Ο Νίκος Βερλέκης, ένας ηθοποιός με πολυετή πορεία στην ελληνική τηλεόραση και θέατρο, βρέθηκε το απόγευμα της Παρασκευής 3 Απριλίου στο πλατό του «Στούντιο 4», όπου συνομίλησε με τη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και τον Θανάση Αναγνωστόπουλο. Η συζήτηση επικεντρώθηκε στη σχέση του με την τηλεόραση, τις αντιλήψεις για την εμφάνιση και την εικόνα των ηθοποιών, αλλά και στις προσωπικές του εμπειρίες στον χώρο της υποκριτικής, αποκαλύπτοντας πτυχές της ζωής και της καριέρας του που σπάνια έρχονται στο φως.

Διαβάστε: "Παράπονα έχω μόνο από τον εαυτό μου": Η εξομολόγηση του Νίκου Βερλέκη στον Γιώργο Κουβαρά για τη ζωή του και το θέατρο (Βίντεο)

Νίκος Βερλέκης: Η αγάπη για την τηλεόραση και η σχέση με το κοινό

Αναφερόμενος στην τηλεόραση, ο ηθοποιός ξεκαθάρισε πως αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του και πως δεν ανήκει σε εκείνους που την σνομπάρουν. Όπως δήλωσε: «Εγώ ζω απ’ την τηλεόραση. Δεν θα μπορούσα ποτέ να την κατηγορήσω. Όχι επειδή ζω απ’ αυτήν, αλλά επειδή βλέπω πολύ τηλεόραση και μ’ αρέσει. Δεν είμαι από αυτούς που τη σνομπάρουν. Αντίθετα, την αγαπώ».Στη συνέχεια, στάθηκε στα σχόλια που δεχόταν στο παρελθόν για την εμφάνισή του, παραδεχόμενος πως η νεανική του αντίληψη είχε επηρεαστεί από τα στερεότυπα:«Τώρα πια δεν με ενοχλεί. Μ’ ενοχλούσε το γεγονός ότι εκείνη την εποχή, αν κάποιος θεωρούνταν ωραίος, αυτόματα δεν ήταν και καλός ηθοποιός. Το θεωρούσαν οι άλλοι, όχι εγώ. Και όχι μόνο για μένα, για πολλούς. Πολλοί απέδειξαν τελικά ότι ήταν πάρα πολύ καλοί ηθοποιοί. Αυτό ήταν που με ενοχλούσε στις αρχές». Ο Νίκος Βερλέκης δεν παρέλειψε να μιλήσει και για τη σχέση του με το κοινό, η οποία χαρακτηρίζεται από αμοιβαία αγάπη και εκτίμηση:«Με τον κόσμο έχω καταπληκτική σχέση. Μ’ αγαπάει ο κόσμος και τους αγαπώ κι εγώ».

Η σημασία των καθοριστικών ρόλων

Ο ηθοποιός στάθηκε και σε μια καθοριστική στιγμή της πορείας του, τονίζοντας τη σημασία της συνεργασίας του με τον Αλέξη Δαμιανό στην ταινία «Πατούχας»: «Αυτή η δουλειά μ’ έφερε πιο κοντά στον κόσμο και ίσως άλλαξε και ο τρόπος που έβλεπα τα πράγματα. Άρχισα να σκέφτομαι ότι πρέπει να ερμηνεύει κανείς σωστά και όχι απλώς να βασίζεται στην παρουσία του και στη θωριά του. Μπορεί, κατά κάποιο τρόπο».