικία μόλις 17 ετών, η συνέχιση του σχολείου, η δουλειά από πολύ μικρή ηλικία και η ανάγκη να δημιουργήσει τη δική της οικογένεια συνθέτουν μια αφήγηση γεμάτη ένταση, αλήθεια και συναίσθημα.

Διαβάστε: Ελένη Ζιώγα για Νίκο Σεργιανόπουλο: Δεν μας έδινε καθόλου την αίσθηση της βίας, ήταν ένας πολύ πράος άνθρωπος

Ελένη Ζιώγα: Ο γάμος στα 17 και η ζωή που ξεκίνησε νωρίς

Σε μια εποχή που κάτι τέτοιο θεωρούνταν σχεδόν αδιανόητο, η Ελένη Ζιώγα πήρε μια απόφαση που άλλαξε τη ζωή της για πάντα, επιλέγοντας να προχωρήσει μπροστά χωρίς φόβο, αλλά με απόλυτη πίστη σε αυτό που ένιωθε.«Την κόρη μου την απέκτησα 19 ετών. Είχα ήδη παντρευτεί. Παντρεύτηκα στα 17 μου. Εκείνη την εποχή ήταν επανάσταση, δεν γινόταν ποτέ αυτό. Δεν κλεφτήκαμε. Κλεφτήκαμε με τη γενική έννοια του όρου. Δεν είναι ότι υπήρχε τέτοιο απαγορευτικό από το σπίτι. Ήταν γενικώς λίγο "ξεχαρβαλωμένα" τα πράγματα, οπότε μέσα εκεί βρήκαμε την ευκαιρία και… Συνεχίσαμε και πήγαμε μαζί σχολείο. Τις δυο τελευταίες τάξεις τις τελειώσαμε μαζί, ενώ ήμασταν παντρεμένοι. Είναι το έργο της ζωής μου. Οικονομικά τα βγάζαμε πέρα με τα οικονομικά βοηθήματα δεξιά και αριστερά. Εγώ δούλεψα αμέσως, δούλευα παράλληλα. Από μικρό παιδί δούλευα. Έκανα baby sitting. Ό,τι βρισκόταν το έκανα. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να μη δουλεύει ο άνθρωπος. Μου άρεσε πάρα πολύ να δουλεύω σε οποιαδήποτε δουλειά. Ήταν πολύ ωραία εκείνα τα χρόνια. Είχες την αίσθηση ότι δεν πρόκειται να πεθάνεις ποτέ. Μία καταπληκτική αίσθηση που σε κάνει να χαίρεσαι για τα πάντα. Ζούσαμε τη στιγμή, ζούσαμε τις παρέες»

Οι ρίζες της απόφασης και η ανάγκη για οικογένεια

Πίσω από αυτή την τολμηρή επιλογή, υπήρχε μια βαθύτερη ανάγκη. Η επιθυμία για σταθερότητα, για ένα δικό της «σπίτι», αλλά και οι εμπειρίες της παιδικής ηλικίας έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στις αποφάσεις της.«Οι άνθρωποι αυτοί είχαν πολύ δυνατές προσωπικότητες και ήταν πάρα πολύ δοσμένοι στην τέχνη τους ο καθένας. Μας αγαπούσαν πάρα πολύ, αλλά δυσκολεύονταν να είναι παρόντες στην καθημερινότητά μας. Αυτό συμβαίνει με παιδιά καλλιτεχνών. Έχει το καλό ότι παίρνεις μία αποσκευή που θα σου χρησιμεύσει μέχρι το τέλος της ζωής σου, σαν να έχεις περάσει από 500 πανεπιστήμια τέχνης. Από την άλλη, σαν παιδί μπορεί να έχεις άλλα ελλείμματα»

Ο χωρισμός των γονιών και η απόφαση να «φύγει»

Η στιγμή που σημάδεψε βαθιά την παιδική της ψυχή ήταν ο χωρισμός των γονιών της. Ένα γεγονός που, όπως παραδέχεται σήμερα, την οδήγησε στο να θέλει να πάρει τη ζωή στα χέρια της και να δημιουργήσει τη δική της πραγματικότητα. «Όταν χώρισαν οι γονείς μου, για εμένα ήταν σοκαριστικό ότι έφυγε ο πατέρας μου. Δεν το κατάλαβα, αλλά μου στοίχισε. Έγινε όταν ήμουν 12 ετών. Οπότε μετά κάποια στιγμή αποφάσισα να την κοπανήσω και να φτιάξω το δικό μου σπίτι. Αυτό ήθελα στην ουσία, ήθελα οικογένεια. Ο έρωτας ήταν το στοιχείο που με τράβηξε για να βγω από εκεί που δεν άντεχα άλλο, όπως το αντιλαμβάνομαι τώρα. Δεν φοβόμουν. Δεν φοβάμαι ποτέ όταν κάτι το θέλω πολύ. Δεν σκέφτομαι τις συνέπειες»